Nowy utwór taneczny Mandeepa Raikhy'ego to zaproszenie do wejścia do sypialni dwóch mężczyzn

Sekcja 377, z którą aktywiści walczą – i nie udaje jej się – aby zostać zlikwidowana, uruchamia nową pracę choreografa z Delhi, Mandeepa Raikhy'ego

Queen-Size, nowy utwór Raikhy, jest zaproszeniem do wejścia do sypialni dwóch mężczyzn – tancerzy Lalit Khatana i Parinay Mehra – i stania się widzem ich intymności. (Źródło: Inni Singh)

Ostatni utwór taneczny Mandeep Raikhy, A Male Ant has Straight Antennae, był jednym z artystycznych wyrazów, które pojawiły się w miesiącach po zbiorowym gwałcie w Delhi w 2012 roku. Nieodłączne idee hierarchii płci w stolicy, skomplikowane przez politykę parlamentarną, ukształtowały

Własne poglądy Raikhy na temat tożsamości seksualnej i praw. Jego praca jest w konsekwencji trudna. Samiec mrówki ma proste anteny to eksploracja pojedynczych perspektyw na męskie ciało i jego miejsca do cumowania. Queen-Size, nowy utwór Raikhy, jest zaproszeniem do wejścia do sypialni dwóch mężczyzn – tancerzy Lalit Khatana i Parinay Mehra – i stania się widzem ich intymności. Utwór jest nietrwały i nieliniowy, a tancerze uprawiają miłość przez dwie i pół godziny, podczas gdy widzowie wchodzą i wychodzą w dowolnym momencie lub poruszają się, aby obejrzeć utwór z różnych pozycji.

ile jest różnych rodzajów śliwek

Fragmenty wywiadu z Raikhy:

Czy Queen-Size jest twoją najbardziej polityczną pracą?

Zaczęło się od artykułu, który napisał nieżyjący już filmowiec-aktywista Nishit Saran Indyjski Ekspres w 2000 r. zatytułowany Dlaczego moje nawyki w sypialni to twoja sprawa, przeciwko sekcji 377 indyjskiego kodeksu karnego, która kryminalizuje homoseksualizm. Już pracowałem nad męskością i 16 lat później artykuł nadal wydawał się aktualny. Queen-Size zaczynał z politycznego punktu widzenia, w przeciwieństwie do moich innych prac, które były estetycznymi zainteresowaniami i gdzieś po drodze stały się politycznymi lub nabyłymi politycznymi obrazami.

Jakie były twoje pomysły na Queen-Size?

Moja walka polegała na szukaniu pomysłów tanecznych wokół intymności i odkrywaniu idei bliskości, spojrzenia, pozycji seksualnej, rozbierania się, szczegółów patrzenia na kogoś, dotykania i kładzenia się do łóżka. Ważne było, aby prywatne spotkanie dwóch osób zostało wprowadzone do domeny publicznej, dopóki nie musi już tam być.

Jak wyraziłeś odcienie intymności między dwoma męskimi ciałami bez prowokacji Queen-Size?

Pracowałem nad obrazami i fragmentami. W jednym przypadku zdjąłem postać zrośniętą — postać z czterema rękami i czterema nogami — i pokazałem, jak tancerze łączyli pachwinę z biodrem, jeden tancerz szedł na rękach, jak koń-człowiek z mitologii. Miało to odejść od dosłownego czy dramatycznego narracji i uczynić dzieło fizyczną konstrukcją dla wyobraźni. W utworze oprócz tancerzy pojawia się również charpai, który uzupełnia udźwiękowienie.

Khaat lub charpai zostaje trzecim tancerzem. Powstrzymuje to dzieło przed przekształceniem się w aferę miejską. Lalit (Khatana) mieszka w wiosce Haryana i widziałem w jego domu charpai. Pomyślałem, że warto spróbować. Zdałem sobie sprawę, że Lalit wie, jak zrobić charpai i zrobił to w kawałku.

24, Jor Bagh, prywatny dom z ogrodem, to niekonwencjonalna i wielopłaszczyznowa przestrzeń performatywna. Jak zaprojektowałeś ten utwór do takiego miejsca?

rodzaje ptaków ze zdjęciami

Pomyślałem, że ludzie mogą wejść do pokoju tak, jakby wchodzili do sypialni. Spóźnieni mogli stać na zewnątrz i patrzeć przez okno. Miałoby to poczucie podglądania i kwestionowania cenzury — obserwowania ludzi obserwujących innych ludzi oglądających akt seksualny.

Queen-Size zostanie wystawiony od 27 do 29 maja o godzinie 24, Jor Bagh. Aby się zarejestrować, wyślij e-mail na adres [email protected] lub zadzwoń pod numer 9971406113. Ten występ jest dla 18 lat i powyżej