Górnej linii

Wystawa szkiców architektów wsłuchuje się w dźwięk wyobraźni

(zgodnie z ruchem wskazówek zegara od góry) Fiera Milano Massimiliano Fuksasa; Muzeum i Biblioteka Uniwersytetu Sztuki Musashino autorstwa Sou Fujimoto; panele indyjskich architektów i projektantów

Szwajcarsko-niemiecki artysta Paul Klee mówił o związku między zakopanymi korzeniami a widoczną koroną drzewa, sugerując, że nikt nie spodziewa się, że będą identyczne. Gdy spaceruje się po Galerii 1 AQ w Delhi, stwierdzenie to wydaje się wypowiadać na rysunkach i szkicach architektów. Na wystawie znajdują się główne szkice kultowych projektów i ostateczny budynek na ziemi. Od czasu do czasu można zobaczyć przez rysunek przebłysk gotowej konstrukcji, ale większość z nich to tylko zalążek pomysłu.

Wystawa The Voice of Sketches, której kuratorami są architekci z Delhi Verendra Wakhloo i Rachit Srivastava, przygląda się pierwotnej spontaniczności szkicowania, pierwszego impulsu dla większości architektów i projektantów. W zeszłym roku, podczas India Arch Dialogue, zorganizowanego przez FCDI, FCML Design Initiative, można było zobaczyć modele projektów. W tym roku ponad 20 międzynarodowych architektów, wielu z nich zdobywców nagrody Pritzkera, przedstawia szkice rozpoznawcze swoich charakterystycznych budynków.

Dla artysty ręka jest głową; z nim eksploruje nieznane obszary. Tytuł wystawy mówi, że szkicowanie jest głosem — głosem wyobraźni, mówi Wakhloo. Ten dźwięk pojawia się w całkowitym bezruchu na spiralnym rysunku Muzeum i Biblioteki Musashino Art University projektu japońskiego architekta Sou Fujimoto. Biblioteka Fujimoto jest jak mandala, to zasada porządkowania. Na jego diagramie możesz zinterpretować, gdzie mogą znajdować się otwory, cyrkulacja — widzisz potencjał przestrzeni, mówi Wakhloo.

Wystawa The Voice of Sketches, której kuratorami są architekci z Delhi Verendra Wakhloo i Rachit Srivastava, przygląda się pierwotnej spontaniczności szkicowania, pierwszego impulsu dla większości architektów i projektantów.

Jak mówi brytyjski architekt Peter Cook: Szkic pozwala zmagać się z linią, gdy zmienia róg, przechodzić za ścianę, widzieć światło przenikające przez drzewa, a nawet obserwować jej cień. O ile u portugalskiego architekta Manuela Airesa Mateusa widzimy surowe kompozycje, o tyle w szkicach szwajcarskiego architekta Mario Botty przedstawiających budynek TCS w Hyderabadzie widać monolityczną strukturę wykutą pośrodku, z ostrymi, czystymi krawędziami. Ananasowa cukiernia Kengo Kumy w Tokio ma kształt bambusowego kosza, a realistyczne akwarele jordańskiego architekta Rasema Badrana są odą do lokalnych motywów i materiałów.

różne rodzaje wiązów

Jako psychologowie przestrzeni architekci znani są z tego, że snują marzenia poprzez szkice, spekulują, manipulują, a czasem nawet przedstawiają argumenty. Włoski architekt Massimiliano Fuksas dobrze pokazuje to w Fiera Milano. Na jego szkicu tkanina jak materiał szklanego baldachimu unosi się w odcieniach szarości, gdy wsuwają się i wysuwają z zagięć. Pokazuje światło zalewające centralne przestrzenie na biało, dając wygląd szarych ptaków nad białymi chmurami.

W niespójności tkwi zasługa szkicu. Bardzo często rysunek nie materializuje się w gotowym projekcie i daje możliwość niejednoznaczności. Podczas gdy rysunek wygenerowany komputerowo oczekuje ostatecznych środków, rysunek odręczny może dotrzeć tam, gdzie zawędruje umysł. To często oscylacja, dialog z samym sobą. Ma moc generatywną, która jest tracona podczas rysowania projektu na komputerze; to jest montaż, mówi Wakhloo.

Smutną rzeczywistością jest jednak to, że większość indyjskich architektów nie szkicuje. Z wyjątkiem kilku eksponatów, które mają rysunki projektowe, pozostałe są renderami komputerowymi lub gotowymi projektami. Nie można znaleźć winy. Indyjscy architekci nie szkicują, ponieważ nie mogą ich zbudować, mówi Wakhloo. Wskazuje na projekt biblioteczny Fujimoto z półkami na książki o podwójnej wysokości, które wznoszą się na wysokość 9 metrów, i mówi: „Gdyby ktoś to zrobił w Indiach, klient by się sprzeciwił, ponieważ to miejsce jest „zmarnowane”. Architektura w Indiach często ogranicza się do potrzeb operacyjnych – mówi.

W klauzurze wzniesionej na wystawę na dziedzińcu galerii szkice i projekty indyjskich architektów i projektantów wyznaczają prowizoryczne ściany. Podczas wystawy odbywają się rozmowy, warsztaty i jam session pomiędzy pracowniami projektowymi.

Ten pokaz jest pierwszym pod wieloma względami, w którym szkice referencyjne zostały wystawione jako ośmielenie się marzyć, gdzie można dostrzec przebłyski myśli architekta poprzez ostrość linii lub skręcenie konturu i gdzie jesteś najbliżej rzeczywisty budynek w jego najsurowszej, najnowszej i najczystszej formie.

drzewo z fioletowymi kwiatami w kształcie trąbki

„Głos szkiców” w Galerii 1 AQ zostanie zamknięty 21 lutego. Szczegóły: fcdi.co.in