Popularne Wiadomości
Życie z matką psychotyczną: ludzie żałowali po jej śmierci, a nie wtedy, gdy była chora
Nie musisz być chory psychicznie, aby cierpieć piętno związane z chorobą psychiczną.
By Lori Schafer
Nie musisz być chory psychicznie, aby cierpieć piętno związane z chorobą psychiczną.
Wiem o tym wszystko. Moja mama wpadła w psychozę, kiedy byłam nastolatką. Może nigdy nie wiedziała, jak świat widział ją – lub mnie – po tym. Ale to zrobiłem.
Możesz sobie wyobrazić, jak to było mieszkać w małym miasteczku z rodzicem cierpiącym na ciężką chorobę psychiczną. Prawdopodobnie nie było nikogo, kto by nie wiedział. Złudzenia matki nie pozwalały jej siedzieć spokojnie w domu, gdzie nikt nie zauważyłby jej choroby. Wierzyła, że ktoś czeka, żeby mnie zaatakować w mojej szkole, i w końcu jakoś przekonała radę szkolną, żeby pozwoliła jej chodzić ze mną na zajęcia.
Nie możesz winić jej motywów. Poza tym wtedy uważałem to za poprawę. Wcześniej całkowicie usunęła mnie ze szkoły.
Teraz brzmi to prawie śmiesznie. W rzeczywistości, oczywiście, nic nie mogło być bardziej upokarzające niż bycie tą dziewczyną z szaloną matką. Było coś bardzo dziwnego w spotykaniu kogoś po zajęciach – na każdych zajęciach – i to, że była to moja mama. Było coś jeszcze dziwniejszego w konfrontacji z chichoczącymi nieznajomymi w tych rzadkich chwilach, kiedy byłem sam.
Hej, czy nie jesteś tą dziewczyną, której matka ma zielone włosy i chodzi z nią do szkoły?
Twierdzę, że tak naprawdę nie jest zielony. Ma być blond; coś po prostu poszło nie tak podczas kolorowania.
A jednak w ten sposób będę na zawsze znany. Aż do dnia, w którym uciekłam z domu, taka właśnie byłam: córka Judy Zielonowłosa. Dla niektórych ludzi prawdopodobnie zawsze będę.
To była druga strona tego. Nawet ludzie, którym na mnie zależało, zaczęli mnie inaczej traktować z powodu tego, co stało się z moją matką. Niektórzy z moich przyjaciół stali się ostrożni w kontaktach ze mną; wielu ich rodziców, a tym bardziej. Ich postawa nie była nierozsądna. Moja matka była niebezpieczna i nieprzewidywalna; to było naturalne, że ludzie chcieli jej unikać.
rośliny i zwierzęta w lesie deszczowym
Prawdą jest również, że niektóre choroby psychiczne są dziedziczne i mogą być przekazywane z pokolenia na pokolenie. Dlatego też nie było całkowicie nierozsądne, gdyby zastanawiali się, czy ja też pewnego dnia nie ulegnę nieszczęściu mojej matki.
Zrozumiałem to. Mimo to bardzo szybko męczyło mnie to, że każdy mój ruch, każde moje działanie było oceniane i przewartościowywane, jakby wszystko, co robiłem, mogło służyć jako potwierdzenie, że ja też jestem szalony.
Moje doświadczenie dorastania nie było zwyczajne. Ale pod wieloma względami nadal byłem przeciętnym nastolatkiem, który robił przeciętne – i głupie – nastoletnie rzeczy. Kiedy moja mama miała operację na nogach na moim ostatnim roku, była w domu przez kilka miesięcy. To był pierwszy smak wolności, jakiego doświadczyłem od jakiegoś czasu i odpowiednio się do tego postąpiłem. Wymknąłem się w nocy. Pominąłem zajęcia, żeby spędzać czas z przyjaciółmi. Wypiłem i zrobiłem z siebie dupę. Zrobiłem głupie rzeczy, których żałowałem. Kto nie?
U każdego innego nastolatka tego typu zachowania zostałyby uznane za normalne akty buntu. Ale nie dla mnie. Nie, kiedy to zrobiłem, to był dowód. Byłem rozsądny, czy szalony?
Na przykład, kiedy w końcu dostałem się na studia, eksperymentowałem z narkotykami. Nic hardkorowego; nic niezwykłego dla dzieciaka, który po raz pierwszy jest sam. Zdarzyło mi się wspomnieć o tym mojemu przyjacielowi z domu w liście. Kogoś, kto, nawiasem mówiąc, przeprowadził już o wiele więcej eksperymentów niż ja kiedykolwiek robiłem lub kiedykolwiek zrobię.
Nie mogłem być bardziej oszołomiony jego odpowiedzią. Wpisał mi długi wykład na temat mojego zachowania w ostatnich latach i stanowczo przestrzegł mnie przed używaniem innych substancji rekreacyjnych.
Jak mogłeś być tak głupi? A jeśli to właśnie doprowadziło twoją matkę do szaleństwa?
Byłem tak zły, że odpowiedziałem listem zawierającym adres zwrotny zakładu dla obłąkanych i dokładny opis przebiegu moich kursów wyplatania koszyków.
Jednak ostatni śmiech był ze mnie. Wygląda na to, że ludzie byli tak gotowi uwierzyć, że straciłem równowagę, że całkowicie przegapili sarkazm mojego listu. W zamian otrzymałem delikatnie sformułowane odpowiedzi od innych przyjaciół, życzących mi szybkiego powrotu do zdrowia.
Stan mojej matki nie jest czymś, co reklamowałem przez lata. Trudno coś takiego wytłumaczyć. I lepiej nie próbować.
Ponieważ ludzie myślą o tobie inaczej, kiedy wiedzą. Rozważ moje okoliczności. Moja matka była gwałtowna i irracjonalna. Żyłem w stanie ciągłego strachu, a po wyjściu z domu mieszkałem w samochodzie. Byłoby szaleństwem oczekiwać, że będę szczęśliwa i dobrze dostosowana. Jednak nikt nigdy na mnie nie spojrzał i nie powiedział: Biorąc wszystko pod uwagę, radzi sobie całkiem nieźle.
Biorąc wszystko pod uwagę, radziłem sobie całkiem nieźle. Pokonałem własną drogę przez świat bez niczyjej pomocy – co jest osiągnięciem, którym nie może się pochwalić żaden z moich rozsądniejszych przyjaciół.
A jednak wciąż byli tacy, którzy odetchnęli z ulgą, kiedy dorosłem, gdzie mało prawdopodobne było, abym okazał się schizofrenikiem. Wszystkie te lata oglądania, czekania i oceniania w końcu dobiegły końca.
Nie mogę zgadnąć, jak to jest być naprawdę chorym psychicznie. Ale wiem, jak świat traktuje tych, którzy są, i to nie jest ładne. Właściwie to właśnie dlatego ludzie tacy jak moja matka nigdy nie są leczeni. Kto kiedykolwiek chciałby przyznać, że mieli problem, gdyby wiedział, jak surowo zostaną za to osądzeni?
Moja mama zmarła w 2007 roku. Nie muszę już dwuznacznie mówić, gdy ludzie mnie o nią pytają.
Ona nie żyje, mówię po prostu.
Ludzie są przykro. Przypuszczam, że to miłe, że żałują, że moja mama odeszła.
Ale dlaczego nikomu nigdy nie było przykro, kiedy powiedziałem, że jest chora?
Lori Schafer jest pisarką poważnej prozy i humorystycznej erotyki i romansu. Jej literatura flash, opowiadania i eseje pojawiły się w licznych publikacjach drukowanych i internetowych, a obecnie pracuje nad swoją trzecią powieścią. Jej pamiętnik, Słysząc o śmierci mojej matki sześć lat po tym, jak to się stało: pamiętnik choroby psychicznej córki, zostanie wydany w listopadzie 2014 r.; jest teraz dostępny w przedsprzedaży na Kindle. Możesz dowiedzieć się więcej o Lori odwiedzając jej stronę internetową http://lorilschafer.com/ .