Społeczność farbiarzy z Kalkuty Rangrez patrzy teraz na ciemną przyszłość

Pochodząca z Radżastanu społeczność Rangrez zmierza teraz ku zapomnieniu, gdy ci profesjonaliści od farbowania rąk walczą o przetrwanie w świecie maszyn, chemików i kolorystów tekstyliów.

Rangrez – społeczność muzułmanów, którzy farbują ubrania i nici, aby zarobić na życie – ciężko walczy o utrzymanie swojego zawodu i środków do życia. (Źródło: Ekspresowe zdjęcie: Shashi Ghosh)

Ulica Zakaria w Kalkucie słynie z Nakhoda Masjid, pysznych potraw, skupionych uliczek z przewoźnikami towarowymi i sklepami sprzedającymi szklane bransoletki i ittar . Ale nieświadomy szumu wokół, Rangrez – społeczność muzułmanów, którzy farbują ubrania i nici, aby zarobić na życie – ciężko walczy o utrzymanie swojego zawodu i środków do życia. Chociaż nazwa społeczności mogła być spopularyzowana w piosenkach Bollywood, wiedza o nich jest prawie znikoma. Pochodząca z Radżastanu społeczność zmierza teraz ku zapomnieniu, gdy ci profesjonaliści od farbowania rąk walczą o przetrwanie w świecie maszyn, chemików i kolorystów tekstyliów.

Wchodząc w dzień powszedni do warsztatu Mohda Salima, wita cię pusty kadaai bez kolorów i zbiorniki na suchą wodę, które podkreślają żałosny stan rzeczy. Mam dziś tylko jeden personel. Teraz nie ma pracy. Ostatnie zamówienie zostało wysłane kilka dni temu i wkrótce czekam na nowe zamówienia. To, co kiedyś było dla nich pracowitym okresem w związku ze zbliżającym się sezonem świątecznym w mieście, jest teraz szczupłą, ciągłą łatką.

Scena w warsztacie, gdzie kadzie i przybory używane do barwienia są przewracane i przechowywane, ponieważ nie otrzymano nowych zamówień. (Źródło: Ekspresowe zdjęcie: Shashi Ghosh)

Wcześniej dostawaliśmy zamówienia na kolorowanie materiałów na pandale i ich rusztowania, ale przy dostępnych materiałach chińskich i syntetycznych w różnych kolorach te czasy minęły – mówi 58-latek. Ponieważ branża jutowa stoi również przed poważnymi wyzwaniami, zniknęły również prace farbiarskie w sektorze jutowym. Dodaje, że nawet w przypadku nowych ubrań szytych w okresie świątecznym preferowane są ubrania farbowane maszynowo.

Urodzony i wychowany w rejonie Chitpur, Salim opowiada o czasach świetności, kiedy jego ojciec założył firmę i osiedlił się tutaj z Radżastanu. Wielu z tej społeczności muzułmańsko-marwari wyemigrowało do miast wzdłuż brzegu Gangesu, aby mieć łatwy dostęp do wody. Kalkuta była jedną z najbardziej preferowanych lokalizacji w erze przed odzyskaniem niepodległości ze względu na stolicę brytyjską i Burra Bazar, rynek w całości założony i zarządzany w tamtych czasach przez handlarzy radżastańskich. Uttar Pradesh jest także domem dla wielu mieszkańców społeczności Rangrez.

białe truskawki, które smakują jak ananas

Mohd Salim stoi przed swoim warsztatem, który jest jednocześnie jego domem zbudowanym przez jego ojca. (Źródło: Ekspresowe zdjęcie: Shashi Ghosh)

Tradycyjne prace związane z farbowaniem rąk wykonywane przez Rangrezów były uważane za wielki zaszczyt, ponieważ wiązały się z kolorowaniem „peeli i pagdi” (żółtych dupattów i nakryć głowy) – obu podstawowych wymogów dotyczących ślubów hinduskich w społecznościach radżastańskich. W Kalkucie ojciec Salima pracował ze wszystkim, od przędzy bawełnianej po koronki i materiały sukienkowe.

Kiedy przejął firmę w 1981 r., zarabianie 12 rupii na kilogramie tkaniny lub przędzy było dochodowym biznesem i nigdy nie wyobrażał sobie, że nadejdzie dzień, w którym poniesie straty szacowane na 30 000 rupii rocznie. Przy stawce od 150 rupii do 160 rupii za pakiet, ważący 4,5 kg, firma z trudem łapie oddech.

Pracownicy odbierają suszoną przędzę zawieszoną na dachu z jednego ze swoich zamówień do dostarczenia. (Źródło: Ekspresowe zdjęcie: Shashi Ghosh)

Biznes podupadł od 2004 roku, ale teraz pogarsza się jeszcze szybciej. Wcześniej maj-wrzesień był naszym najbardziej pracowitym sezonem. Kiedyś dostawaliśmy zamówienia od Odissy na dostarczanie kolorowej przędzy dla Rath Yatry. Durga Puja i Diwali też były świetną okazją do zdobycia większej liczby zamówień, mówi.

Teraz wanny z barwnikami często wysychają, a wielu z zaplanowanej społeczności kastowej przeniosło się do innych zawodów, aby istnieć. Starszy syn Salima pracuje jako dostawca dla sprzedawców detalicznych dostarczających legginsy i ubrania wspierające jego rodzinę. Pomaga mu najmłodszy syn, ale szuka bezpiecznej pracy.

Po wysuszeniu przędza jest starannie składana i pakowana do wysyłki. (Źródło: Ekspresowe zdjęcie: Shashi Ghosh)

Coraz więcej pracy wykonuje się w fabrykach, podczas gdy my możemy skompletować pakiet w trzy godziny, oni mogą wykonać co najmniej trzy do pięciu razy więcej. Co więcej, ponieważ ręczne farbowanie jest drogie, bardzo niewielu właścicieli firm daje nam teraz pracę – wyjaśnia.

To, co jeszcze kilka lat temu było popularnym obrazem kolorowych ubrań i przędzy pozostawionych do wyschnięcia na tarasach w okolicy Chitpur w centrum Kalkuty, dziś można zobaczyć tylko dwa lub trzy budynki. Jak przetrwamy? Zapomnij o młodszym pokoleniu, nawet rząd Bengalu o nas nie wie. Tak więc naturalnie nie ma nikogo, kto by się niepokoił i walczył o naszą sprawę, mówi, podkreślając, że jego rodzina jest w biznesie od 1919 roku w Kalkucie.

Taras warsztatowy z włóczkami widoczny z głównej ulicy. (Źródło: Ekspresowe zdjęcie: Shashi Ghosh)

Podczas gdy połowa pięknej sztuki ręcznego farbowania jest w rzeczywistości zabijana przez tańsze towary importowane, inne fabryki masowego farbowania w stolicy stanu i wokół niej wbijają ostatnie gwoździe do trumny.