Adaptacja Titas Ekti Nodir Naam autorstwa Probira Guhy skupia się na tym, kiedy rzeka nie może dać nic więcej

Titas Ekti Nodir Naam, oparty na powieści Adwaity Mallabarmana i uwieczniony przez reżysera Ritwika Ghataka, przyciągnął w Shri Ram Center w dużej mierze bengalską publiczność i delikatnie dotknął surowego nerwu migracji wśród publiczności, która zapomniała, że ​​są migrantami.

Scena ze sztuki Titas Ekti Nodir Naam

Gdy we wtorek po przedstawieniu Probira Guhy w Bharat Rang Mahotsav zapaliły się światła, wiele osób pospiesznie wytarło mokre oczy. Titas Ekti Nodir Naam, oparty na powieści Adwaity Mallabarmana i uwieczniony przez reżysera Ritwika Ghataka, przyciągnął w Shri Ram Center w dużej mierze bengalską publiczność i delikatnie dotknął surowego nerwu migracji wśród publiczności, która zapomniała, że ​​są migrantami.

Kilka lat temu, w wiosce w Zachodnim Bengalu, Guha poprosił publiczność, aby nie otwierała oczu podczas godzinnego pokazu opartego na przypadku Best Bakery. Odcinając wzrok, chcieliśmy stworzyć grę, która przemawiałaby do pozostałych czterech zmysłów, od dotyku po zapach, mówi. Wspomina, że ​​podczas spektaklu ludzie mdleli, a jeden z krytyków skomentował: Teatr, którego nie widać, jest potężniejszy niż teatr, który można zobaczyć.

Ta umiejętność wywoływania elementarnych emocji poprzez teatr, który jest zarówno fizyczny, jak i psychologiczny, jest jednym z powodów, dla których Guha jest uważana za żywą legendę z Bengalu. Od początku chciałem, żebym robił teatr, który zbliżał się do ludzi – mówi.

Probir Guha

Akcja Titas Ekti Nodir Naam rozgrywa się w rybackiej społeczności nad brzegiem rzeki Titas w Bangladeszu i śledzi losy młodego mężczyzny, jego narzeczonej, porwanej zaraz po ślubie, oraz kobiety, która bardzo go kochała. Adaptacja Guhy skupia się na tym, kiedy rzeka nie może dać nic więcej, a ludzie muszą szukać środków do życia z dala od jej gleby. Mężczyźni i kobiety, którzy od pokoleń żyli wokół wody, muszą teraz uczyć swoje umysły i ciała pracy na ziemi, takiej jak praca na budowach i w gospodarstwach rolnych. Ta sztuka pasuje do naszej ideologii. Pracujemy z marginalizowanymi, z których większość to osoby, które wyemigrowały. Jestem też migrantką i wiem, gdzie to boli, mówi Guha.

Urodzony w 1948 roku Guha przybył do Bengalu Zachodniego w wieku czterech lat. W Khulna w Bangaldeszu jego ojciec był nauczycielem. W Zachodnim Bengalu był bezrobotny, dopóki nie znalazł pracy jako policjant. Mój ojciec był seedha-saadhą, wieśniakiem. Po tym, jak dostał pracę, zaczął być wysyłany do całego stanu, mówi Guha. Kiedy był trochę starszy, jego ojciec został przeniesiony do odległego obszaru Murshidabad, zdominowanego przez ludzi, których wielu z nas nazywa neech jaat. Ci ludzie stali się moimi przyjaciółmi i to z nimi biegałem i bawiłem się. Rozumiałem smutek, ból i frustracje osób pozbawionych prawa. Postanowiłem, że kiedyś coś dla nich zrobię – mówi Guha.
Pierwszym narzędziem zmian Guhy była polityka. Był aktywnym członkiem niepodzielnej partii komunistycznej, a następnie wstąpił do CPI(M). Partia powiedziała mi: „Zbierasz chłopców i organizujesz spektakle i występy muzyczne, bo zbliżają się wybory”. Zrobiłem to i wtedy zdałem sobie sprawę, że teatr ma moc, by coś powiedzieć.

który z poniższych rodzajów roślin rośnie na innych roślinach?

Po odejściu z polityki wszedł do teatru, kierując się chęcią bycia wysłuchanym. Pracował z Badalem Sircarem, Peterem Brookiem, Jerzym Grotowskim i Richardem Schechnerem, ale nie było w tym mojego serca. Wystąpił w kilku przedstawieniach proscenium w Kalkucie, zanim oświadczył, że miasto koneserów nie jest dla niego. To był intelektualny teatr miejski. Postanowiłem spojrzeć wstecz na teatr w Bengalu, który miał tysiące lat. Dlaczego miałbym adoptować teatr europejski, skoro miałem bogatą tradycję? on mówi. Zaczął studiować rytuały, tradycje, języki i pieśni bengalskie i pracował z praktykującymi folklorem w Indiach i innych krajach.

Jego grupa, Alternative Living Theatre, powstała w 1977 roku i znajduje wykonawców wśród drobnych kupców i robotników rolnych. Podczas gdy inne grupy zaczynają bawić się scenariuszem, Guha zaczyna od rozmów ze swoimi aktorami. Nie jest pisarzem, ale pilnie notuje te rozmowy, z których wyłaniają się jego sztuki. Mamy mniej tekstu, więcej działań fizycznych, a to, jak sądzę, wywiera psychologiczny wpływ na widza. To dziennikarz, a nie ja, ukuł termin teatru psychofizycznego dla naszej pracy, mówi Guha. Jego eksperymenty obejmują Trzecią Wojnę, w bełkotu, która podróżowała przez Indie i Japonię. Inna znana sztuka, Abdul Hannan ki Maut, opowiada o śmierci w społeczności mniejszościowej. Bohater ginie cztery razy – w zamieszkach, podczas Zaborów, w Strefie Gazy i wreszcie konfrontuje się z Wszechmogącym, pytając: „Dlaczego mam umierać wielokrotnie, ponieważ należę do pewnej społeczności?” – mówi Guha. Inna sztuka, Ofiara, opowiadająca o prześladowaniach mniejszości, została wystawiona m.in. w Lahore.

W Titas Ekti Nodir Naam Guha utrzymuje proste zestawy i zwyczajny kostium, ale towarzyszy akcji przy muzyce na żywo społeczności rybackiej. Zabawa tego spektaklu polega na jego prostocie, mówi, świadomy, że utratę ojczyzny zawsze mierzy się brakiem prostoty.