Znajdź mi słowo, które oznacza miłość

Dwadzieścia pięć lat temu spędziła lato z mamą, obie zagubione w świecie słów. Teraz wróciła do domu: wszystko jest takie samo, z wyjątkiem tego, że tak nie jest.

Ilustracja: Subrata Dhar.

To były ostatnie wakacje, zanim poznałem mojego najlepszego przyjaciela i założyłem gang katta. I być może ostatnie dwumiesięczne wakacje, zanim nasza rodzina porzuciła Doordarshana i zaczęła bawić się pilotem do telewizora: telewizja kablowa 24x7 oznaczała, że ​​trzeci głos był zawsze gotowy, aby wtrącić się w nasze chaotyczne rozmowy jeden na jednego. Więc to musiało być ostatnie lato, które spędziłem w domu – tylko moja mama i ja.

To było 25 lat temu i pamiętam, jak każdego popołudnia wyciągałem się na ogromnym łóżku moich rodziców, używając drzemiącej (lub czytającej) matki jako podpartej poduszki. To nie tak, że nie pamiętałem o szwach cesarskich na jej brzuchu – dwóch zestawach równoległych blizn, które powstały dla mnie i dla tego bachora. Ale to był najlepszy kąt, z którego mogła zajrzeć do grubej książki z puzzlami, którą ściskałem, zwłaszcza gdy utknąłem.

Żaden z nas nie był jakakiem. Tak więc, niekończące się popołudnia spędzałem w tej łatwej ciszy, w której grzebałem w Zagadkach Wyszukiwania Słów. Gruby, tępy czubek mojego ołówka unosił się nad literami, które można było ustawić w eliptyczne pierścienie, gdy uczyłem się nowych słów i krzyczałem nad tymi, które już znałem, wyławiając je z alfabetycznego labiryntu, który przez 10 lat wydawał się największym bzdurą życia -stary na letnie wakacje.

Tego lata byłem na rozdrożu, jeśli chodzi o czytanie. Potajemnie oceniałem kolegów z klasy, którzy ulegli obżeraniu się i chichotaniu o Sweet Valley High. Nie tak potajemnie, że przyrzekłem swoje oddanie Nancy Drew na całe życie, a nawet dowiedziałem się o instytucie w Indore (później okazało się, że jest wątpliwy lub nieistniejący), który uczył studentów, jak zostać nastoletnimi detektywami.

Ale tego lata mama była zanurzona w epickiej Mrityunjaya Shivajiego Sawanta, tomie, którego nazwę ledwo mogłam wymówić lub ledwo zaczęłam rozumieć. Ale czułem się głupio siedzieć tam i kibicować Neda Nickersona, błyszcząc chwalebnie z miękkiej oprawy, kiedy wiedziałem, że kilka metrów dalej ten gość z Karna z Mahabharaty jest w środku zamieszania (co oszacowałem z wyrazu twarzy mojej matki). Fragmenty, jak się później dowiedziałem, były jednym z najwspanialszych monologów, jakie kiedykolwiek napisano w Marathi.

Oczywiście nie powiedziałam tego mamie, która wyśmiałaby się z zastraszenia, jakie odczuwałam z powodu twardej okładki, którą rzucała z lekkością, w której dorośli wydawali się dobrzy. Ale wiedziałem, że potrzebuję czegoś trudniejszego niż identyfikowanie się z postacią Bess Marvin, aby dopasować się do tego ogromnego dzieła magnum. Krzyżówki były odrobinę za trudne. Wybrałem więc słowo puzzle.

ile jest różnych gatunków ptaków

Jej oczy szybko przeszukiwały wskazówki, gdy mój ołówek przestał zapętlać litery. Delikatnie dawała mi tajemnicze wskazówki – ale nigdy odpowiedzi – i dawała mi cały czas, żebym to stamtąd rozgryzł. Dowiedziałem się, że jej prezenty, w towarzystwie uśmiechniętego Arre!, oznaczały, że słowo było osadzone po przekątnej – najtrudniejsze do zeskanowania – i nie zaproponowała nawet szturchania jednosylabowego inkluzji, jeśli była to prosta pozioma, nie do pominięcia odpowiedź. A ona pakowałaby mnie do słowników Księgi Świata, gdybym źle manipulował wymową. Ale przede wszystkim namawiała mnie, żebym zabrała się za to i robiła to wszystko sama, ponieważ jedno popołudnie zlewało się z następnym, jeden tydzień zlewał się z drugim.

Niezależnie od tego, czy rozwiązano jedną stronę, czy kilkanaście, godzina 17:00 była ucztą dnia – mikstura aam panna przygotowana na lato, schłodzone mleko z kroplą ulubionej esencji smakowej, świeże lassi ubijane trzepaczką lub gęsty koktajl mleczny z mango który potrzebował łyżki do czerpania bardziej niż słomy.

Wysokie szkło byłoby zwieńczone moimi wyższymi roszczeniami do stopniowego stania się geniuszem w grach słownych. Jej uśmiech był rozbawiony, nie pobłażliwy. Dzieciaki z sąsiedztwa w międzyczasie wspinały się na wszelkie możliwe wyżyny – arangetram w niedalekiej przyszłości, zamieniając się w speców od koła garncarskiego lub pewnych stypendystów klasy VII, ucząc się podstaw francuskiego w Alliance lub stając się narratorami sanskryckiej shloki.

I oto byłam – dzień w dzień krążyłam słowami na placu pełnym przypadkowych liter. Mama wierzyła, że ​​wakacje to także dwumiesięczna przerwa od ambicji. Tak więc po trzech tygodniach pojawiła się druga książka Puzzle wyszukiwania słów.

Dowiedziałabym się o 15 odcieniach błękitu, 10 bitwach Napoleona, tuzinie uśpionych wulkanów i nazwach kilkunastu warzyw. Najbliżej z pomocą przyszła mi z odpowiedzią, gdy powiedziała mi, że odkąd znalazłam bakłażana w słowie labirynt, nie muszę dalej szukać brinjala. Myślę, że tamtego wieczoru była wykończona obowiązkami domowymi, więc poczęstunkiem dnia była Rasna, niezbyt szykowna, ale insta chłodziarka. Czasami nawet matki były wyraźnie zmęczone.

Dwie dekady później spędzam letnie popołudnia w domu po latach. Matka jest bardziej zmęczona niż tamte popołudnie w Rasnie, wiele płonących lat temu, i jest to głównie delikatna woda kokosowa i aromatyzowany Electral – lub Tang, w dni, kiedy ta dwójka robi się zbyt monotonna – teraz o 17:00. Lekarz mówi, że lepiej zneutralizują leki i pomogą w nawodnieniu.

Ale w dni, kiedy kręgosłup nie wysyła przeszywającego bólu, skrupulatnie wypisuje strony z dzienników marathi, w których znajdują się krzyżówki, a jej pewne pismo biegnie dalej, gryzmoląc odpowiedzi na puste pola, rzadko pozostając w niepewności lub niezdecydowaniu. Oddycha głęboko, kiedy utknęła na tajemniczej wskazówce, a ja mam ochotę spieszyć się, przeczytać i podać odpowiedź – jeśli wiem – na talerzu, pomagając jej wypełnić wszystkie puste przestrzenie między ciemnymi kostkami krzyżówki. Ale wiem, że nie powinnam, więc staram się zrobić to dla dorosłych, pozwalając jej samodzielnie to rozgryźć.

Wiem, że mój tata zazdrości jej eleganckiego pisma i szybkości, z jaką przechodzi przez kilka krzyżówek w ciągu jednego popołudnia, i jest sprężysty krok, jeśli pomógł jej w ostatniej odpowiedzi, która mogła jej umknąć. Czasami nawet całe życie nie wystarczy, aby mieć pewność, że naprawdę udało ci się komuś zaimponować.

Ostrożnie składa pojedynczy arkusz i trzyma je w teczce – kolejny ciężki dzień wynegocjowany przez zanurzenie się w tej grze słów. To może być najprostsza z krzyżówek, ale wiem, że to upewnia ją, że jej mózg wciąż tyka jak zawsze, że może rozwiązać zagadki, które krzyżówkarz wplótł w zagadkę z szachownicą 10×10.

Po tamtym lecie, dawno temu, prawie nie siedziałam w domu – wędrowałam, jeździłam na rowerze i wymykałam się, by oglądać gwiazdy i nawiązywać więzi z kumplami. Zawsze było więcej do nauczenia się na świeżym powietrzu, poznania nowych ludzi i wykucia kariery na płonących żarach ambicji.

czerwona śliwka vs czarna śliwka

Zapomniałam, co to znaczy siedzieć i rozwiązywać zagadki słowne z mamą. Jak możesz ułożyć układankę i poczuć się uszczęśliwiony i zadowolony w cudownym świecie słów. Zamknięta w domu, ponieważ lekarstwa wyczerpują jej siły, może usiąść i napisać genialną książkę o swoich przepisach. Albo przetłumacz Sahir Ludhianvi lub Raja Mehdi Ali Khan na piękną angielską prozę, jak tylko ona potrafi.

Ale to rzadkie letnie wakacje dla mojej gospodyni domowej. A na to cudownie zrelaksowane lato 25 lat temu, kiedy oszczędziła mi wyjazdu na lekcje coachingu na stypendia VII klasy lub lekcje gotowania, które uczyniłyby mnie ekspertem w pieczeniu rogalików, myślę, że powinienem pozwolić jej po prostu cieszyć się jej krzyżówkami.

Gdy skończyły się wakacje, musiałam wrócić do szkoły i rozpocząć kolejny rok akademicki.

Dla mojej mamy, gdy kończy się krótki 10-dniowy okres wytchnienia od dwóch tuzinów leków, musi wrócić do kolejnego cyklu chemioterapii.

Deulkar jest pisarzem z Pune.