Tuszowane mumie, łączące artystów tatuażu z ich przodkami

Przez tysiące lat tatuaże były czymś więcej niż tylko dekoracją ciała dla Eskimosów i innych rdzennych kultur. Służyły jako symbole przynależności, oznaczały rytuały dochodzenia do pełnoletności, przekazywały duchowe wierzenia lub nadawały moce, które można było przywołać podczas porodu lub polowania.

Ponieważ naukowcy znajdują więcej tatuaży na zachowanych szczątkach z rdzennych kultur, artyści żyjący dzisiaj czerpią z nich, aby ożywić tradycje kulturowe. (Paul Atwood/The New York Times)

Ze scenariuszem Kristy Langlois

W latach 70. myśliwi natknęli się na osiem 500-letnich ciał zachowanych przez arktyczny klimat w pobliżu Qilakitsoq, opuszczonej osady Eskimosów w północno-zachodniej Grenlandii. Później, kiedy naukowcy sfotografowali mumie filmem w podczerwieni, dokonali intrygującego odkrycia: pięć z sześciu samic miało na twarzach wytatuowane delikatne linie, kropki i łuki.

Przez tysiące lat tatuaże były czymś więcej niż tylko dekoracją ciała dla Eskimosów i innych rdzennych kultur. Służyły jako symbole przynależności, oznaczały rytuały dochodzenia do pełnoletności, przekazywały duchowe wierzenia lub nadawały moce, które można było przywołać podczas porodu lub polowania. Jednak od około XVII wieku misjonarze i koloniści zamierzający ucywilizować rdzenną ludność położyli kres tatuowaniu we wszystkich społecznościach poza najbardziej odległymi.

zimozielone rośliny podkładowe strefa 6

Na zdjęciu dostarczonym przez Roberta Hubnera, starożytne północnoamerykańskie narzędzie do tatuażu używane przez Pueblo w południowo-wschodnim stanie Utah. (Robert Hubner/Washington State University przez The New York Times)

Praktyka ta tak całkowicie zniknęła w Grenlandii, że Maya Sialuk Jacobsen, która spędziła tam swoje dzieciństwo, przez dekadę pracowała jako tatuatorka w stylu zachodnim, zanim zdała sobie sprawę, że jej przodkowie Eskimosów również byli tatuażystami, choć zupełnie innej natury.

Dziś Sialuk Jacobsen wykorzystuje dokumenty historyczne, artefakty i mumie Qilakitsoq – z których kilka jest obecnie wystawianych w Muzeum Narodowym Grenlandii – do badania tradycyjnych wzorów tatuaży Eskimosów. Następnie wręcza szturchnięcia lub szycie wzorów na twarzach i ciałach Eskimosów, a czasami także mężczyzn, pomagając im nawiązać kontakt z przodkami i odzyskać część ich kultury.

– Jestem bardzo dumna z tatuowania kobiety – powiedziała. Kiedy spotka swoje pramatki na tamtym świecie, będzie jak patrzenie w lustro.

Bez fizycznego śladu pozostawionego przez starożytne tatuaże, współcześni praktycy, tacy jak Sialuk Jacobsen, mieliby niewiele dowodów, które mogłyby kierować ich pracą. Na szczęście, ponieważ coraz więcej rdzennych tatuażystów na całym świecie wskrzesza utracone tradycje, niewielka grupa archeologów śledzi tatuowanie w czasie i przestrzeni, odkrywając nowe przykłady jego roli w społeczeństwach historycznych i prehistorycznych. Naukowcy i artyści wspólnie pokazują, że chęć nanoszenia tuszu na nasze ciała jest głęboko zakorzeniona w ludzkiej psychice, obejmując cały świat i przemawiając na przestrzeni wieków.

Umieść igłę na płycie

Do niedawna zachodni archeolodzy w dużej mierze ignorowali tatuaż. Z powodu braku zainteresowania tych naukowców narzędzia do stukania, szturchania, zszywania lub cięcia ludzkiej skóry zostały skatalogowane jako igły do ​​szycia lub szydła, podczas gdy wytatuowane mumie uważano bardziej za przedmioty fascynacji niż okazy naukowe, powiedział Aaron Deter-Wolf, prehistoryczny archeolog. na Wydziale Archeologii Tennessee i czołowy badacz archeologii tatuażu.

Deter-Wolf powiedział, że nawet gdy 5300-letnie ciało Lodziarza Ötziego zostało odnalezione we włoskich Alpach w 1991 roku z widocznymi tatuażami, niektóre doniesienia z tamtych czasów sugerowały, że oznaczenia były dowodem na to, że Ötzi był prawdopodobnie przestępcą. To było bardzo stronnicze.

Ale ponieważ tatuowanie stało się bardziej powszechne w kulturze zachodniej, Deter-Wolf i inni naukowcy zaczęli badać zakonserwowane tatuaże i artefakty, aby dowiedzieć się, jak żyli dawni ludzie i w co wierzyli.

Na przykład śledztwo z 2019 r. w sprawie 61 tatuaży Ötziego maluje obraz życia w Europie z epoki miedzi. Kropki i kreski na skórze mumii odpowiadają typowym punktom akupunktury, co sugeruje, że ludzie mieli wyrafinowane zrozumienie ludzkiego ciała i mogli używać tatuaży, aby złagodzić fizyczne dolegliwości, takie jak ból stawów. W Egipcie Anne Austin, archeolog z Uniwersytetu Missouri-St. Louis znalazł dziesiątki tatuaży na kobiecych mumiach, w tym hieroglify sugerujące, że tatuaże były związane z kultem i uzdrawianiem bogini. Ta interpretacja podważa teorie XX-wiecznych męskich uczonych, że tatuaże kobiet były po prostu ozdobami erotycznymi lub były zarezerwowane dla prostytutek.

różne rodzaje mięs do gotowania

Naukowe badanie wytatuowanych mumii inspiruje również praktyków, takich jak Elle Festin, tatuatorka pochodzenia filipińskiego mieszkająca w Kalifornii. Jako współzałożyciel Mark of the Four Waves, globalnej społeczności prawie 500 członków filipińskiej diaspory zjednoczonej poprzez tatuowanie, Festin spędził ponad dwie dekady badając filipińskie tatuaże plemienne i wykorzystując je, aby pomóc osobom mieszkającym poza Filipinami nawiązać kontakt ze swoimi ojczyzna. Jednym z jego źródeł są ogniste mumie — ludzie z plemion Ibaloi i Kankanaey, których mocno wytatuowane ciała zostały zachowane przed wiekami przez wolno palący się ogień.

Jeśli klienci wywodzą się z plemienia, które stworzyło ogniste mumie, Festin wykorzysta tatuaże mumii jako podstawę do zaprojektowania własnych tatuaży. (On i inni tatuażyści twierdzą, że tatuaże tej kultury powinny otrzymać tylko osoby związane z kulturą od przodków.) Do tej pory tatuaże ognistej mumii otrzymało 20 osób.

Dla innych klientów Festin staje się bardziej kreatywny, dostosowując odwieczne wzorce do współczesnego życia. Dla pilota, mówi, umieściłbym górę poniżej, na niej fregatę i wzory błyskawic i wiatru wokół niej.

Jednak chociaż mumie dostarczają najbardziej przekonujących dowodów na to, w jaki sposób i gdzie dawni ludzie spisywali swoje ciała, są one stosunkowo rzadkie w zapisach archeologicznych. Bardziej powszechne — a tym samym bardziej pomocne dla naukowców śledzących ślady tatuażu — są artefakty, takie jak igły do ​​tatuażu wykonane z kości, muszli, kolców kaktusa lub innych materiałów.

Aby pokazać, że takie narzędzia były używane do tatuowania, a nie do szycia skóry lub odzieży, archeolodzy, tacy jak Deter-Wolf, replikują te narzędzia, używają ich do tatuowania świńskiej skóry lub własnych ciał, a następnie badają repliki pod mikroskopami o dużej mocy. Jeśli drobne wzory zużycia powstałe w wyniku wielokrotnego nakłuwania skóry pasują do tych na oryginalnych narzędziach, archeolodzy mogą stwierdzić, że oryginalne artefakty rzeczywiście były używane do tatuowania.

Festin wykorzystuje ogniste mumie Ibaloi i Kankanaey – ludzi, których wytatuowane ciała zostały zachowane przez wolno palący się ogień wieki temu – jako inspirację. (Nia Macknight/The New York Times)

Poprzez takie żmudne eksperymenty Deter-Wolf i jego koledzy przesuwają oś czasu tatuowania w Ameryce Północnej. W 2019 roku Deter-Wolf był autorem badania, które wykazało, że przodkowie współczesnych mieszkańców Pueblo tatuowali kolce kaktusa około 2000 lat temu na terenie dzisiejszego Południowego Zachodu Ameryki. W tym roku opublikował odkrycie pokazujące, że ludzie tatuowali igłami wykonanymi z kości indyka w dzisiejszym Tennessee około 3500 lat temu.

Dion Kaszas, węgierski praktyk tatuażu Métis i Nlaka’pamux oraz naukowiec z Nowej Szkocji, uczy się tworzyć własne igły do ​​tatuażu kości od Deter-Wolf i Keone Nunes, hawajskiego tatuatora. Jego celem, jak powiedział, jest powrót do technologii przodków; poczuć to, co czuli nasi przodkowie. Ponieważ pozostało niewiele przykładów tatuażu Nlaka’pamux, Kaszas używa wzorów z koszy, ceramiki, odzieży i sztuki naskalnej. Badania z innych kultur pokazują, że wzory tatuaży często naśladują wzory na innych artefaktach.

Dla Kaszasa i innych tatuowanie to nie tylko sposób na ożywienie rdzennego języka, który został prawie wyciszony przez kolonializm. Ma również moc leczenia ran z przeszłości i wzmacniania społeczności tubylczych na przyszłość.

Praca, jaką wykonują nasze tatuaże, aby nas leczyć, jest innym rodzajem pracy, do której używali ich nasi przodkowie, powiedział Kaszas. To forma medycyny, aby ludzie patrzyli na swoje ramię i rozumieli, że są związani z rodziną, społecznością, ziemią.

Atrament z powrotem z krawędzi

Chociaż ludzie z wielu kultur odzyskali swoje dziedzictwo w tatuowaniu w ciągu ostatnich dwóch dekad, wielu innych zostało całkowicie przesłoniętych przez kolonizację i asymilację. Ponieważ jednak naukowcy zwracają większą uwagę na tatuowanie, ich praca może ujawnić więcej zagubionych tradycji.

Deter-Wolf ma nadzieję, że archeolodzy w innych częściach świata zaczną identyfikować artefakty tatuażu przy użyciu metodologii, którą on i inni naukowcy z Ameryki Północnej byli pionierami, co jeszcze bardziej cofnie jego ślad. Nadzoruje również internetową, open-sourceową bazę danych mumii wytatuowanych, mającą na celu skorygowanie popularnych dezinformacji i zilustrowanie geograficznego rozprzestrzeniania się takich okazów. Na liście znajdują się mumie z 70 stanowisk archeologicznych w 15 krajach – w tym w Sudanie, Peru, Egipcie, Rosji i Chinach – ale Deter-Wolf spodziewa się, że liczba ta będzie rosła, gdy obrazowanie w podczerwieni i inne technologie odkryją więcej tuszowanej skóry na istniejących mumiach.

Jeśli mumie Qilakitsoq mają tatuaże na udach, Sialuk Jacobsen może pewnego dnia skopiować wzory na kobiety z regionu Qilakitsoq, rysując granicę między pokoleniami z przeszłości a tymi, które dopiero nadejdą.

Nasze tatuaże są bardzo bezinteresowne, powiedziała. Są one przeznaczone nie tylko dla kobiety, która je otrzymuje, ale także dla jej babć, dzieci i całej społeczności.

Artykuł pierwotnie ukazał się w The New York Times.

co to za jagoda