Od partycji po pandemię, płótno Krishen Khanna obejmuje wszystko

Po przeżyciu partycji w 1947 r., a teraz pandemii COVID-19 i wszystkim pomiędzy, Khanna widziała to wszystko

„Zawsze nad czymś pracuję. Może to być rysunek albo obraz — powiedziała Khanna. (Źródło: Archiwum ekspresowe)

Oczywiście nadal maluję, mówi Krishen Channa , ostatni z zachowanych modernistów w Indiach, nieco zaskoczony, że w ogóle zadaje mu to pytanie.

W rzeczywistości, powiedział artysta, który obchodził swoje 96. urodziny na początku tego miesiąca, zawsze nad czymś pracuje, wciąż odkrywa rzeczy, wciąż jest zachwycony samym aktem malowania.

Sztuka to nie tylko robienie twarzy czy rysowanie tego czy tamtego. To ubijanie ducha w środku, co jest o wiele ważniejsze. Wszystko inne się układa, powiedziała Khanna PTI w wywiadzie telefonicznym wyraźnie widać w jego głosie czystą ekscytację malowaniem dziś i każdego dnia.

Jeśli „wiek to tylko liczba”, artysta, który w swoich pracach obejmuje historię współczesnych Indii od Zaboru do pandemii, jest tym, który ją uosabia.

pnące winorośle z fioletowymi kwiatami

W maju tego roku Khanna miała pojechać do Londynu na wystawę w Galerii Grosvenor. Zostało to odwołane z powodu drugiej fali COVID-19, a następnie poprowadził wirtualną wystawę Krishen Khanna: Obrazy z mojego salonu z jego domu Gurgaon.

Zawsze nad czymś pracuję. Może to być rysunek lub obraz, powiedziała Khanna w odpowiedzi na pytanie, nad czym pracuje. Dla niego tworzenie dzieła sztuki jest jak spontaniczna, ale długa rozmowa między artystą a jego dziełem, proces, który był centralny dla całej jego egzystencji. Czasami wpadasz prosto w obraz. Nie będzie czekać na rozważania, musisz go zaatakować. A kiedy już zaczniesz, obraz zaczyna do ciebie przemawiać. I to długa rozmowa.

identyfikacja liści klonu japońskiego

Nie chodzi o to, że zawsze będziesz wiedział, co robić. Ty nie. I myślę, że to jest absolutny dreszczyk malarstwa. Cały czas dowiadujesz się różnych rzeczy. To jest piękne.

Przeżyłem Przegroda w 1947 roku, a teraz pandemia COVID-19 i wszystko pomiędzy, Khanna widziała to wszystko. Być może to bogate doświadczenie życiowe zainspirowało jego wszechstronną twórczość, na którą składają się obrazy, rysunki i szkice, zarówno figuratywne, jak i abstrakcyjne.

Ale nie ma ulubionego medium ani formy. To nie jest małżeństwo… Znałem tyle kobiet, ale najważniejsza jest moja żona – zaśmiał się.

Urodzony 9 lipca 1925 r. w Faisalabad w dzisiejszym Pakistanie, Khanna przeszedł traumę wyrzucenia z domu, gdy miał niewiele ponad 20 lat, co wpłynęło na dużą liczbę jego prac. Do jego najbardziej znanych należą jego serie o bandwallach Mumbaju, kierowcach ciężarówek i obrazy inspirowane jego doświadczeniami z Partition.

Po przeprowadzce do Indii po Podziale uczucie bycia wyprowadzonym z miejsca, które nazywa się domem, wydawało się zawsze obecne. Widział to uczucie wysiedlenia w setkach kierowców ciężarówek podróżujących do iz Delhi oraz w bezimiennych bandwallach w czerwonych mundurach w Bombaju.

Uwewnętrzniam to, przez co przechodzą inni ludzie, ja też przechodzę. Nie ilustruję ich życia. Widywałem tych ludzi codziennie setki ciężarówek w Bhogal (w Delhi, dokąd wielu Sikhów migrowało po podziale, większość z nich została kierowcami ciężarówek) i rozmawiałem z nimi. To było ich źródło utrzymania.

jak wygląda drewno szarańczy

Byli to też ludzie, którzy padli ofiarą Zaboru i nie mieli gdzie mieszkać, więc mieszkali w ciężarówkach. Jedli w ciężarówce, a ciężarówka była ich domem. To samo z bandwallahs”. Zostali przemieszczeni jak wszyscy inni. Mam do tych ludzi wielkie sympatie – powiedział artysta.

Khanna z takim samym współczuciem mówi o tysiącach migrantów, którzy stracili środki do życia i zostali zmuszeni do powrotu ciężarówkami, rowerami, a także pieszo z powrotem do swoich wiosek z powodu pandemii. Nawet dzisiaj, kiedy Covid wypchnął tak wielu ludzi z pracy i wrócili do swoich wiosek, wiesz, że nie jest to zbyt szczęśliwa sytuacja.

Czy artysta Sympatie dla tych, którzy byli częścią tej ludzkiej tragedii, przekształciły się jeszcze w dzieła sztuki, nie ujawnił. Khanna zajął się sztuką zawodowo, gdy miał 40 lat, po 14 latach pracy jako bankier. (Ale) cały czas zajmowałem się sztuką. Myślę, że od siódmego, ósmego czy dziewiątego roku życia i moja rodzina do tego zachęcała. Mój ojciec to lubił. On sam malował i to po prostu z tego wyrosło. Byłem w szkole w Lahore, gdzie usiadłem na egzaminie, o którym wtedy nie wiedziałem, do Królewskiego Towarzystwa Rysunkowego w Londynie. Dostałem stamtąd dwa certyfikaty, czyli mniej więcej tyle, ile w pewnym sensie otrzymałem ze szkolenia artystycznego, powiedział.

jak często podlewać pokrzywę

Jego praca w Grindlays Bank zaprowadziła go do Bombaju (obecnie Mumbai), gdzie w 1950 roku dołączył do kultowej grupy artystów Bombay Progressive, która zachęcała do pojawienia się sztuki awangardowej w Indiach. W 1962 otrzymał Rockefeller Fellowship, stając się pierwszym indyjskim artystą, który to zrobił.

Wspominając swoje wczesne dni z rówieśnikami, takimi jak MF Husain, F N Souza, S H Raza, V S Gaitonde, Tyeb Mehta, Akbar Padamsee i Ram Kumar, powiedział, że byli najbliższymi przyjaciółmi. Życie stało się trochę bardziej samotne. Kiedy jeden obraz zostanie namalowany, wszyscy go zobaczą. Będą dyskusje. I były to szczere dyskusje. Nie chodziło tylko o „klepanie cię po plecach”.

Byliśmy najbliższymi i najdroższymi przyjaciółmi, a najbardziej uczciwi wobec siebie coś się wydarzyło i Husain powiedziałby, yeh kya kar diya (co zrobiłeś?) Miałem wszystkich moich przyjaciół, którzy teraz odeszli. Więc w pewnym sensie jestem pod tym względem trochę samotny, powiedział Khanna.

Dla nich, powiedział, sztuka nigdy nie była „przemysłem”, za jaki się dziś uważa. To nie jest branża. Starają się, żeby ludzie mieli galerie. Oczywiście fajnie jest mieć galerie, ale ludzie, którzy je prowadzą, też muszą być pewnego rodzaju duchem – powiedział.