Popularne Wiadomości
Pięciu indyjskich lekarzy w USA opowiada historię pandemii w filmie dokumentalnym
Hollywoodzki filmowiec pochodzenia indyjskiego, Sweta Rai, nakręcił zdalnie „Pandemię: z dala od ojczyzny”, a materiał został nagrany z kilku urządzeń w różnych miejscach podczas blokady
Filmowiec z Los Angeles, który w swoim nowym filmie dokumentalnym uchwycił indyjskich lekarzy leczących pacjentów z COVID-19 w Stanach Zjednoczonych. (Źródło: Materiały PR) Sama w swoim mieszkaniu w centrum Los Angeles, w USA, pośród zamknięcia, dokumentalistka Sweta Rai często zastanawiała się, jak muszą się czuć pracownicy z pierwszej linii, którzy odczuwają ten ciężar. Ta myśl pojawiła się w marcu 2020 r., kiedy pandemia został ogłoszony, poprowadził Rai do stworzenia 70-minutowego filmu dokumentalnego Pandemia: z dala od ojczyzny przedstawiający pięciu indyjskich lekarzy pracujących w USA, z dala od swoich rodzin w Indiach. Co ciekawe, film został nakręcony zdalnie, a materiał został nagrany z kilku urządzeń w różnych miejscach podczas blokady.
Ta pandemia pozostawiła wszystkich bezradnych, ale ci pracownicy z pierwszej linii są prawdziwymi bohaterami. Trzeba było opowiedzieć ich historie. Kiedy ktoś mieszka z dala od rodziny, jego wyzwania są inne; ich emocje są inne. Ale nauczyłem się, że chociaż ich rodziny w Indiach tęsknią za nimi każdego dnia, są z nich dumni, niezależnie od tego, w jakim kraju się znajdują, mówi Rai.
Warto zauważyć, że w filmie występują Dr Ankit Bharat , który niedawno znalazł się w wiadomościach o przeprowadzeniu pierwszej w USA operacji przeszczepu podwójnego płuca u pacjenta z COVID-19. Inni lekarze, również leczący Pacjenci z COVID , to dr Pooja Malhotra (nefrolog), która wznowiła pracę po tym, jak sama wyzdrowiała z COVID, dr Uma Madhusudana (medycyna wewnętrzna), dr Shreedhar Kulkarni (medycyna wewnętrzna) i dr Shantanu Singh (opieka krytyczna i choroby płuc).
W ekskluzywnym wywiadzie z indianexpress.com , Rai, dyrektor generalny i założyciel wytwórni filmowej Indo Holly Films z Los Angeles, opowiada o wkładzie tych pracownicy służby zdrowia w walce z globalnym kryzysem zdrowotnym.
Jak wyglądało dla ciebie doświadczenie z blokadą?
Na początku było to przytłaczające, ale kiedy wpadłem na pomysł tego filmu dokumentalnego o COVID, pracowałem 20-21 godzin dziennie, siedem dni w tygodniu, aby przeprowadzić tę emocjonalną podróż pracownicy służby zdrowia na ekran.
Co skłoniło cię do zgłębienia tematu pracowników służby zdrowia pochodzenia indyjskiego służących w USA?
Moje dzieciństwo spędziłem w małym miasteczku w Madhya Pradesh, a później mieszkałem w Bombaju, Delhi i Hyderabadzie, zanim przeniosłem się do Singapuru.
Mieszkam z dala od rodziny i ojczyzny, tak jak ta piątka lekarze których rodzice mieszkają w Indiach. Moja matka codziennie dzwoniła, żeby mnie sprawdzić, i wszyscy bardzo się martwili, kiedy wybuchła pandemia. Byłem w podróży służbowej do Nowego Jorku, który stał się epicentrum w USA. Jeśli moja rodzina bała się i martwiła o mnie, kiedy głównie siedziałem w domu, co z pracownikami służby zdrowia? Wtedy zacząłem szukać informacji na temat tych lekarzy.
Jak nawiązałeś kontakt z lekarzami?
Znałem dr Bharata już wcześniej. Byłem świadomy jego osiągnięć w dziedzinie chirurgii klatki piersiowej, więc najpierw zacząłem z nim filmować. Przeprowadziłem również wywiad z jego rodzicami w Meerut na temat tego, że ich syn mieszka tak daleko od nich. Obejrzałem Napęd honoru Film z parady niedocenianych bohaterów przedstawiający dr Umę Madhusudana , który stał się wirusowy, więc skontaktowałem się z nią. Moja matka, Anita Rai, przeczytała o dr Pooja Malhotrze w indyjskiej gazecie i opowiedziała mi o niej. Poznałem dr Shreedhara Kulkarniego przez przyjaciela, a dr Shantanu Singha po przeczytaniu jednego z artykułów, w których był opisywany.
Czterech z nich nigdy nie spotkało mnie osobiście. Mimo to mieli wiarę, że pozwolili mi przedstawić ich historie. Z ich wymagającymi godzinami pracy musiałem wielokrotnie zmieniać terminy sesji lub musiałem czekać całymi dniami na ich autokasety; Zachowałem spokój, ponieważ wiedziałem, że chory pacjent z COVID potrzebuje ich bardziej niż mojego filmu.
latający chrząszcz w moim domu
Sweta Rai z operatorem Davidem Bouza reżyseruje rodziców dr Ankit Bharat w Meerut. (Źródło: Materiał PR) Nie pozwolono ci wysłać ekipy filmowej, żeby zastrzeliła niektórych lekarzy. Jak udało ci się uchwycić ich historie?
Mój operator, David Bouza, który do tej pory nakręcił 60 hollywoodzkich filmów dokumentalnych, wpadł na pomysł, by poprowadzić lekarze o aplikacji mobilnej do nagrywania profesjonalnych filmów. Dr Kulkarni i dr Singh zostali profesjonalistami w aplikacji i nagrywali swoje wywiady, podczas gdy ja kierowałem ich przez Skype, Zoom i rozmowy wideo WhatsApp. Podczas gdy robiłem zdjęcia w różnych miastach w USA, robiłem też zdjęcia w pięciu najmniejszych miastach Indii – wszystkie zdalnie.
Czy możesz udostępniać instancje, które wywarły na ciebie wpływ na całe życie?
Takich przypadków jest wiele i prawie każdy dzień zdjęć był dla mnie emocjonalną podróżą. Nie zdradzę tutaj historii. Chciałabym jednak nadmienić, że wielokrotnie załamywałam się podczas wywiadów z nimi. Ponieważ liczba Covid przypadki rośnie w Indiach i Stanach Zjednoczonych, a przy ograniczeniach w podróżowaniu wszyscy pracownicy z pierwszej linii są jak wojownicy, którzy nie mogą opuścić frontu dla swoich rodzin. Bez względu na to, w jakim kraju się znajdują, służą jednemu celowi – ochronie rasy ludzkiej.
Jesteśmy świadkami pandemii i z ich oczu mogłem doświadczyć życia wojowników tej pandemii; jest to doświadczenie, którego nie można wyrazić słowami.
Sweta Rai podczas strzelania do dr Umy Madhusudany. (Źródło: Materiał PR) Co chcesz, aby widzowie wzięli z filmu?
Myślę, że empatia jest tym, co publiczność zabierze z tego filmu. Chcę również, aby widzowie byli wdzięczni za wszystkie chwile, które mogą spędzić ze swoimi rodzinami, ponieważ istnieje grupa ludzi „Linia frontu”, która pracuje dzień i noc z dala od rodziny i ojczyzny, więc wszyscy inni mogą zostać z ich rodzina.