Jordania: Inna Ziemia Święta

Jordania jest oazą pokoju w regionie, który skądinąd jest skonfliktowany, powiedział Salah, co wpłynęło na jego atrakcyjność turystyczną.

Morze Martwe to jeden z najbardziej słonych zbiorników wodnych na świecie. (Źródło: obrazy Thinkstock)

Jeśli istnieje jeden zbiornik wodny, który nie dyskryminuje ludzi, którzy nie umieją pływać, to jest nim Morze Martwe. Morze, które w rzeczywistości jest jeziorem otoczonym przez Jordanię, Izrael i Palestynę, zaprasza wszystkich do swobodnego unoszenia się na jego powierzchni, bez obawy utonięcia. Kiedy więc ten nieumiejący pływać wszedł do wód morza na wschodnim brzegu Jordanu, był z niepokojem. Ale widok innych unoszących się w powietrzu — jedni czytali gazety, inni śpiący na powierzchni wody — zachęcił mnie do leżenia płasko na morzu. Nie, nie leżałam sama, raczej woda spokojnie i delikatnie uniosła moje nogi i ręce, plecy i głowę. Zamknąłem oczy i banalnie, jak to zabrzmi, czułem się jak w niebie. Dopóki ktoś nie przeszedł i nagle poczułem sól przecinającą mój język i oczy. Wstrząśnięty, z trudem podszedłem do brzegu — morze wciąż cię podnosi — żeby spryskać twarz chłodną wodą.

Morze Martwe to jeden z najbardziej słonych zbiorników wodnych na świecie. Jego 34,2% zasolenie sprawia, że ​​nie nadaje się do podtrzymywania życia morskiego i stąd jego nazwa. Jest jeszcze jeden powód, dla którego Morze Martwe jest martwe. Na dnie Morza Martwego, jakieś 1004 stóp poniżej, znajdują się pozostałości miast Sodomy i Gomory. Według Biblii i Koranu Sodoma i Gomora były dwoma starożytnymi miastami, w których homoseksualizm był powszechny (słowo „sodomia” pochodzi od „Sodoma”). Żydzi, chrześcijanie i muzułmanie wierzą, że Bóg posłał proroka o imieniu Lot, aby odwieść ludzi od homoseksualizmu. Ale kiedy ludzie nie słuchali, Bóg wywrócił miasta do góry nogami i nakazał deszcz kamieni twardych jak glina.

żółta, rozmyta gąsienica z czarną głową

Takie biblijne historie obfitują w Jordanię, maleńki kraj na Bliskim Wschodzie, który graniczy z Syrią, Izraelem, Palestyną, Irakiem i Arabią Saudyjską. Izba Turystyki Jordanii zaprasza ludzi z całego świata, zwłaszcza chrześcijan, do turystyki biblijnej, zabierając ich do miejsc, które stanowią tło wielu historii biblijnych. Jednym z takich miejsc jest góra Nebo, sucha góra, z której Prorok Mojżesz oglądał Ziemię Obiecaną dla Żydów przed śmiercią. To był mglisty dzień, a z tego miejsca widzieliśmy tylko kilka nagich gór. Ziemia Obiecana wydawała się daleko od Góry Nebo, ale tablica na stronie wskazywała, że ​​to zaledwie 25 km. Drzewo oliwne zasadzone przez papieża Jana Pawła II w 2000 roku i rzeźba włoskiego artysty Giovanniego Fantoniego przedstawiająca brązowego węża Mojżesza na górze, stanowią swego rodzaju urzędową pieczęć jego religijnemu znaczeniu.

ZOBACZ FILMY: Góra Nebo, sucha góra, z której Prorok Mojżesz oglądał Ziemię Obiecaną dla Żydów przed śmiercią. Ziemia Obiecana (dzisiejszy Izrael i Palestyna) wydawała się daleka od Góry Nebo, ale tablica na stronie wskazywała, że ​​to zaledwie 25 km. (Źródło: Irena Akbar)

Drzewo oliwne zasadzone przez papieża Jana Pawła II podczas wizyty na Górze Nebo w 2000 roku. (Źródło: Irena Akbar )

Rzeźba brązowego węża Mojżesza na górze Nebo autorstwa włoskiego artysty Giovanniego Fantoniego (Źródło: Irena Akbar)

Następnego dnia jechaliśmy przez suche góry — nasz przewodnik Salah powiedział, że wzgórza zmieniają kolor na zielony w porze opadów deszczu od października do marca, a Jordania jest domem dla około 15 milionów drzew oliwnych — do Mukhawir. Właściwie szczyt góry, z którego widać Mukhawir. Stamtąd mogliśmy zobaczyć dwa filary twierdzy żydowskiego króla Heroda Wielkiego. Mukhawir ma w sobie dramatyczną historię biblijną. Herod Antypas, syn Heroda Wielkiego, rozwiódł się z żoną, by poślubić Herodiadę, żonę swego brata. Prorok Jan sprzeciwił się temu aktowi, co rozgniewało Herodiadę. Ta ostatnia poprosiła córkę Salomne, aby zatańczyła przed Herodem Antypasem, a następnie zażądała głowy Jana na półmisku. Plan Herodiady zadziałał i John został ścięty w Mukhawir.

Mukhawir, miejsce ścięcia Jana Chrzciciela. (Jan był prorokiem, który ochrzcił Jezusa). W Mukhawir znajdują się ruiny twierdzy żydowskiego króla Heroda Wielkiego. Teraz z twierdzy pozostały tylko dwa filary, co widać na zdjęciu. Mukhawir ma w sobie dramatyczną historię biblijną. Herod Antypas, syn Heroda Wielkiego, rozwiódł się z żoną, by poślubić Herodiadę, żonę swego brata. Prorok Jan sprzeciwił się temu aktowi, co rozgniewało Herodiadę. Ta ostatnia poprosiła córkę Salomne, aby zatańczyła przed Herodem Antypasem, a następnie zażądała głowy Jana na półmisku. Plan Herodiady zadziałał i John został ścięty w Mukhawir. (Źródło: Irena Akbar)

Słuchając biblijnych opowieści związanych z tymi miejscami, trudno było nie zauważyć, że Jordania jest krajem w dużej mierze muzułmańskim — 92% ludności to sunnici (Salah podkreślił, że nie ma tu ani jednego szyickiego), a sześciu procent to chrześcijanie. Obecność muzułmanów jest wyczuwalna wszędzie – w wezwaniu muezina do modlitwy, w tym, że prawie wszystkie kobiety noszą chusty na głowach, kolorowe, stylowo udrapowane na dżinsach, palazzos i długich spódnicach. Chociaż Koran wspomina o wielu miejscach biblijnych, muzułmańscy przewodnicy opowiadają tylko o ich chrześcijańskich aspektach. Może być w tym motyw ekonomiczny – Jordan spodziewałby się większej liczby turystów z Zachodu, gdyby podkreślał aspekty biblijne. Niemniej jednak jest to imponujący wyczyn dla kraju, który przez wieki był miejscem krucjat – wojen chrześcijańsko-muzułmańskich o Ziemię Świętą – a później zaciekłego konfliktu z żydowskim Izraelem wspieranym przez chrześcijański Zachód.

Tradycyjne jordańskie sukienki na wyprzedaży w centrum Ammanu (Źródło: Irena Akbar )

Kobiety w Ammanie noszą kolorowe chusty na głowach na dżinsach, spodniach i pełnej długości spódnicach (Źródło: Irena Akbar )

Sytuacja zmieniła się w 1994 roku, kiedy Izrael i Jordania podpisały traktat pokojowy. Od tego czasu Jordania otworzyła swoją granicę z Izraelem dla archeologów i duchowieństwa chrześcijańskiego. Doprowadziło to do odkrycia innego miejsca biblijnego, Bethany Beyond Jordan w 1996 roku. Jest to miejsce na błotnistej, płytkiej rzece Jordan, gdzie Jezus Chrystus został ochrzczony. Dziś w tym miejscu nie ma wody — wyschła tam rzeka Jordan — a woda jest sztucznie pompowana dla każdego chrześcijanina, który chce zostać ochrzczony. Papież Benedykt XVI odwiedził Betanię w 2009 roku i od tego czasu jest ona częścią biblijnego planu podróży Jordanii.

Zabłocona rzeka Jordan (Źródło: Irena Akbar )

Miejsce chrztu Jezusa nad Jordanem. Woda wyschła na miejscu, więc jest sztucznie pompowana dla każdego chrześcijanina, który chce się tu ochrzcić. (Źródło: Irena Akbar)

Istnieje jednak inne konkurencyjne miejsce chrztu Jezusa – nazywa się Qasr Al-Yahud (Zamek Żydów) w Izraelu i zostało otwarte dla publiczności w 2011 roku. tylko 90 000, według ministerstw turystyki obu krajów.

Przeszliśmy ścieżką, która kiedyś była zawalona minami lądowymi — Salah powiedział nam, że zostały one usunięte do 1995 roku — w kierunku rzeki Jordan. Usiedliśmy na jej wschodnim brzegu, a zaledwie pięć minut od nas był jego zachodni brzeg, który wpada na terytorium Izraela, co widać zwłaszcza po obecności izraelskich żołnierzy i izraelskiej flagi. Po naszej stronie było niewielu ludzi, podczas gdy po stronie izraelskiej roiło się od chrzczonych pielgrzymów. Dlaczego luka? Cóż, pisma religijne wspierają nasze strony, ale nasz kraj tylko czeka na przybycie Papieża, aby je promować, podczas gdy oni sprzedają swoje przez cały rok, powiedział Salah.

Zdjęcie Zachodniego Brzegu zrobione ze Wschodniego Brzegu. Zachodni Brzeg jest zachodnim brzegiem rzeki Jordan i jest w posiadaniu Izraela. Wschodni Brzeg jest wschodnim brzegiem rzeki Jordan i jest w posiadaniu Jordanii. Oba brzegi są oddzielone pięciominutową przeprawą przez rzekę. (Źródło: Irena Akbar )

Ziemia na wschód od rzeki Jordan (powyżej) była niegdyś miejscem wojny między Jordanią a Izraelem. Po tym, jak oba kraje podpisały traktat pokojowy w 1994 r., obszar został oczyszczony z min przeciwpiechotnych i udostępniony dla archeologów i turystów. (Źródło: Irena Akbar )

Słowa Salaha brzmią prawdziwie, ponieważ zostaliśmy zaproszeni przez Jordanię, aby zbiegło się to z wizytą papieża Franciszka w tym kraju 24 maja. Kilka godzin przed odprawieniem przez papieża mszy na Stadionie Międzynarodowym w Ammanie, chrześcijanie z Jordanii, Egiptu, Iraku i Libanu, zebrali się na arenie, choć nie była nawet prawie pełna. Wiele osób z tłumu odczytało z wizyty przywódcy religijnego bardziej polityczne znaczenie. Suzanne Farraj, gospodyni domowa z Jordanii i chrześcijanka, na przykład, widziała w tym okazję, by powiedzieć światu, że muzułmanie i chrześcijanie żyją tutaj w pokoju, a nie w konflikcie. Ale niektórzy, jak Naila Dawood, uważali, że pokój w regionie jest nadal kruchy. Powiedziała, że ​​Syria i Irak wciąż są w stanie wojny i są obok.

Jordania jest oazą pokoju w regionie, który skądinąd jest skonfliktowany, powiedział Salah, co wpłynęło na jego atrakcyjność turystyczną. Wojna w Syrii i Arabska Wiosna (choć Jordania nie widziała takiej rewolucji) zmniejszyły ruch turystyczny o 10 procent. Aby wiedzieć, że Jordania jest spokojnym i tolerancyjnym krajem, wystarczy spojrzeć na napływ uchodźców. Kraj ten był rajem dla uchodźców z Palestyny ​​od pierwszej wojny arabsko-izraelskiej w 1948 roku. Dziś ludność pochodzenia palestyńskiego stanowi 60 procent populacji kraju. Salah również jest obywatelem Jordanii pochodzenia palestyńskiego. W kraju mieszkają również uchodźcy z Iraku, a ostatnio z Syrii. Ze szczytu wzgórza w Ammanie — miasto ma 23 wzgórza — Salah pokazał nam obóz palestyńskich uchodźców. Nie była to kraina wypełniona namiotami, ale porządne betonowe domy. Obozy były tam dawno temu, ale nazwa pozostała, powiedział Salah. Za obozem uchodźców palestyńskich można było kiedyś zobaczyć powiewającą na niebie flagę Jordanii. Ma 127,5 metra i jest najwyższym masztem na świecie, a flaga – 40×20 metrów – największa, powiedział.

Cytadela Amman, w której znajdują się ruiny imperiów rzymskiego, bizantyjskiego i wczesnego islamu (Źródło: Irena Akbar)

Po zwiedzeniu rzymskiego teatru, cytadeli Ammanu i meczetu Umajjadów – wszystkich symbolizujących rzymską, bizantyjską i islamską historię Ammanu – przeszliśmy przez centrum miasta. To tutaj Jordan uwalnia się od bagażu religii, historii i wojny i ożywa na swoich sukach sprzedając fajki wodne, ittar, hidżaby, kostiumy do tańca brzucha i ceramikę, w przydrożnych jadłodajniach rozdaje shawarmy, falafele i kinafah (słodkie z sera, makaronu, syropu cukrowego i orzechów), w sklepach sprzedających oliwki i ziarna kawy oraz w kojącym dźwięku arabskiej muzyki granej wszędzie.

krzaki przed domem w pełnym słońcu

To właśnie w codziennym życiu miasta Jordania wydaje się być najbardziej spokojna.