Krople deszczu spadają mi na głowę: Jak nauczyć niemowlę języka deszczów?

Monsun to największe widowisko na subkontynencie. Od hilsy na naszym talerzu po malhar na naszych ustach, od rolnika tęskniącego za deszczem po poetów, którzy znajdują swoją muzę. Ale najpierw, jak nauczyć niemowlę języka deszczów?

Pomiędzy tymi biegunami, zimą i latem, wiosną i jesienią, panuje podstępny monsun. Osierocony, bezdomny, wędrowny, ale także przewidywalny w swoich corocznych przyjściach i odejściach, monsun jest najbardziej obcym ze wszystkich języków. (Ilustracja: Subrata Dhar)

Mój siostrzeniec urodził się w sierpniu. Przybył wcześnie, przedwcześnie urodzony, jakby niespokojny, słysząc z pierwszej ręki odgłosy deszczu. Przypuszczam, że akustyka wewnątrz macicy nie była wystarczająco dobra. Monsun odszedłby w połowie października, kiedy się go spodziewano, jak to się mówi potocznie. Ale wszystko, co dostał tamtego roku, prawie sześć lat temu, to zbroja, mini-infrastruktura z pieluchami i kathas, które miały chronić go przed wilgotnym czającym się. Wilgoć, woda, deszcz — wydawały się być wrogiem wcześniaków. Biedne niemowlę leżało w swoim łóżeczku, z zamkniętymi oczami przez większość czasu, obojętne na niebo i sufit. Kolejne dziewięć miesięcy, z wyjątkiem uregulowanych interakcji z wodą, w wannie lub wodą, która z niego wyciekała, przygotowało go do życia w suchości.

rodzaje wędrujących roślin żydowskich

A potem pewnego dnia kropla deszczu spadła na jego miękką głowę. Był koniec maja. Zmarszczył skąpe brwi i zadał niebu pytanie. Oczywiście nie wiedział, że to niebo, ale zadano pytanie. Odpowiedź nadeszła natychmiast: kolejna gruba kropla. Pierwszy był na czole. Drugi był na lewym policzku — pulchna kropla na pulchnym policzku. Mogę to powiedzieć nie dlatego, że traktowałem go jak żabę na tacy do sekcji, sprawdzając każdy por pod kątem zmian, co kilka sekund, kiedy byłem z nim, ale dlatego, że był na moich kolanach, gdy spadła na niego kropla deszczu. Irytowało go to naruszenie jego prywatności przez bezczelną kroplę wody. Obserwowałem ten dialog dwóch istot niewerbalnych — niemowlęcia i kropli deszczu.

Wkrótce był czerwiec. Nadszedł monsun. Na początku działał na niego głośnik deszczu — nie tylko grzmot, który zawsze jest niespodzianką, nawet dla dorosłych i który budzi go ze snu, ale nieustanne stukanie kroplami deszczu o blaszany dach, który przykrywał go. taras. Wszystkie inne pory roku wpływają na skórę i podwzgórze. Tylko deszcz zwraca uwagę oczu i uszu. Zaczęłam zabierać go na balkon, skąd jako dziecko obserwowałam deszcze. W tych nieporządnych chwilach wydawało się czasami, że to deszcze, a nie krew, zszyły nasze losy. Ja, okropny piosenkarz, nuciłem swoje ulubione piosenki o deszczu, jakbym szkolił go, by zaakceptował kogoś, kto byłby ważnym członkiem rodziny, kogoś, kto spędzałby z nim kilka miesięcy w roku, z nami. Ale to było bardziej nieskuteczne niż nauka korzystania z nocnika.

Każda pora roku to język obcy, który każe nam odświeżyć nasze stare umiejętności, kiedy co roku powraca, by odnowić znajomość. Zima nakazuje ukrywać ciało, zamieniając warstwy ubrań w metafory łon i jaskiń. Lato jest w tym sensie jego antonimem, peeling jest jego raison d’être — niemal fenomenologicznymi ruchami, porzuceniem ubioru do absolutnego i przyzwoitego minimum. Wiosna i jesień są bratnimi bliźniakami i przywracają nam, odpowiednio, po zimie i lecie, to, w co wierzymy, że jesteśmy szczęśliwą normalnością. Pomiędzy tymi biegunami, zimą i latem, wiosną i jesienią, panuje podstępny monsun. Osierocony, bezdomny, wędrowny, ale także przewidywalny w swoich corocznych przyjściach i odejściach, monsun jest najbardziej obcym ze wszystkich języków. Nawet jeśli ktoś spędzi całe życie na nauce, nie będzie w stanie prawidłowo wykonać cezur — bo któż może powiedzieć, kiedy przestanie padać? Pomyśl o słownictwie, którego wymaga — parasol, płaszcz przeciwdeszczowy, kalosze; tak różni się od noszenia szalika czy swetra — i zaczynasz rozumieć, dlaczego każdego roku, gdy pada, człowiek czuje się jak nieudany uczeń. Niewielka część ciebie zmoknie, bez względu na twoją zbroję — ta mokra łata to czerwony znak na twoim skrypcie odpowiedzi.

Jak miałam nauczyć niemowlę tego języka obcego? W każdym razie wszystko na świecie dla dziewięciomiesięcznego dziecka jest obce. Gdzie w końcu są łóżka, huśtawki i zabawki w łonie matki? Oczywiście nie było mowy o zanurzeniu się w języku — rezultatem nie byłaby wiedza, ale zapalenie płuc. Najpierw zwróciłem się do słów — onomatopeja. Tupot kropli deszczu Pitter… — jakże nieefektywny. Wyrafinowane wyrafinowanie padającego deszczu mogło być odpowiednie dla Europy, ale krople deszczu nie spadały z tym dźwiękiem w subhimalajskim Bengalu, gdzie byliśmy. Aaye brishti jhepey … poszedł rymować Bangla. Półgwałtowna energia onomatopei jhepey, jak również w jhapta, szelest deszczu, jakby był klapsem, trochę przypominający hindi jhaap for slap; czuły, a nawet czuły bełkot tapur tupur, kolejna parodia Bangla odgłosu deszczu na blaszanych dachach; jhiri jhiri, jak malarski opis mżawki, maleńkie przerywane linie, które nigdy się nie połączą. Ale gdzie były słowa, które zawierały ekstrawagancję deszczu? Słowa sugerowały nie przemoc, a jedynie anemiczne piękno.

gąsienica w niebieskie paski i białe kropki

Niemowlę nie wykazywało żadnej ciekawości — procesja czarnych mrówek na podłodze była dla niego bardziej interesująca niż kropelki wody. Gdy dorósł i zaczął czołgać się w kierunku domu w języku, zabierałem go w różne miejsca, aby zobaczyć deszcz, w szczególności do wszystkich frazesów — do płaskich liści lotosu, na których krople deszczu drżały jak rtęć, do lasów, gdzie szum deszczu jest przesiąknięty nerwowym strachem przed szybami samochodowymi i przewodami elektrycznymi, gdzie ich piękno tkwiło w ich wrażliwości, przed kałużami, które były tymczasowym cmentarzyskiem kropel deszczu. Pozostał nieugięty w swojej obojętności na monsun.

Minęło kilka lat. Zaczął chodzić do szkoły. Uwielbiał przeliterować.

Pewnego dnia powiedział mi, że znalazł dom deszczu. Moja stara ambicja znów się obudziła.
Gdzie to jest? – spytałam, jak tylko ciotka, zachwycając się metaforą czterolatka.
Wyjął notes i nabazgrał coś pospiesznym pismem. To jest wewnątrz tego, zobacz.
Drenaż. To było słowo. Zakrył „D” swoim małym kciukiem i pokazał mi resztę. Deszcz.
Nauczyłem się nowego języka.

Sumana Roy jest autorem książki How I Became a Tree.

żółta gąsienica z czarnymi włosami