Najnowsza powieść Rushdiego: 1001 supermagicznych nocy

W ofercie Rushdiego akcja rozpoczyna się w 1195 roku — filozof Ibn Rushd (od którego ojciec Rushdiego wziął nazwisko rodowe) został wygnany z Kordoby na 1001 dni.

Rushdie zamyka kilka wątków swojej powieści w jednej sekcji i przecina kontinuum czasu i przestrzeni nożem do masła.

Pisanie Josepha Antona (2012) wydaje się wyczerpać Salmana Rushdiego. Jego 600-stronicowe pamiętniki o jego wczesnym dzieciństwie w Bombaju, czasach szkolnych w Rugby w Warwickshire w latach 60., jego czterech małżeństwach, a przede wszystkim jego życiu na wygnaniu po wydaniu fatwy i potępieniu w świecie islamskim za swoją powieść , The Satanic Verses (1988) jest piekielnie szczery i wciągający. Jednak, jak mówi w wywiadzie dla The Guardian, miał dość mówienia prawdy.

Niedługo potem powrócił do fikcji i pisania materiałów przypominających Harun i morze opowieści (1990) oraz Luka i ogień życia (2010), dwie powieści napisane dla jego synów Zafara i Milana. Wynik? Jego dwunasta powieść, Dwa lata osiem miesięcy i dwadzieścia osiem nocy, trafia dziś na półki sklepowe.

Jeśli czytasz Rushdiego od samego początku, nie dziwi fakt, że 300-stronicowa powieść jest postmodernistyczną odsłoną Tysiąca i Jednej Nocy, lepiej znanej jako The Arabian Nights. To nie tylko bajka, ale także medytacja nad filozofią, religią, lękiem, a przede wszystkim miłością.

Oryginalne Noce zaczynają się od królowej Szeherezady, która co noc opowiada swojemu mężowi Shahryârowi historię, aby uniknąć egzekucji przez niego następnego ranka. Świadoma, że ​​mogą jej zabraknąć opowieści, od czasu do czasu pomysłowo łączy je, by końce pozostały luźne, a król nie mógł jej zabić, bo on, podobnie jak czytelnicy Szeherezady, musi poczekać, by poznać losy bohaterów.

W ofercie Rushdiego akcja rozpoczyna się w 1195 roku — filozof Ibn Rushd (od którego ojciec Rushdiego wziął nazwisko rodowe) został wygnany z Kordoby na 1001 dni. Spotyka Dunię i nawiązuje z nią romans. Nie wie, że Dunia to dżinnia, złośliwa kobieta-diablica, która może zamieszkiwać zarówno świat realny, jak i fantastyczny. Łączy ich związek podobny do Shahryâra i Szeherezady, ale Dunia chce wypełnić świat swoimi dziećmi, by w końcu urodzić półdiabły.

pająk z czarno-białymi nogami

Niektórzy z potomków Duni mieszkają obecnie w USA. Należą do nich mężczyzna, którego stopy nie dotykają ziemi, dziewczyna, która potrafi wystrzeliwać błyskawice z koniuszków palców, dziecko, które może powodować czyraki, aby zarażać skorumpowanych ludzi. Jak zawsze, nie ma dobrych dżinów bez złych, więc toczy się bitwa między dwiema siłami, która szaleje gdzie indziej, w Nowym Jorku.

Jeśli to Rushdie, alegoria nie może być daleko w tyle? W tym przypadku jest to walka między dobrem a złem, między różnymi światopoglądami, ale dotyczy także fanatyzmu religijnego i kulturowego oraz kultury przemocy – tak ważnej części naszej najnowszej historii.

Podobnie jak Szeherezada, Rushdie łączy kilka wątków swojej powieści w jedną sekcję i przecina kontinuum czasu i przestrzeni nożem do masła. Czyniąc to, po raz kolejny pokazuje nam, jak jest takim mistrzem swojego rzemiosła, ale nie da się ukryć, że tempo zaczyna słabnąć w częściach.

Mimo to liryczna proza ​​Rushdiego, jego śmiertelnie poważny humor i żywe poczucie „działania” prowadzą narrację do jej oszałamiającego punktu kulminacyjnego – wojny między Ziemią a Krainą Wróżek, między ludźmi a dżinami.