Popularne Wiadomości
Symetrie jelit: Czy jesteśmy tym, co jemy?
Czy jesteśmy tym, co jemy i czy nasze niewytłumaczalne psychozy mogą być związane z jedzeniem?
Książka Endersa bada wpływ, jaki mają na nas rzeczy, które spożywamy Gut, bestseller niemieckiej lekarki Giulii Enders na temat układu żołądkowo-jelitowego, dobrze sobie poradzi w Indiach, kraju, który cierpi na głębokie zaparcia w więcej niż jednym sensie. Ale dla tych z nas, którzy nie traktują brzucha jako zasadniczego miejsca ludzkiego dobrobytu, robi się naprawdę ciekawie w drugiej połowie, kiedy bada wpływ, jaki mają na nas spożywane przez nas rzeczy.
Punktem wyjścia z gastroenterologii na Dziki Zachód biologii interaktywnej jest Toxoplasma, standardowa flora w jelitach kotów, która zaprzęga się na kocich miłośników i inne ssaki, aby dotrzeć do innych kotów. Enders opowiada o eksperymencie Joanne P Webster z Oksfordu, w którym wykazała, że szczury narażone na toksoplazmę straciły wszelki strach przed kotami i bawiły się w miejscach oznaczonych kocim moczem, a niezainfekowane szczury uciekają instynktownie. Pojawia się pytanie, czy po spożyciu Toxoplasma skręca głowy szczurów i skłania je do poświęcenia życia w jego służbie? W takim razie, czy wyższe ssaki również mają wpływ na to, co jedzą? Najwyższa? Czy jesteśmy tym, co jemy i czy nasze niewytłumaczalne psychozy mogą być związane z jedzeniem?
To pytanie od zarania dziejów ma obsesję na punkcie religii i kultury popularnej. W najstarszych opowieściach jest pełno nektaru i ambrozji, a jabłko jest tak naprawdę centralną postacią w Ogrodzie Eden, a nie pochopnym śmiertelnikiem, który je zjada. We współczesnej literaturze ideę jedzenia jako czynnika wpływającego na ludzkie umysły ożywił Gunter Grass we Flądrze, który otwiera najprostszy z dań: kilka ziemniaków w mundurkach pieczonych w żarze na kaszubskim polu, gotujących się powoli jak czytelnik i pierwsza postać czeka na rozpoczęcie historii. Cztery lata po pojawieniu się w 1977 roku Salman Rushdie wykorzystał to urządzenie, aby dać zachodnim czytelnikom smak duszy masala narodu, mającego obsesję na punkcie jedzenia i jego instrumentalizacji w sprawach ludzkich. „Dzieci północy” polegały na piklach i chutneyach tak samo, jak na historii politycznej i społecznej, opisując pokolenie Zaborów.
Publikacje anglo-amerykańskie są oparte na taksonomii i tylko niekonsekwentnie podążają za tą tradycją. Wydaje się, że mocno wierzy w podział na książki kucharskie i inne książki. Ale były dość chwalebne odstępstwa od normy, takie jak The Debt to Pleasure Johna Lanchestera, w którym dziennikarz i pisarz kulinarny odważnie odważył się wyruszyć w mroczną, pełną jedzenia wycieczkę po Francji.
W zeszłym roku w Stanach Zjednoczonych ukazał się piękny opis jedzenia w literaturze angielskiej. W Fictitious Dishes: An Album of Literature’s Most Memorial Meals, projektantka, fotografka i klasyczna czytelniczka Dinah Fried zajęła się fotografowaniem jedzenia daleko poza standardowy obraz martwej natury dzięki nastrojowo oświetlonej kantalupa. Jej książka to zbiór 50 niemal jadalnych ujęć przedstawiających najsłynniejsze posiłki w książkach. Niestety, zdjęcia wydają się nie zawierać posmarowanych masłem bułeczek Enid Blyton i rzeczy na wózku Hogwarts Express, z którymi angielscy czytelnicy spotykają się na długo przed przeczytaniem Ostatniej Wieczerzy. Element zaskoczenia dobrze oddaje danie z cienkiej kleiku, które zostało podane Oliverowi Twistowi, w odpowiedzi na które słynie z prosił o więcej. Jest też szwajcarska kanapka tostowa i szklanka słodu, w której Holden Caulfield utopił swoje smutki. Są też zadatki na ponadczasową herbatę Szalonego Kapelusznika, bardzo oszczędne ustawienie stołu w porównaniu z pozytywnie sybarytycznym przepychem inspirowanym Wielkim Gatsbym.
Niestety książka nigdy nie trafiła do indyjskich sklepów, ale na fictitiousdishes.com można ślinić się na kilka rozkładówek. Miejmy nadzieję, że w następnej edycji znajdą się jedne z najbardziej uderzających posiłków z literatury popularnej. Nie kolacja Hannibala Lectera, pierwsza rzecz, jaka przychodzi mi do głowy. Nie Ostatniej Wieczerzy, która została wyrządzona na śmierć w renesansie. Ale może dziwaczna scena w eseju „The Kentucky Derby is Decadent and Depraved” w restauracji Louisville, gdzie Hunter S Thompson spotkał się na kolacji ze swoim bratem i szwagierką wraz z pokręconym artystą Ralphem Steadmanem. Co podawał kelner tuż przed tym, jak ojciec gonzo go strzelił? I w jaki sposób Steadman zrobiła portret szwagierki tuż przed tym, powodując, że jej rozwścieczony mąż zaoferował artyście poważne obrażenia ciała, wywołując prewencyjne maczugi, które zmieniły kelnera w szkody uboczne? Kroniki gonzo nie ujawniają szczegółów tej sceny. Fotografia rekonstrukcyjna może być jedynym sposobem na uchwycenie chwili w całej jej losowo morderczej energii.