Popularne Wiadomości
Dzieci nie są w porządku
Co sprawia, że nastolatki w Indiach, z różnych grup społeczno-ekonomicznych, popadają w niepokój i depresję?
Od złamanego serca po presję rówieśników, wiele czynników prowadzi do niepokoju nastolatków Każdy dzień był walką o to, by nie korzystać z internetu, przestać o niej myśleć — albo rozważyć zakończenie tego wszystkiego. Spośród trzech najlepszych uczniów w swojej szkole w południowym Delhi w klasie X, ledwo udało mu się 50 procent w swoim pierwszym semestrze w klasie XI. Oblał fizykę, jego ulubiony przedmiot jeszcze rok temu. Nie mogłem się na niczym skoncentrować. Wszystko wydawało się bezcelowe. Było mi smutno z powodu moich rodziców, czułem się, jakbym zabijał ich nadzieje i aspiracje… ale jeśli mnie nie chciała, nie mogłem się zmusić do zrobienia czegokolwiek, mówi.
Lubił ją, odkąd zostali kolegami z klasy VI, pięć lat temu. Mówi, że grała w koszykówkę, była dobrym mówcą publicznym i miała jedwabiste włosy. Był pulchnym dzieckiem, które kochało powieści graficzne, matematykę i naukę. Krótko mówiąc, jestem urodzonym nerdem. Wiedziałem, że jest poza moją ligą, mówi.
wierzba vs wierzba płacząca
Przez następne dwa lata pielęgnował swoją sympatię. Zaczął próbować schudnąć. Jego rodzice byli zaskoczeni, kiedy zaczął wstawać o 5 rano, aby pobiegać przed szkołą. Zrezygnował z hamburgerów, które lubił. Dużo czasu spędził w Internecie, budując fajny profil w serwisach społecznościowych. Zacząłem słuchać muzyki, którą lubiła, starałem się poprawić moje wystąpienia publiczne, abym miał z nią wspólne zainteresowania. Przestałem czytać komiksy i zacząłem czytać o historii Indii, ponieważ powiedziała mi, że chce zostać historykiem… wszystko, co robiłem, było dla niej, mówi. Patrzy na podłogę, kiedy mówi, unikając spojrzenia matki.
W klasie X zaczęła spotykać się z jednym ze starszych chłopców. Był załamany. Ale jego akademicy nie ucierpieli wtedy. Mówi, że myślał, że jeśli dobrze mu pójdzie, zauważy go bardziej, może nawet skonsultuje się z nim na własne studia. W klasie XI przeniosła się do innej szkoły. Wtedy zaczął śledzić ją w mediach społecznościowych. Komentował każde zdjęcie, jako pierwszy życzył jej urodzin i rocznicy rodziców. Jakieś sześć miesięcy temu, kiedy nie mógł już tego znieść, wysłał jej SMS-a, wyznając swoją miłość od lat. Nazwała mnie psychopatą i dziwakiem, mówi, wciąż patrząc w podłogę.
Wtedy zaczął się alkohol, a potem zaczął palić. Budzenie się każdego dnia było zadaniem. Nienawidził spotykać się z ludźmi. Chciałem być sam. I sam wszystko wymyślę. Ale jestem w klasie XI…Musiałem popracować nad swoimi ocenami. Musiałem się uczyć, mówi. Zaczął odchodzić od przystanku autobusu szkolnego. Kiedy zrobiłem to po raz pierwszy, bałem się. Potem przyzwyczaiłem się do tego. W niektóre dni szedłem i piłem. Albo idź do kawiarni i poczytaj, mówi. W weekendy leżał w łóżku do popołudnia. Nienawidziłam światła. Chciałem spać i spać, mówi.
Jego rodzice zdali sobie sprawę, że coś jest nie w porządku, gdy usłyszeli od nauczyciela, jakieś osiem miesięcy temu. Nie chodził do szkoły od dwóch tygodni. Ale codziennie wychodził z domu do szkoły. Kiedy go zapytałem, zaczął płakać. Byłem w szoku… po prostu nie wiedziałem, jak sobie z tym poradzić – mówi jego matka, która pracuje jako doradca finansowy w prywatnym banku. Jako jej jedyny syn powiedziała, że wiedziała, że głupio go rozpieszczała. Wszyscy mówili, że to taki synek mamy i byliśmy tak blisko. Nigdy nie wyobrażałam sobie, że mój syn nie podzieli się ze mną czymś, pomimo tych wszystkich młodzieńczych stereotypów, które słyszymy – mówi.
Lekarze zdiagnozowali u niego depresję połączoną z nadużywaniem substancji. Przez ostatnie sześć miesięcy był na lekach i terapii behawioralnej. Uczęszczał też do kliniki odwyku. W szkole mówi, że usprawiedliwia się, ale wie, że ludzie zgadli. Jestem twoją kwintesencją beznadziejnego kochanka geeka. Gdybym miał 30 lat, nie dostałbym leków psychiatrycznych, ale to sprawia, że moja mama jest szczęśliwa, więc nieważne, mówi wzruszając ramionami. Mówi, że minęły dwa tygodnie od ostatniego przeglądania jej profilu. To jedyna dobra rzecz. Pokonuję ją. Wcześniej sprawdzałem jej aktualizacje 20-25 razy dziennie. Kto wie? Może jestem dziwakiem. Wyrosłbym na jakiegoś szalonego prześladowcę, mówi, gdy jego matka mierzwi mu włosy. Przestań. Nie musisz mi współczuć, mówi ostro.
To najlepsze czasy; to najgorsze czasy. Każdy, kto przeszedł okres dojrzewania, wiedziałby, że to nie jest czas równowagi. Od dzikich wahań hormonalnych po odkrycie przyjemności seksualnej i wątpliwości co do własnej wartości, nastolatki są podatne na szereg sprzecznych emocji. Czasami przejście na ciemną stronę wymaga delikatnego popchnięcia. Ponieważ Indie stoją w obliczu kryzysu zdrowia psychicznego, znaczna część składa się z nastolatków cierpiących na lęki i depresję, zjawisko, które dominuje w warstwach społeczno-ekonomicznych.
Badanie opublikowane przez Indian Journal of Psychiatry w 2009 r. wykazało, że wskaźniki zaburzeń psychicznych u dzieci i młodzieży wynosiły 12,5 procent w grupie wiekowej 0-16 lat w Bangalore, 9,4 procent w przedziale wiekowym 8-12 lat w Kerali i 6,3 procent. w przedziale wiekowym 4-11 lat w Chandigarh. Ogólna liczba w Indiach wynosiła od 6 do 15 procent, jak sugeruje to samo badanie. W badaniu Lancet dotyczącym zdrowia psychicznego nastolatków na całym świecie z 2007 r. stwierdzono: Większość zaburzeń psychicznych zaczyna się w młodości (12-24 lata), chociaż często są one wykrywane po raz pierwszy w późniejszym życiu. Zły stan zdrowia psychicznego jest silnie powiązany z innymi problemami zdrowotnymi i rozwojowymi u młodych ludzi, w szczególności z niższymi osiągnięciami edukacyjnymi, nadużywaniem substancji, przemocą oraz słabym zdrowiem reprodukcyjnym i seksualnym.
W największym państwowym szpitalu Maharashtra, JJ Hospital w Bombaju, co najmniej jeden nastolatek jest codziennie przyprowadzany na leczenie depresji. Według Sagar Mundady, psychiatry w szpitalu, przyczyny depresji są różne. W grupach o średnich i wyższych dochodach obserwujemy wiele przypadków nastolatków dotkniętych rozstaniami lub presją rówieśników, mówi. Nastolatkowie z rodzin robotniczych są przytłoczeni niestabilnością finansową.
Przez ostatnią dekadę wydziały psychiatrii w co najmniej trzech rządowych i prawie wszystkich prywatnych szpitalach w Delhi prowadziły cotygodniowe kliniki dla dzieci i młodzieży. Dr Rajesh Sagar, profesor psychiatrii w AIIMS, który specjalizuje się w psychiatrii młodzieży, mówi, że problemy z obrazem ciała powodują większość objawów złości i agresji u nastolatków, którzy przychodzą do jego oddziału ambulatoryjnego (OPD).
Podczas gdy dzieci powracające ze szkoły do pustych domów lub nie mający wystarczającej liczby ludzi do komunikowania się są stałą cechą współczesnego życia w mieście, internet wprowadził kolejną zmienną do tego napiętego równania. Wraz z nim zmieniło się całe środowisko dorastania. Nastolatkowie chcą budować swój wizerunek w mediach społecznościowych zgodnie z trendami, a kiedy ta tożsamość zderza się z ich prawdziwą osobowością, pojawia się wiele konfliktów psychologicznych, mówi dr Sameer Malhotra, szef psychiatrii w grupie szpitali Max w Delhi.
Nie chodzi tylko o to, że dzieci dorastają bez wsparcia rodziny, ale o to, że ich życie stało się zbyt złożone. Zaniepokojeni rodzice 15-letniego samotnego dziecka z południowego Bombaju zabrali go do szpitala JJ w listopadzie 2015 roku, po tym jak jego wyniki w nauce spadły z ponad 95 procent do mniej niż 65 procent. Zamilkł, koszmary nie pozwalały mu zasnąć w nocy. Przestał się bawić lub towarzysko i odciąć rodziców.
Dopiero po dwóch sesjach terapeuci zorientowali się, że był zastraszany przez seniora. Był wrażliwym dzieckiem i po cichu przyjmował groźby. Nie miał rodzeństwa i niewielu przyjaciół, którzy mogliby dzielić jego kłopoty. Według jego rodziców drżały mu ręce, pociłby się obficie i bałby się, że łobuz może go fizycznie skrzywdzić. 15-latek cierpiał na zaburzenie osobowości skupienia C, co oznaczało, że potrzebował stałej opieki ze strony pracujących rodziców i polegał na ich wsparciu. Pod ich nieobecność strach i niepokój prowadziły do depresji. Wzmocnienie jego pewności siebie zajęło cztery miesiące. Poinformowano również rodziców łobuza.
Dr Azhar Hakim, psychoterapeuta z południowego Bombaju, który ma znaczną część nastoletnich pacjentów, uważa, że to, co wiemy o depresji młodzieńczej, to tylko wierzchołek góry lodowej. Wskazuje na paradoks, że chociaż rodzice są bardziej pobłażliwi, pobłażliwi i wrażliwi na swoje potomstwo, nie przeszkadza to ich dzieciom czuć się coraz bardziej niekochanymi. Dzisiejsze dzieci dorastają w zupełnie innym środowisku kulturowym, w którym są narażone na styl życia wyznaczony im przez aspirujących rodziców, w którym są bardziej zajęte niż dyrektor generalny. Wysyłane do nich przesłanie brzmi: „Zobacz, co dla ciebie zrobiliśmy, zobacz wybory i możliwości, których nigdy nie zrobiliśmy.” To tylko zwiększa presję na dzieci, aby spełniały oczekiwania rodziców, mówi Hakima.
Deepali Raskar, terapeutka w Dastur School w Pune, mówi, że co tydzień spotyka prawie dwóch lub trzech uczniów, którzy zdają się zmierzać w kierunku depresji. Objawy, na które zwracamy uwagę, to między innymi nagły dystans od przyjaciół i rodziny, spadające oceny, spadek spożycia pokarmu, trudności w zasypianiu i samookaleczenia. Wierzy, że dzieci są zmuszane do powrotu do siebie, gdy nie zawsze są emocjonalnie wyposażone. Wielu uczniów nosi klucze do domu do szkoły, ponieważ oboje rodzice pracują. Kiedy dziecko wraca do domu, jest zupełnie samo. Jedzą samotnie lunch, a potem udają się na lekcje lub inne zajęcia. Są całkowicie zdani na siebie, nie każde dziecko sobie z tym poradzi – mówi.
Dla rodziców radzenie sobie z depresją oznacza oduczenie się wielu rzeczy na temat rodzicielstwa. To była trudna podróż dla mamy 13-latka, uczennicy VII klasy szkoły publicznej w Delhi. W każdą środę odbiera córkę ze szkoły i jedzie 15 km z południa na wschód Delhi. Szkoła wie, że jest przewożona na lekcje Bharatnatyam, ale od mniej więcej sześciu miesięcy przyjeżdża na spotkanie ze swoim lekarzem. Zabrałbym ją do szpitala tuż za moim domem, znam tam starszego konsultanta, ale nasi sąsiedzi i znajomi mogą się dowiedzieć o jej chorobie. Jest tak młoda, że muszę ją chronić, mówi kobieta, dyrektor ds. marketingu z Gurgaon.
Nastolatek leczy się na jadłowstręt psychiczny, lęk i agresję. Zaczęło się w zeszłym roku od telefonu ze szkoły. Zemdlała podczas sesji montażowej. Przeprowadziliśmy serię testów i odkryliśmy, że wszystkie jej wskaźniki krwi były pomylone. Od miesiąca nie miała okresu. Za szybko traciła na wadze, mówi jej matka. Schudła z 65 kg do 50 kg w dwa miesiące. Jej rodzice skarcili ją i nalegali, by regularnie dostawała posiłki. Jej matka przestała pozwalać jej jeść obiad w swoim pokoju, kiedy powiedziałem jej, żeby jadła przy mnie, zaczęła płakać. Zjadła jedną roti, a potem zniknęła w łazience, wspomina jej matka. Za każdym razem zmuszała się do wymiotowania tego, co zjadła. Kiedy jej rodzice spali, ważyła się, aby upewnić się, że nic nie zyskała na fałszywych posiłkach, jak ich teraz opisuje.
Miesiąc później musiała trafić do szpitala, kiedy ważyła 45 kg. To było sześć miesięcy temu. Teraz cotygodniowe sesje OPD polegają na tym, że ona i jej matka na zmianę z lekarzem po około 15 minut, a następnie 5-10 minutowa sesja wspólna. Jej stopnie się poprawiają. Wciąż waży tylko 53 kg i przywiązuje szczególną wagę do swojego schematu ćwiczeń. Zawsze myślałem o jedzeniu. Widziałem ludzi na ulicach i zastanawiałem się, co jedli, żeby pozostać szczupłym lub grubym. Byłam zła na siebie, na matkę za to, że była gruba, mówi. Jej matka jest w szoku. Nigdy mi tego nie mówiłeś, mówi. Mówi, że każdy dzień był odkryciem dotyczącym jej córki.
*****
Leniwy stereotyp, że choroba psychiczna jest problemem biednego, bogatego dziecka, jest zniekształceniem rzeczywistości. Lekarze twierdzą, że chociaż świadomość dotycząca chorób psychicznych u nastolatków poprawiła się w warstwach społecznych i ekonomicznych, motywacja ubogich rodzin, zwłaszcza z obszarów wiejskich, do szukania pomocy z zaburzeniami psychicznymi u nastolatków ogranicza się do przygotowania nastolatków do małżeństwa. Większość rodziców z obszarów wiejskich i ubogich grup społeczno-ekonomicznych przyprowadza nastolatki, zwłaszcza dziewczęta, do psychiatrów tylko wtedy, gdy ich małżeństwo staje się problemem. W szkołach rządowych jest bardzo mało wsparcia, a objawy są pomijane. Nawet jeśli dzieci staną w obliczu problemu, tak naprawdę nie ma komu się zwierzyć, mówi dr Deepak Kumar Srivastava, pełniący obowiązki kierownika wydziału psychiatrii i kierujący kliniką psychiatrii młodzieży w Instytucie Zachowania Człowieka i Nauk Pokrewnych (IHBAS). ), jeden z niewielu szpitali rządowych w Delhi, który prowadzi wyspecjalizowane kliniki dla nastolatków.
W środowe popołudnie w klinice dla młodzieży IHBAS 16-latek siedzi cicho, pochłonięty kopią Tehelka Hindi. Uczennica państwowej szkoły rządowej z dystryktu Baghpat, UP, w klasie VII, przestała chodzić do szkoły dwa lata temu. Jej matka była zaskoczona. Z jej pięciorga rodzeństwa, w tym trzech braci, była najbardziej regularną i tą, która nigdy nie oblała przedmiotu. Jej nauczycielka powiedziała, że śpi w klasie lub rysuje kwiaty w swoim zeszycie zamiast robić matematykę. Byłem zaskoczony, ponieważ kochała matematykę. Jej matka, gospodyni domowa, powiedziała, że nawet gdy miała 10 lat, potrafiła zliczać liczby i pomagała mi prowadzić comiesięczne rachunki za zakupy spożywcze i sprzedaż plonów.
biała orchidea z żółtym środkiem
Kiedy rodzice pytali ją o skargi ze szkoły, zirytowała się. Ale nie zwracali uwagi, dopóki nie zaczęła zachowywać się tak samo w domu. Pewnej nocy po prostu zapomniała zrobić rotis na kolację. Jej ojciec spoliczkował ją, gdy dowiedział się, że nie ma rotis, a ona po prostu wyszła z domu w nocy, mówi jej matka. Wróciła do domu dwie godziny później i spała. Pewnego razu zostawiła swojego czteroletniego siostrzeńca na polu i wróciła do domu z krowami, które zabrali na wypas. Nie pamiętała, gdzie ostatnio go widziała. Jej ojciec znów się na nią wściekł. Na szczęście znaleźliśmy go bawiącego się w pobliżu, mówi jej matka. Wtedy zupełnie przestała rozmawiać z ojcem.
Mniej więcej rok temu powiedziała, że chce rzucić szkołę. Jej ojciec nie protestował. Myślałem, że się starzeje, matka powinna uczyć jej prac domowych, wkrótce będzie musiała założyć własną rodzinę. Zresztą była już najbardziej wykształconą dziewczyną w naszej rodzinie, mówi jej ojciec. Trzymanie jej w domu nie pomogło. Leniuchowała i zirytowała się na wzmiankę o pracach domowych. Jej matka przywiozła ją do IHBAS, gdzie zdiagnozowano u niej zespół nadpobudliwości psychoruchowej z deficytem uwagi (ADHD). Według dr Srivastava ADHD jest łatwo wykrywalne u dzieci z powodu objawów takich jak nadpobudliwość i impulsywność. Ale nieuwaga, która jest najważniejszym wskaźnikiem ADHD u nastolatków, nie jest łatwa do zidentyfikowania, więc ludzie często ją tęsknią. Mówi, że znaczna liczba nastolatków szuka pomocy medycznej, gdy choroba jest w zaawansowanym stadium.
Nigdy nie sądziłem, że ma chorobę. Jej kończyny działały dobrze, nie miała gorączki, wyglądała dobrze, nie schudła. Nigdy nie słyszałam o takiej chorobie, mówi jej matka. Ukryła diagnozę przed mężem, obawiając się, że wyrzuci ją z domu. Jego akceptacja przyniosła największą ulgę. Przywoziłem ją samotnie do Delhi co tydzień przez dwa lata autobusem. Pewnego dnia poszedł za nami mój mąż. Martwiłem się, że powie, że jest dziwakiem i poprosi, żebym ją wyrzucił. Ale spójrz na niego teraz, mówi, ocierając łzę. Mówi, że jej mąż, hodowca bydła mlecznego, uczy się czytać od córki. Ale nie wybaczyła mu, że ją spoliczkował. Myślę, że pewnego dnia to zrobi, mówi.
Ubrana w zielony salwar kameez nastolatka wzrusza ramionami, pytana, czy po zabiegu czuje się lepiej. Mogę teraz znowu czytać. Więc myślę, że jestem lepszy. Byłem po prostu zły, a mój umysł był wcześniej zatkany. Wszyscy myśleli, że chodzi o chłopca, a ojciec ciągle pytał, czy to chłopak z wysokiej kasty… moi rodzice mnie nie rozumieją, mówi, kiedy lekarz wzywa ich na rozmowę.
Zaczęła pisać, aby oczyścić swoje myśli — pomysł zasugerowany przez psychologa podczas sesji terapii behawioralnej. Każdego wieczoru pisze jedną stronę i pokazuje swojemu lekarzowi tygodniową kolekcję. Tematy wahają się od kuchenki, pary dżinsów jej brata, które musiała prać, i jej matki.
Dlaczego więc jeszcze nie wybaczyła ojcu? Ponieważ wiem, że przywozi mnie do Delhi tylko dlatego, że chce, żebym była „gotowa” do małżeństwa. On nie wie, że w przyszłym roku ponownie wrócę do szkoły. Wystąpiła luka, ale mój lekarz powiedział mi, że kiedy wyzdrowieję, to nie będzie problemu, mówi. W większości przypadków dr Srivastav mówi, że dziewczynki przyprowadzają matki. Ojcowie są zazwyczaj samotnymi żywicielami rodziny i nie mogą sobie pozwolić na marnowanie dnia pracy. W wielu przypadkach matki boją się powiedzieć swoim mężom, czy dziewczynki przyjmują leki psychiatryczne.
Choć są one wątłe, czasami można ufać, że nastolatkom również można ufać, że zrobią to, co należy dla siebie. W grudniu 2015 roku 17-latek siedział na Marine Drive, gdy nagle przyszła mu do głowy myśl. Miałem ochotę wskoczyć do oceanu, powiedział później swojemu terapeucie.
To nie był pierwszy raz. Jednak coś musiało go przestraszyć, albo tłum spacerujący po promenadzie, albo myśli o rodzinie czekającej w jego domu w slumsach Geeta Nagar, 20 minut spacerem dalej. Tego dnia nie próbował popełnić samobójstwa. Zamiast tego pod koniec grudnia zebrał się na odwagę, by odwiedzić szpital Gokuldas Tejpal w celu uzyskania porady.
Jego niepokój wkradł się do niego podczas egzaminu śródsemestralnego do klasy X, kiedy jego ojciec, alkoholik, stracił pracę jako prywatny ochroniarz. Zniknął dochód w wysokości 15 000 rupii miesięcznie, pozostawiając matkę, młodszą siostrę i bezrobotnego ojca pod opieką. Chłopcy reagują inaczej niż dziewczynki na stabilność ekonomiczną rodziny, mówi psychiatra Mundada, który doradzał uczniowi szkoły rządowej w Colaba.
Jego niezdolność do utrzymania rodziny doprowadziła do ogromnej frustracji. Odsunął się od rodziców, zaczął mniej jeść i chociaż wcześniej mógł przeczytać 10 stron w godzinę, teraz przeczytanie jednej strony zajęło mu godzinę. Gdy popadł w depresję, natknął się na artykuł o depresji w gazecie. Nie mówiąc rodzicom, odwiedził szpital Gokuldas i przekazał swoje serce dyżurnemu psychiatrze. Byłem zaskoczony. Wiele osób w depresji nie rozumie lub nie przyznaje się do depresji, mówi Mundada.
Lekarze twierdzą, że jego stan się poprawił. Radziliśmy mu, aby nie brał na siebie odpowiedzialności rodziny, mówi Mundada. Jest na sześciomiesięcznym leczeniu antydepresyjnym – pigułki są tajemnicą, ukrytą poza zasięgiem rodziców.
(Z wkładami od Garima Mishra i Sunanda Mehta)