Uderzenia buntu

Książka i wystawa przypominają sztukę Brij Mohan Anand.

Akwarela, zatytułowana Pund bann ni Kartaro meri, nikke nikke phul digg jaan ge (zwiąż mocno wiązkę Kartaro lub małe kwiatki wypadną); Brij Mohan Anand.

Wśród kilku kart noworocznych, które głowy różnych stanów i ich ambasady w Indiach otrzymały zimą 1972 r., znajdował się krwawy obraz nagich mężczyzn i kobiet angażujących się w chuligaństwo, z szatanem przykucniętym za nimi. Niżej podpisany, Brij Mohan Anand, również miał przesłanie: Przestań palić Azję — śmierć cię śledzi. Spodziewał się odpowiedzi na prowokacyjną notatkę, ale żadna nie nadeszła.

Można sobie wyobrazić, że w czasie, gdy Indie starały się polepszyć i rozwinąć swoje stosunki ze Związkiem Radzieckim, a także z innymi mocarstwami zachodnimi, uznanie przez te kraje wewnętrznego sprzeciwu i krytyki z formalną reakcją byłoby postrzegane jako efekt przeciwny do zamierzonego. W tym kontekście można by argumentować, że brak odpowiedzi był sposobem na zamknięcie lub zminimalizowanie tego, co mogło być uzasadnioną interwencją publiczną, twierdzą pisarz-biograf Aditi Anand i brytyjski historyk sztuki Grant Pooke w publikacji Narratives for Indian Modernity: The Aesthetic Brij Mohan Anand (HarperCollins, Rs 2499).

wszelkiego rodzaju ptaki i ich nazwy

W wyniku przypadkowego odkrycia ogromnej transzy zaginionych dzieł ze strychu domu Ananda New Rajinder Nagar w Delhi w 2011 roku, książka i towarzysząca jej wystawa w India International Center w Delhi są rzadką wizytówką prac malarz antysystemowy, który w swoich opiniach był niezwykle głośny. Na przykład dzięki karcie noworocznej przesłanie było jasne — prowadząc wojnę z Azją, Stany Zjednoczone torowały drogę do własnego zniszczenia.

To nie był pierwszy raz, kiedy przeciwstawiał się władzy. Jako młody artysta został zaproszony przez szejka Muhammada Abdullaha, ówczesnego naczelnego ministra Kaszmiru, do współpracy na rzecz Narodowego Frontu Kultury w latach 1947-48. Kolejna wystawa, przedstawiająca akty Ananda, wywołała gniew konserwatywnych Kaszmirczyków, a fizyczna kłótnia między nim a premierem doprowadziła do wydania przeciwko niemu nakazu.

Urodzony w zamożnej rodzinie z Amritsar w 1928 roku, jego ojciec Mani Ram zmienił się z zagorzałego zwolennika Partii Kongresowej na radykalnych rewolucjonistów po masakrze w Jallianwala Bagh, w której również stracił syna. Później, oskarżony o nadużycie przyznanej mu przez Brytyjczyków licencji na alkohol, został pozbawiony całej swojej własności. Znalazł schronienie w Kullu, gdzie matka Ananda wyostrzyła zainteresowanie dziecka sztuką, starannie oprawiając i przechowując jego obrazy, które były pod wpływem podnóża Himalajów. Najwcześniejsze na wystawie są jego szkice z lat 40. Tematy obejmują od jego politycznie umotywowanych prac po obrazy w jasnych odcieniach przedstawiające wiejskie życie w Pendżabie i kilka zaprojektowanych przez niego okładek książek.

Transport między Lahore, Amritsar, Kullu i Kaszmirem Delhi miało stać się domem Ananda. Jego rezydencja w stolicy znajdowała się na ostatnim piętrze restauracji Moti Mahal w Daryaganj.

drzewo kwitnące na różowo

Pracując jako ilustrator i artysta reklamowy, był związany z kilkoma wydawnictwami i regularnie przyjmował studentów sztuki, aby uzupełnić swoje dochody. Dyscyplinarny ojciec czwórki dzieci był znany ze swojej zręczności i precyzji. W książce Ajit Singh, jeden z jego najwcześniejszych uczniów, zauważa, że ​​rzadko widział odrzucenie czegokolwiek wyprodukowanego przez Ananda przez klienta.

Wprowadzony na kreślarkę — gdzie rysuje się drapiąc linie ostrym narzędziem na pustej tablicy — przez jednego ze swoich przyjaciół z wydawnictwa, Janglimala Jaina, Anand intensywnie eksperymentował z tym medium, używając go do zobrazowania swojej antynuklearnej postawy, pośród innych. W Buddha Bleeds (1962) Gautam Budda zostaje zaatakowany przez orła, symbol ONZ. Mother Humanity Wards Off Advance of Nuclear War (1963) ma opiekuńczą matkę walczącą z chmurą atomową, z gołębiami symbolizującymi możliwość pokoju.

czerwony pająk z białymi plamami

Są też inne prace zagubione w czasie — w tym portret Indiry Gandhi, namalowany po teście Pokhran z 1974 roku. Książka, której nie można wyśledzić, opisuje ją jego żona Sunil, jako przedstawiająca dużą chmurę grzyba z eksplozji atomowej, zestawioną z obrazem Indiry Gandhi uwalniającej chmurę białych gołębi, uniwersalnych symboli pokoju.