Ghar Ka Pata: Rozdzierająca opowieść o powrocie do domu i stracie

Ghar Ka Pata w istocie dokumentuje zmianę statusu Madhuliki z turysty na imigranta. Ale oprócz tego, że jest to rozdzierające serce konto osobiste, dostarcza ludzkie twarze do exodusu, którego surowość wciąż utrudnia powrót do zdrowia.

Ghar Ka Pata gra na Międzynarodowym Festiwalu Filmowym w Dharamsali.

Chęć powrotu do domu jest tak pierwotna, że ​​mimo swojej wyjątkowej specyfiki jest uniwersalna. Bodziec jest tak silny, że pragnienie samo się utrzymuje. Pomyśl o greckim bohaterze Odyseuszu, który opuścił Itakę, by walczyć w dziesięcioletniej wojnie trojańskiej, a następnie przez kolejną dekadę pokonywał każdą przeszkodę, aby dotrzeć do domu. Albo rzymski poeta Owidiusz, który po wygnaniu z Rzymu przez Augusta w 8 r. n.e. ze smutkiem oświadczył Wygnanie to śmierć (Wygnanie to śmierć). Można argumentować, że jeśli celem życia jest śmierć, to w całej bezpłodności jego celem jest zbudowanie domu i powrót do niego. Wydaje się to tak naturalne, że oddalając się od miejsca zamieszkania, zyskuje się tożsamość wyłącznie w relacji do tej odległości — imigrant, emigrant lub wygnaniec. Tęsknota za powrotem do domu jest wtedy zachowaniem tego, co należy wyłącznie do kogoś. Madhulika Jalali, kobieta z Kaszmiru Pandit, która wraz z rodziną została zmuszona do ucieczki z doliny podczas powstania w 1989 roku, inicjuje ten powrót po utracie wszystkiego. A w jej dokumencie, trafnie zatytułowanym Ghar Ka Pata — powstrzymując zarówno sens objawienia, jak i tęsknoty — kronikuje tę podróż.

Dokument rozpoczyna się nagraniem z 2014 roku, kiedy rodzina wybierała się na wycieczkę do Kaszmiru. Siedząc w samochodzie z Madhuliką trzymającą aparat przypominali grupę turystów. Upływające 24 lata zmieniły ich relacje z rodzinnym miastem. Ale leżąca u podstaw swojskość jest destylowana w cudownym przypadku, gdy jej ojciec swobodnie przyznaje kierowcy, że jego serce trzepocze, będąc w tym miejscu. Madhulika trzyma się tego odrzucenia, wyczuwając zarówno jego rzadkie porzucenie, jak i praktykowaną ostrożność. Mimo że później ujawniła, że ​​nie pokazał jej swojego starego domu, podróż, którą opowiedziała indianexpress.com był punktem zwrotnym. Poczułem silne przyciąganie, które mnie zaniepokoiło.

To „pociągnięcie” wynikało z bezpośredniego obserwowania przynależności, a nie jej doświadczania. Aby to zmienić, pojechała do Kaszmiru dwa lata później, ale nie mogła zlokalizować swojego domu. Ta nieumiejętność w końcu uświadomiła jej, że nie pamięta zbyt dobrze domu, a jej wspomnienia o nim zostały w rzeczywistości zapożyczone. I to, choć nieświadomie, ta strata utkwiła jej w nogach i towarzyszyła jej, gdy zmieniała trzy miasta i sześć domów. Madhulika zaczęła zbierać informacje o domu, aby wiedzieć, po co się opłakuje. Przeprowadziła wywiady z krewnymi i członkami najbliższej rodziny, przeglądała stare rodzinne albumy i wreszcie udała się do doliny ze swoją starszą siostrą Urvashi.

kiedy topole zrzucają bawełnę

Ghar Ka Pata w istocie dokumentuje zmianę statusu Madhuliki z turysty na imigranta. Ale oprócz tego, że jest to rozdzierające serce konto osobiste, dostarcza ludzkie twarze do exodusu, którego surowość wciąż utrudnia powrót do zdrowia. Pod tym względem praca Jalali jest bardzo osobista oraz prywatny, podobnie jak utrata samego domu. Najbardziej niszczycielskie fragmenty to wspomnienia nocy, którą opuścili, by nigdy nie wrócić. Nagłość drży — jej matka mówi, że prała ubrania przed wyjściem, myśląc, że będą jej potrzebować później — ale niepewność jest paraliżująca. Jej siostry, Urvashi i Neetu, obie starsze od Madhuliki, ale znacznie młodsze, kiedy to się stało, przedstawiają czysty obraz kryzysu, wplatając swoje narracje i bezpośrednie obawy. Jest wzruszający moment — zabawny tylko z perspektywy czasu — kiedy jedna z nich mówi, że pierwszą rzeczą, którą zabrała wychodząc, była jej legitymacja, nawet gdy pozostawiono karty żywnościowe.

To, co sprawia, że ​​dokument jest empatycznym obrazem powrotu do domu, to znajomość straty i przyznanie, że każdy traci na swój sposób. Jest w tym brutalność, ale także ludzkość. Ilustruje to ostatnie chwile, kiedy Madhulika i Urvashi docierają do swojego rodzinnego miasta w Rainawari w 2018 roku i spotykają ludzi i miejsca, które zostawili za sobą – sklep spożywczy na rogu, budynek, w którym pójdą na lekcje. Podobnie jak Urvashi, oni też pamiętają siostry z tamtych czasów. Ale prawdziwy druzgocący moment nadchodzi, gdy spotykają swojego byłego muzułmańskiego sąsiada i oboje wybuchają płaczem z powodu wspólnej straty. W tej chwili przestaje mieć znaczenie, że czynniki społeczne wywołały masowy exodus. Patrząc na ich przytulających się do siebie, gdy starsza kobieta przysięga za nich życie, rozumiemy, że strata to odejście i pozostawienie w tyle. Że niezależnie od tego, co go powoduje, zawsze ma charakter świecki.

Kiedy tracisz dom w takich okolicznościach, tracisz nie tylko fizyczną istotę, ale samą podstawę swojej egzystencji, powiedział Madhulika. indianexpress.com . Całość jej dokumentu polega więc na szukaniu fundamentów jej egzystencji, odnalezieniu korzeni, aby wreszcie mogła się zakorzenić, i zbadaniu złożoności tożsamości, aby zrozumieć, czy stanowi ona to, skąd pochodzimy i dokąd zmierzamy.

A jednak ta żmudna podróż zaczęła się od świadomości, że wszystko zostało stracone, a wizyta w Srinagar tylko to potwierdziła. Można argumentować, że zamknięcie jest ważnym powodem, ale ona wyklucza to jako możliwość w tym życiu. Powstaje zatem pytanie, dlaczego przeszła całą drogę, aby znaleźć dom, wiedząc, że go nie ma, lub czego spodziewała się znaleźć w miejscu, którego nie pamięta zbyt dobrze? Jak budujesz fundamenty swojej egzystencji na pustej ziemi? Ten wątek daremności sięga głębiej, gdy podczas montażu dokumentu unieważniono artykuł 370, unieważniając jej trwającą od dziesięcioleci walkę o tożsamość.

Przypuszczenie, że zrobiła to, by wykuć poczucie retrospektywnej przynależności, byłoby przesadą. Przypuszczenie, że zrobiła to, aby wiedzieć, że należy, byłoby jednak bliższe prawdy. Bo czyż nie o to w ogóle chodzi w powrocie do domu? Nie wracać do domu, ale wiedzieć, że jest dom, do którego można wrócić?

(Ghar Ka Pata gra na Międzynarodowym Festiwalu Filmowym w Dharamsali)