Olimpiada Teatralna: Portret Artysty

Amerykański performer Ronald Rand o stworzeniu sztuki o swoim nauczycielu, wielkim reżyserze teatralnym Harold Clurman.

Ronald Rand jako Harold Clurman w swoim jednoosobowym programie LET IT BE ART!

Harold Clurman jest jednym z najbardziej wpływowych ludzi amerykańskiego teatru XX wieku, a jego idee wciąż wpływają na artystów i zespoły na całym świecie. W Indiach Alyque Padamsee jest jednym z tych, którzy czytali książkę Clurmana „O reżyserii” i poszedł do teatru – mówi amerykański performer i pisarz Ronald Rand. Wyciąga z torby książki Clurmana Lata żarliwe: teatr grupowy i lata trzydzieste, a także opowiada o treningu pod okiem legendy, która inspiruje jego sztukę Niech to będzie sztuka, który zostanie wystawiony w ramach Olimpiady Teatralnej w Kamani na Niedziela. Ekstrakty

Na początku:

Ponad 20 lat temu nie miałem pojęcia, że ​​stworzę sztukę z Haroldem Clurmanem, ale w moim kraju była wielka potrzeba, ponieważ, jak mówi Harold, jesteśmy krajem, który nie ma pamięci. Nawet nie pamiętamy, co zrobiliśmy wczoraj… Harold Clurman okrakiem na przeszłość, teraźniejszość i przyszłość. To, co mówi do młodych ludzi, to: „Macie obowiązek zrozumieć nie tylko skąd pochodzicie i kim jesteście dzisiaj, ale także swoje człowieczeństwo. Jedyną rzeczą, która czyni nas ludźmi, jest to, jak jesteśmy związani ze sztuką i naturą. Musisz mówić uczciwie, ze zrozumieniem i używając swojego umysłu”.

Życie mniej nadzwyczajne

Spektakl rozpoczyna się w mieszkaniu Harolda Clurmana w Nowym Jorku w latach 80., gdzie rozmawia ze swoimi studentami i zabiera ich oraz publiczność w podróż swojego życia. Jego pasja nigdy się nie kończy. Mechanizm wewnątrz naszej duszy napędza nas do dalszego robienia tego, co robimy. Jego wyzwaniem było to, że jako młody człowiek był bardzo nieśmiały. Musiał się przezwyciężyć. Musiał pogodzić się z tym, jak wydobyć ze mnie całą tę pasję i wyrazić ją.

Wczesne stadium

Jak mówię: „Teatr mnie wybrał. Urodziłem się na Florydzie, ale ostatnie 35 lat spędziłem w Nowym Jorku. Zacząłem grać, gdy miałem około czterech lat. Mój ojciec był krytykiem, który chciał działać, gdy był młody, ale został prawnikiem. Zacząłem chodzić z nim do teatru, kiedy byłem bardzo młody, widząc około 30-40 przedstawień rocznie. Byłem zafascynowany pozorami. Przeskakujesz, czym jest rzeczywistość i idziesz w miejsce, które jest jeszcze dalej niż to, o czym mogłeś marzyć. Teatr też był fajny. Jak mówi w sztuce Harold Clurman: Czy dostałem się do teatru z powodu szlachetnych myśli? Nie. Prawdopodobnie chcę poznać dziewczyny.