Nad morzem usiadłem i płakałem

Nowy spektakl artysty i aktywisty Raviego Agarwala jest kontynuacją jego zaangażowania w wodę.

Na zdjęciu delikatnie różowe słońce lśni na horyzoncie na wybrzeżu Thanthirayan Kuppam, 10 km od Pondicherry. Rzędy plakatów wbite w piasek. Są one ozdobione słowami, które wymyślili rybacy zapytani, co kojarzy im się z morzem: trawlery, silnik, pieniądze, cyklon i krab. W centrum uwagi jest sieć uwikłań politycznych, społecznych i ekonomicznych oraz to, że natura jest bardzo żywym związkiem, mówi artysta-aktywista Ravi Agarwal o obrazie zatytułowanym Kłącze.

Z tytułem swojej ostatniej solowej piosenki „Else, all be quiet” w Gallery Espace w Delhi, Agarwal wszczyna czerwony alarm. Zdjęcie na wybrzeżu Thanthirayan Kuppam w pobliżu Zatoki Bengalskiej jest wynikiem jego interakcji z lokalnymi rybakami. Jego pamiętnik „Ambient Seas”, przechowywany w kącie galerii, rejestruje rozmowy, które rozpoczęły się zimą 2013 roku, kiedy Agarwal po raz pierwszy eksplorował morze małym katamaranem z rybakiem. Czułem się bardzo wrażliwy. Moja „ziemia” się zmieniła. Ja już nie kontrolowałem — tak było morze. Rzeka to zupełnie inny akwen. Widać przez nią, jest druga strona, podczas gdy morze wydaje się nie mieć końca, mówi artysta-aktywista z Delhi. Wyruszył, aby zbadać jego przeszłość i teraźniejszość, znajdując odniesienia w starożytnej poezji Tamil Sangam oraz w życiu rybaków wykonujących dorywcze prace dla przetrwania.

Jego adiutantem był Selvam, tradycyjny rybak, który pomagał mu poruszać się po nowych wodach i informował go o jego nastrojach. Agarwal filmuje go, jak szyje sieci rybackie i buduje katamaran z bali, ale zauważa, że ​​Selvam nie nauczył swoich synów umiejętności ani pływania — żeby nie zdecydowali się na wykonywanie jego zawodu. Chce trzymać swoje dzieci z dala od ciągłej walki o przetrwanie, jaką stwarza zawód, mówi 57-latek.

Fotografia zatytułowana 4 nad ranem.

Agarwal, inżynier komunikacji z dyplomem zarządzania, łączy bliski związek z ekologią. Chęć wykonywania pracy opartej na wartościach doprowadziła go do zrezygnowania z pracy konsultingowej w 1993 roku i założenia ekologicznej organizacji pozarządowej Toxics Link.

Początkowo fotografia służyła do dokumentowania gwałtownego rozwoju miast i migracji w latach 90. XX wieku. W książce Down and Out: Labouring under Global Capitalism, której współautorem jest holenderski socjolog Jan Breman, udokumentował życie migrantów w wioskach południowego Gujarat, wydobywając życie, które obracało się wokół pracy. Projekt został dobrze przyjęty, ale w świecie sztuki wciąż był outsiderem, aktywistą, któremu chyba nie zależało na włamywaniu się. Akceptacja i zainteresowanie pogłębiło się zaproszeniem na Documenta 2002, którego kuratorem był Okwui Enwezor. Jego wybór zaskoczył najbardziej, ale Agarwal wrócił do domu z entuzjastycznymi recenzjami swoich zdjęć, w których bohaterami byli imigranci, chłopcy z zespołu w Delhi i robotnicy w Gujarat.

Woda jest integralną częścią jego twórczości. Odkąd pamięta; jeszcze przed jego pierwszą wystawą w 2004 roku, Alien Waters, z rzeką jako metaforą. W nim udokumentował tysiące pozostawionych bezdomnych z powodu szybkiego rozwoju urbanistycznego wokół Yamuny, jak miasto odwracało się plecami do rzeki. Był czas, kiedy rzeka była jej ekologią – mówi Agarwal.

W 2007 roku powrócił na koryto rzeki przykryte całunem, aby wykonać przedstawienie, które reprezentowało śmierć rzeki i wypędzenie tysięcy mieszkańców nędzy z brzegów w celu oczyszczenia i upiększenia szlaku wodnego przed Wspólnotą w 2010 roku Gry. Od tego czasu Yamuna jest jego stałą muzą. Jeśli w serii „Czy widziałeś kwiaty na rzece?” (2007) sfotografował wielowiekowe pola kwiatowe na Jamunie, które teraz kurczą się z powodu rosnących cen ziemi, w „Po powodziach” (2011 ) sfotografował resztki mułu pozostawione przez ustępujące wody powodzi monsunowe.

Ravi Agarwal w pracy nad brzegami Jamuny. (Ekspresowe zdjęcie Ravi Kanojia)

Obserwacje znalazły się w dwujęzycznej (hindi i angielskiej) książce Yamuna Manifesto (2013) pod redakcją Agarwala i niemieckiego artysty-kuratora Tilla Krausego. W nim duet opowiedział historię Yamuny, od jej powstania do zmagań, z którymi boryka się z powodu apatii państwa i szybkiego rozwoju. Rok wcześniej zaprowadzili ludzi do parku nad brzegiem Yamuny, kiedy byli kuratorami Yamuna-Elbe.Public.Art.Outreach. Projekt obejmował prace takich artystów jak Asim Waqif, Atul Bhalla i Sheba Chhachhi z Indii oraz Nana Petzet i Jochen Lempert z Niemiec. Pomysł polegał na umożliwieniu zaangażowania z rzeką, mówi Agarwal.

W zeszłym miesiącu był jednym z protestujących przeciwko Festiwalowi Kultury Świata Sri Sri Ravi Shankara, który odbywa się na brzegach Jamuny. Traktuję to jako ogromny atak. Nikt nie wyobrażał sobie, że tak wiele ziemi zostanie oddane za jednym zamachem. Kiedy mówią, że nie ścinali żadnych drzew, pokazuje to ich ograniczone zrozumienie tego, co stanowi naturę i jej zniszczenie. Zrównali ziemię i czyniąc to, zniszczyli ją. To bardzo delikatna ekosfera i każda interwencja jest szkodliwa, mówi Agarwal, dodając, że łatwość, z jaką przyznano pozwolenia, również stanowi błędny precedens.

Być może praca z obecnej wystawy „Katamaran” najlepiej oddaje jego stan ducha. Na drewnianych deskach, z których składa się prosty katamaran rybaka, wytłoczone są słowa z poezji Neithala, Nadszedł wieczór. Niedługo nadejdzie również ciemność, czytamy. Jest też Agarwal, wiosłujący po głębokich morzach, na archiwalnym fotodruku o 4 nad ranem. Jest panem katamaranu, ale pędzące fale decydują o drodze.

żółty owoc przypominający cytrynę