Josh Siegel, kurator filmowy w Museum of Modern Art, o odkrywaniu zaginionych filmów i jego powiązaniach z kinem indyjskim

Siegel, który był autorem ponad 90 wystaw filmowych, medialnych i galeryjnych, od 26 lat opowiadał o kuratorowaniu filmów, swoim zainteresowaniu kinem indyjskim i zbliżającym się festiwalu filmów dokumentalnych w Nowym Jorku.

Josh Siegel

OSTATNIO Josh Siegel, kurator filmowy w Museum of Modern Art (MoMA) w Nowym Jorku, był na bazarze filmowym National Film Development Corporation w Bombaju, aby porozmawiać i obejrzeć nowe i ekscytujące filmy indyjskie. Siegel, który był autorem ponad 90 wystaw filmowych, medialnych i galeryjnych, od 26 lat opowiadał o kuratorowaniu filmów, swoim zainteresowaniu kinem indyjskim i zbliżającym się festiwalu filmów dokumentalnych w Nowym Jorku.

Jakie zainteresowanie MoMA interesuje kino indyjskie?

W MoMA wierzymy, że kino jako forma sztuki należy do obrazów, rzeźb, fotografii i tak dalej. Nasz program obejmuje całą historię kina w każdym regionie. Jesteśmy stale zainteresowani kinem indyjskim.

W latach 50. MoMA odegrała rolę w tworzeniu Pathera Panchali (1955). Monroe Wheeler (wówczas dyrektor ds. wystaw i publikacji w MoMA) był w Indiach na pokazie sztuki, kiedy usłyszał o tym młodym reżyserze, Satyajit Ray, który wydawał się bardzo obiecujący, ale nie miał wystarczająco dużo pieniędzy, aby ukończyć swój debiutancki film. Tak więc Wheeler wrócił do powierników i zebrał trochę gotówki dla Raya, aby dokończyć film. Miał swoją światową premierę w MoMA. Następnie w 1981 roku zorganizowaliśmy ogromną wystawę Film India, która prezentowała indyjskie kino z różnych stanów. Dla nowojorczyków było to głębokie zanurzenie się w indyjskim kinie.

Czy mógłbyś opowiedzieć o swoim związku z kinem indyjskim?

Stworzyłem festiwal poświęcony konserwacji filmów, To Save and Project, około 17 lat temu i pokazałem kilka odrestaurowanych indyjskich filmów. Zrobiłam kilka wystaw o współczesnym kinie indyjskim z Uma Da Cunha (kuratorką i reżyserką castingu).

Próbowali przyjrzeć się niektórym trendom zachodzącym w kinie indyjskim — od głównego nurtu po filmy artystyczne. Mamy festiwal z Lincoln Center o nazwie New Directors/New Films, gdzie na przestrzeni lat pokazaliśmy kilka indyjskich filmów, w tym Titli (2014), Court (2014) i S Durga (2017).

Kiedy MoMA pomogło Rayowi, czy był to jednorazowy przypadek wspierania przez muzeum filmowca?

W rzeczywistości był to bardzo rzadki przypadek. Oczywiście postawiliśmy nasze pieniądze na właściwego konia, ponieważ okazał się jednym z największych filmowców wszechczasów. Dziś zapewniamy fundusze na ukończenie filmów, ale w rzadkich przypadkach. Najczęściej są to filmowcy, z którymi mamy bliskie relacje, jak np. Agnes Varda. Pomogliśmy również Stevenowi Soderberghowi i Isaacowi Julienowi.

Ile prac konserwatorskich podejmuje MoMA?

Mamy bardzo rozbudowany program konserwacji. MoMA to jedyne archiwum w USA, które gromadzi dane z całego świata. Przypuszczam, że Biblioteka Kongresu jest instytucją najbliższą USA do narodowego repozytorium kina. Nie jest wyczerpująca ani kompletna. Na przestrzeni lat nabyliśmy wiele indyjskich filmów.

Festiwal Ocalić i Projekt był z mojej strony bardzo egoistycznym przedsięwzięciem. Czytałem o wszystkich tych filmach, które były restaurowane na całym świecie. Pomyślałem, że to naprawdę niefortunne, że nigdy ich nie zobaczę. Postanowiłem stworzyć festiwal, żebym sam mógł oglądać te filmy w Nowym Jorku. Ideą jest pokazanie wysiłków niektórych archiwów i niezależnych filmowców na całym świecie na rzecz ratowania ich dziedzictwa kulturowego.

Jak MoMA dokonuje selekcji z całego świata?

Staramy się być jak najlepiej zorientowani w światowym kinie. Mamy specjalistów z różnych mediów i regionów. Zainicjowaliśmy serię naukowych grup zadaniowych C-MAP (Contemporary and Modern Art Perspectives), w ramach których zapraszamy artystów i historyków z całego świata do wypowiadania się na temat sztuki określonych regionów, abyśmy mogli lepiej je zrozumieć. Obejmuje to grupę C-MAP dla Azji. Przyglądamy się nie tylko kinu indyjskiemu, ale wszystkim innym formom indyjskiej sztuki. Na przykład Dayanita Singh jest obecnie widoczna w galerii MoMA.

Tak więc te grupy C-MAP są wysiłkiem, aby spojrzeć na to, co się dzieje, co jest interesujące i trendy, które mają miejsce w różnych regionach na całym świecie. Tak więc próbą jest dać mu czas i pozwolić pogłębić nasze zrozumienie, a nie dylematyzować dążenie do zdobycia dzieł w sposób drapieżny, jak to czynią niektóre muzea.

Czy wraz z wejściem na rynek dobrze wyselekcjonowanych usług gotowania na parze, takich jak MUBI, kino spoza głównego nurtu byłoby bardziej dostępne?

Wyświetlamy wiele filmów, które nie nadają się do sprzedaży, co oznacza, że ​​nie będą generować wystarczających zysków. Często robimy tygodniową serię filmów, które wpadają w szczeliny, ale są wspaniałe. Dystrybutorzy w dzisiejszych czasach nie podejmują ryzyka, ponieważ bardzo trudno jest im utrzymać się na powierzchni. Zmniejsza się liczba dystrybutorów w Nowym Jorku. Zmniejsza się również liczba krytyków w Nowym Jorku. Jesteśmy instytucją non-profit. Nie musimy więc polegać na kasie. Oznacza to, że możemy pokazać, co tylko chcemy. To niesamowicie wyzwalające dla mnie jako kuratora. Oczywiście lubimy spakować dom.

najrzadszy kwiat świata

Jeśli chodzi o przesyłanie strumieniowe, wybór tego, co jest dostępne, jest bardzo ograniczony, nawet wraz z rozwojem dostosowanych, niezależnych platform strumieniowych opartych na kinie, takich jak MUBI lub Criterion, lub bardziej popularnych, takich jak Disney lub Netflix. Mimo to w USA wciąż jest bardzo mało dostępnego np. kina indyjskiego. Mamy więc wiele luk do wypełnienia.

Jak wygląda twoje życie jako kuratorka?

Moje wspaniałe życie jako kuratora polega na odpowiadaniu na 19 000 e-maili, które mam w skrzynce odbiorczej. Wszyscy, łącznie z moją żoną, myślą, że wszystko, co robimy przez cały dzień, to oglądanie filmów. Mam świetną robotę, ale rzeczywistość jest taka, że ​​dużo pracy to grindowanie i praca detektywistyczna w poszukiwaniu najlepszego materiału do niektórych filmów. Tragiczna rzeczywistość jest taka, że ​​wiele filmów zupełnie zniknęło. Tak więc dużo czasu poświęcam na znalezienie najlepszej możliwej kopii wystawowej danego filmu, a to może zająć miesiące.

Kim są indyjscy filmowcy, których odkryłeś podczas swojego pobytu w MoMA?

No, na pewno współcześni filmowcy. Pokazaliśmy ich prace w dwóch seriach, które zrobiliśmy — India Now i The New India. O większości z nich nie słyszałem w tamtym momencie, a niektóre odniosły sukces. Przyjechałem do MoMA, gdy miałem 22 lata. Powiedziałbym więc, że wielu indyjskich filmowców, którzy są tutaj dobrze znani, było dla mnie w pewnym momencie nowością. Pokazaliśmy także filmy Buddhadeba Dasgupty, Adoora Gopala Krishnana i Mani Kaula.

Czy mógłbyś podzielić się szczegółami nadchodzącego programu, nad którym pracujesz?

Pracuję nad festiwalem filmów dokumentalnych Doc Fortnight, który odbywa się w lutym. To międzynarodowy wybór kina non-fiction. Jestem teraz głęboko pochłonięty oglądaniem filmów dokumentalnych. Właśnie widziałam film z Uzbekistanu o kobietach, które jako nastolatki są porywane we własnych domach i zniewalane przez mężów jako nastolatki. Niektóre z tych dokumentów są zaskakujące i oferują przebłyski kultur, które są dla większości z nas obce. Uczęszczałem na Film Bazaar, aby obejrzeć filmy non-fiction. Patrzę też na filmy fabularne, które warto rozważyć dla nowych reżyserów/nowych filmów.