Czego Irrfan Khan w Imienniku nauczył mnie o moim ojcu

Irrfan Khan przejął zwyczajność bengalskiego ojca z tak bolesną emocjonalną dokładnością, jakby zawsze był tą osobą. Oglądając go, czułam się tak, jakby naprawdę poślubił kobietę wybraną przez rodziców, stopniowo się w niej zakochiwał, a później spłodził dwoje dzieci.

Irrfan Khan w Imienniku. (Źródło: Searchlight Pictures/YouTube)

Niektóre straty, bez własnej winy, są bardziej osobiste niż pozostałe. Powód jest względny, a nawet niejednoznaczny, ale ważniejsze jest to, jak ich opłakiwać? Kiedy poinformowano mnie o odejściu Irrfana Khana, wszyscy, których znam – zainwestowany w filmy lub nie – reagowali na to, a nie absorbowali. Chociaż jego przedłużająca się choroba była dobrze udokumentowana w domenie publicznej, istniało niedowierzanie i głębokie poczucie niesprawiedliwości. Nadal jest. Później tego samego dnia i później media społecznościowe zostały wypełnione zrzutami ekranu z jego filmów, jakby czując się zdradzony jego śmiercią, ludzie zbierają się przez jego dialogi w poszukiwaniu wiadomości. Kilku bengalskich ludzi z mojej listy udostępniało zdjęcia z filmu Miry Nair z 2007 roku, Imiennik. Jest to albo wizerunek młodego Ashoka Ganguli w brązowym beżowym płaszczu, który mówi swojemu małemu synowi, aby zapamiętał chwilę – a co za tym idzie – nawet jeśli nie będzie zdjęcia. Albo jest o starszym nim, siedzącym z dorosłym synem w samochodzie i zwierzającym mu się wspomnieniami dnia, który pamięta bez zdjęcia. Wyznaję, że robiłem to samo.

Ashok Ganguli nie jest bohaterem powieści Jhumpy Lahiriego z 2003 roku ani jej adaptacji Naira. Mimo że zaczyna się od niego, to dorastanie jego syna Gogola posuwa narrację do przodu. Imiennik — pulsujący tęsknotą starzejących się rodziców i ich rozwijającej się relacji z dorastającymi dziećmi — stawia konflikt Gogola z jego imieniem i imiennikiem na pierwszym planie. Pod wieloma względami jest to jego historia. A przed narodzinami Gogola historia należy do jego matki, Ashimy. Opowiada o jej nowym życiu w Ameryce, jej zmaganiach – przytulaniu płaszcza na bawełnianym sari na przenikliwym mrozie – i jej późniejszej adaptacji. Ashok, mąż i ojciec, jest zawsze na tylnym siedzeniu. Pociesza swoją żonę w środku nocy po poinformowaniu jej o osobistej tragedii lub po cichu stoi w pokoju swojego syna, ujmująco nieświadomy tego, że przesadza z zadowoleniem. Nigdy nie widzimy go opuszczającego swój kraj do obcego kraju ani rozpaczającego po śmierci rodziców. Nawet jego własna śmierć jest dla nas wiadomością. Ashok zawsze się czai, co ułatwia nam spojrzenie na Ashimę i Gogola. Jeszcze łatwiej go przeoczyć.

Ashok Ganguli, napisany przez Irrfana Khana, był niepokojąco blisko z moim ojcem, którego obserwowałem, gdy dorastałem. (Źródło: Searchlight Pictures/YouTube)

Jest pierwowzorem bengalskiego ojca, którego obserwuję w dzieciństwie. Jest też niepokojąco blisko z moim ojcem, którego obserwowałem podczas dorastania. Odczytaj to jako moją pobłażliwość lub dosłowną krótkowzroczność, ale nigdy nie wyobrażam sobie Baby jako postaci w filmie. Jego zakłopotanie, zwyczajowy zwyczaj sprawdzania pokoju w poszukiwaniu jaszczurki przed wejściem lub przysięganie, że nie będzie spał, jeśli ją zauważy, jest sprzeczny z wszystkimi przedstawieniami ojców, które widziałem na ekranie. Mężczyzna, który szczyci się tym, że płaci rachunki na czas, ma napisane swoje imię na telefonie, bo Ma zbyt często je bierze, myśląc, że należy do niej, i trzyma je przy uszach, kiedy rozmawiam przez wideo, wydawał się zbyt zwyczajny jak na film. Wydawał się zbyt zwyczajny, by mieć po sobie charakter – bengalskiego ojca. Ale Irrfan przejął tę zwyczajność z tak bolesną emocjonalną dokładnością, jakby zawsze był tą osobą. Oglądając go, czułam się tak, jakby naprawdę poślubił kobietę wybraną przez rodziców, stopniowo się w niej zakochiwał, a później spłodził dwoje dzieci. Oglądając go czułem się, jakbym patrzył na Babę.

Podobieństwo jest głębsze niż lekkie przeczucie, śpiewny sposób, który powiedział: Ki kori ? zapomniawszy o swoim aparacie lub spodniach zawsze nosił centymetr powyżej pasa. Wynika to z emocjonalnej wrażliwości, niewypowiedzianej praktyki opuszczania pokoju, gdy jest zbyt zraniony, w zbieraniu odwagi, by zapytać żonę, dlaczego wyszła za niego wiele lat temu. Irrfan wprowadził wpływową konserwację w postaci, posiadając wszystko, co się z nią wiązało. Nigdy nie zahartował ani nie złagodził wrodzonej kruchości Ashoka, ale zachował ją tak, jakby była jego na początku. Przedstawiał nieśmiałość, nie czyniąc z niej tchórzostwa, wykazywał naiwność, nie nadając jej ignorancji. Za każdym razem, gdy oglądam film, czuję się defensywny i trochę niezręczny, jakbym przedstawiał Babę światu.

W kilku przypadkach w filmie Irrfan Khan wtopił się w tło, jakby nigdy go tam nie było. (Źródło: Searchlight Pictures/YouTube)

Ale cenność występu Irrfana polegała na tym, że również przedstawił mi Babę w sposób, którego wcześniej nie znałem; jak będąc zastępcą ojca bengalskiego, stanął w jego obronie. Ostatnio, kiedy ponownie oglądałem film, zdumiewałem się (znowu) tym, jak aktor dostał każde drgnięcie oka, każdy stłumiony uśmiech, każde zgięcie głowy w prawo. Jednak bardziej sapnąłem na sposób, w jaki odpowiednio zilustrował cichą obecność kogoś, kogo znałem przez całe życie. W kilku przypadkach w filmie wtopił się w tło, jakby nigdy go tam nie było.

Ale jest jedna szczególna scena, o której nie mogłem przestać myśleć. Dzieci mieszkają z dala od rodziców, a Ashima dzwoni do Gogola z prośbą o odwiedzenie ich w weekend. Mówi, że ma plany. Rani ją, a Tabu wywołuje to wewnętrznie, trzaskając telefonem. Nieco za nią stał Ashok, myjąc ręce w zlewie. Tęskniłbyś za nim, nawet gdybyś był w tym samym pokoju. Nie pamiętam, żebym go zauważył, aż do tego czasu, kiedy aktywnie wypatrywałem aktora w każdym kadrze. Założenie było podobne. Często odwoływałem telefon z Ma. Albo, zirytowany częstotliwością jej telefonów, powiedział jej, żeby już do mnie nie dzwoniła. Podobnie jak Ashima, Ma wyraziła swoje oburzenie, nie dzwoniąc do mnie następnego dnia, dopóki nie zadzwonię i nie przeproszę. Widok cichej obecności Irrfana w tym momencie mnie zaniepokoił. Nie rozliczyłem się z tego. Nie uderzyło mnie wcześniej, że kiedy Ma zraniły moje nieuprzejme słowa, Baba stoi w oddali i zbiera je bez hałasu. Nigdy nie mówi ani nie pokazuje. Nie zdawałem sobie sprawy i dlatego nigdy go nie przeprosiłem.

Teraz, gdy aktor zniknął, ponownie odświeżając stratę Ashoka Ganguliego, mój ojciec mi go przypomni. (Źródło: Searchlight Pictures/YouTube)

Lata temu, kiedy po raz pierwszy obejrzałem Imiennik Byłem nastolatkiem i Baba nie potrzebował pomocy przy wchodzeniu po schodach. Oglądanie młodego Ashoka Ganguli siedzącego z książką w ręku sprawiło, że te czarno-białe zdjęcia mojego ojca, które często widywałem, wypełniły kolorami. Kiedy teraz go odwiedzam i widzę, jak za każdym razem trochę się starzeje, staram się przypomnieć sobie, jak wyglądał, kiedy namawiał Ma po kłótni lub obnosił się ze swoją wiedzą na twarzy Irrfana. Teraz, gdy aktor odszedł, ponownie odświeżając stratę Ashoka Ganguliego, Baba przypomni mi o nim. To przez jego twarz zapamiętam, jak wyglądałby Irrfan, siedząc cicho w pokoju, nie robiąc hałasu. I będę pamiętał, chociaż nie ma zdjęcia, dokładnie tak, jak chciał Ashok.

małe jodły do ​​kształtowania krajobrazu