Ponieważ Bengal Zachodni świętuje Dzień Rosogolli, musimy podziękować za to Portugalczykom

Bez portugalskich wpływów w regionie Bengalu miękka, perłowobiała kulka słodkiego oblanego syropem cukrowym mogła w końcu nie powstać.

Komu tak naprawdę dziękujemy za Rosogollę? (Źródło: Plik Zdjęcie)

Jest kilka pokarmów, które mogą nas podzielić, jednym z nich jest Rosogolla. Dopiero w zeszłym roku zakończyła się długa, gorzka kłótnia między Odishą i Zachodnim Bengalem dotycząca pochodzenia tego charakterystycznego słodyczy, a władze GI w Chennai opowiedziały się na korzyść Bengalu. Ale prawda jest taka, że ​​bez Portugalczyków nie byłoby Rosogolli.

Rosogolla jest wytwarzana z chhany, rodzaju sera wytwarzanego przez traktowanie mleka kwasem cytrynowym i zsiadanie go. Podczas gdy starożytny i średniowieczny Bengal był pełen różnych słodyczy, ta technika rozdrabniania mleka i robienia chhany nie była praktykowana.

Cytując pisarza żywności i historyka Chitrę Banerji według raportu w Scroll, warto zauważyć, że we wszystkich mitach o młodym Krisznie, wcieleniu Wisznu, który został wykupiony przez przybranych rodziców wśród hodowców bydła mlecznego z Brindaban w stanie Uttar Pradesh, istnieją tysiące odniesień do mleka, masła, ghee i jogurtu, ale żadnych do chhany. Chociaż istnieją dowody na to, że sandesh był obecny w średniowiecznym Bengalu, był on wytwarzany z khoa, czyli skondensowanych substancji stałych mleka, a nie z chhany.

Ponieważ rozszczepianie mleka było tabu, rosogolla trudno było wówczas zaistnieć w Bengalu.

Mówiąc o roszczeniach Odishy do tego popularnego słodyczy, twierdzenie to opiera się na fakcie, że rosogollę podawano jako prasad podczas Rath Yatra w świątyni Jagannath w Puri. Ale niestety nie ma na to dowodów.

Znany historyk żywności K.T. Achaya mówi nam o wedyjskich zakazach dotyczących używania zsiadłego mleka w hinduskich rytuałach. Zatem logiczne jest założenie, że wszystko, co uważane jest za złowrogie i zrobione z sera, nie zostałoby ofiarowane jako prasad.

Jak więc powstała Rosogolla?

Tabu produkcji sera przez rozdrabnianie mleka mogło zostać zniesione, gdy Portugalczycy nawiązali silne więzi z regionem drogą morską i osiedlili się w prowincji. Portugalczycy uwielbiali świeży twarożek, który robili dodając kwasek cytrynowy do gotowanego mleka. Ta technika mogła znieść aryjskie tabu dotyczące celowego zsiadania się mleka i dać tradycyjne bengalski mojra [cukiernik] nowy materiał do pracy, pisze KT Achaya.

Z nowym smakiem uderzającym w ich podniebienia, bengalscy cukiernicy zaczęli eksperymentować z chhaną i wprowadzili na rynek różnorodne słodkie przysmaki. Ale jest to szczególny dżentelmen Nobin Chandra Das, który doznał błysku geniuszu i ugotował kulki chhany w syropie cukrowym, dzięki czemu stały się bardziej miękkie, gąbczaste i słodsze, a co najważniejsze, wydłużyły okres przydatności do spożycia.

Nobin Chandra Das wynalazł słodycze w 1868 roku. Przez kilka lat próbował wymyślić nowy słodycz, zanim go wymyślił. Nigdy nie myślał o próbowaniu patentu na słodycze, ale nauczył cukierników, jak je przygotować, powiedział praprawnuk Nobin Chandra Das, Dhiman Das, według raportu Hindustan Times.

Warto zauważyć, że nawet jeśli Das mógł nie wymyślić oryginalnego przepisu na rosogollę i nie ma dowodów ani wiedzy o osobie, która wynalazła ten przysmak, to przez lata ustalono, że to Das go ulepszył i przyniósł go ludziom.

Ale kiedy o tym pomyśleć, bez odpowiedniego wpływu Portugalczyków w regionie Bengalu, miękka, biała kulka słodyczy oblana syropem cukrowym mogła w ogóle nie powstać.