Wiara czyni wszystko możliwym

Zaczęło się jako odgałęzienie ruchu racjonalistycznego i doprowadziło do historycznego zwycięstwa praw kobiet w Maharasztrze. Kampania wejścia do świątyni Shani Shingnapur to niezwykły sojusz kobiet, ponad podziałami przekonań religijnych.

Kobiety w wewnętrznym sanktuarium sanktuarium Shani Shingnapur. (Ekspresowe zdjęcie: Pavan Khengre)

To tylko kolejny dzień w starożytnej świątyni Shani Shingnapur – z wyjątkiem szeregu kobiet powoli wspinających się po stalowych schodach na platformę, na której znajduje się świątynia Shani. Dotarcie tak daleko zajęło im 400 lat.

Może się go bać z powodu swojego temperamentu, ale Shani jest bogiem Shashikala N (36 lat), który szanuje wszystkich innych. Od dziesięciu lat odwiedza świątynię z Hyderabadu, gdzie pracuje jako pracownik szkoły miejskiej. Nic dziwnego, że podążyła za ruchem, aby umożliwić kobietom wejście do wewnętrznego sanktuarium świątyni, od oblężenia świątyni przez kobiety po bitwę w Bombaju High Court. Gdy tylko dowiedziała się, że władze świątyni odstąpiły od zakonu HC, wyruszyli. Kuch nahin hota hai, aap bhi chaliye, mówi, marszcząc brwi w zakłopotaniu, gdy zapytano ją, czy nie boi się złamać starej tradycji.

Niepozorna wioska w Maharashtra i jej 400-letnia świątynia, zbudowana wokół formacji z czarnego kamienia, przyniosła doniosłe zwycięstwo indyjskiemu ruchowi na rzecz praw kobiet. Na czele tej krucjaty stała 32-letnia Trupti Desai i jej Brygada Bhaumata Ranragini, organizacja składająca się głównie z kobiet z klasy średniej z Pune i sąsiednich miast, która zajmuje się kwestiami społecznymi, takimi jak prawa kobiet i brak wody w stanie.

Ale historia zaczyna się w 2000 roku kampanią zabitego racjonalisty-aktywisty Narendry Dabholkar.

W Shani Shingnapur nie ma drzwi, są tylko otwarte drzwi – dziwactwo architektury, które wynika z przekonania, że ​​gniew Shani odstrasza każdą kradzież w wiosce. Organizacja Dabholkar Maharasztra Andhashraddha Nirmoolan Samiti (MANS), która prowadzi kampanię przeciwko przesądom, próbowała obalić mit i w trakcie tego zdała sobie sprawę, że świątynia, odwiedzana codziennie przez tysiące wielbicieli, nie pozwala kobietom wejść do wewnętrznego sanktuarium .

czarna, rozmyta gąsienica z czerwonymi paskami

Dabholkar wraz z wybitnymi aktywistami, takimi jak Pushpa Bhave i Dr Sriram Lagoo oraz innymi zwolennikami, zorganizował morcha dla Shani Shingnapur, aby zaprotestować przeciwko dyskryminacji. Chociaż zostały zatrzymane w drodze i aresztowane, co sprawiło, że morcha była niekompletna, stała się pierwszą walką o wejście kobiet do świątyni, mówi Vidya Bal. 80-letni działacz z Pune złożył wniosek o PIL, co doprowadziło Sąd Najwyższy do przestrzegania ustawy Maharashtra Hindu Place of Worship Act z 1956 r., która kryminalizuje zakaz wstępu do hinduskiego miejsca kultu.

W salonie swojej rezydencji przy Prabhat Road w Pune Bal spogląda wstecz na swoje osobiste i polityczne zaangażowanie w prawa płci od czterdziestu lat. Na miękkiej płycie, która dominuje w salonie, zdjęcia dr BR Ambedkara i Mahatmy Gandhiego przyklejone są do zdjęć Virginii Woolf, Mayi Angelou i jej rodziców. To mój ołtarz – mówi Bal, ateistka, która znacząco przyczyniła się do podniesienia świadomości na temat praw kobiet w państwie.

Ale kampania Shani Shingnapur ilustruje także nowy gathbandhan, sojusz nieprawdopodobnych sojuszników. Widzi Bala łączącego ręce z Desaiem. Ta ostatnia mieszka w Dhankawadi, gdzie jej dom pełni jednocześnie funkcję biura. Ma mało miejsca do siedzenia, ponieważ większość zajmują różne idole. Ganapati, Shani i Durga siedzą obok zdjęć Desai z wybitnymi indyjskimi przywódcami politycznymi.

Dwie kobiety — twarze historycznej agitacji Shani Shingnapur — reprezentują interesujący zwrot w ruchu feministycznym Maharasztry. Kiedy po raz pierwszy nabrał rozpędu w latach 80., ruch był mocno zakorzeniony w indyjskiej lewicy. Większość z nas była ateistami. Tak więc każdy protest przeciwko praktyce uważanej za religijną przyniósł nam masową krytykę ze strony wierzących. Ale dzisiaj tak nie jest. Obecna agitacja była prowadzona przez kobiety, które są zarówno religijne, jak i rytualne, ale domagają się równych praw dla kobiet, mówi Pushpa Bhave. Przytacza również przykład agitacji z 2011 roku i przymusowego wejścia do wewnętrznego sanktuarium świątyni Mahalaxmi w Kolhapur przez członkinie kobiecego skrzydła BJP z dystryktu. MANS pochwalił wydarzenie, kiedy BJP była wśród tych, którzy sprzeciwiali się naszemu marszowi z 2000 roku, którzy nam grozili, mówi Bhave.

Bal uważa również, że wcześniejszy ruch feministyczny rozpadł się, ponieważ nie był odpowiedni dla dużej części kobiet. W dużej mierze koncentrowaliśmy się na kwestiach takich jak zgony posagowe, płodność kobiet i przemoc domowa. Ponieważ byliśmy ateistami, nigdy nie patrzyliśmy na podobne problemy w obrębie religii, mówi.

Widia Bal. (Ekspresowe zdjęcie Sandeep Daundkar)

Neeta Kelkar, która przewodziła protestowi w świątyni Mahalaxmi w 2011 roku, przyznaje jednak, że starsi działacze kampanii zasiewają ideę równości, nawet jeśli nie podzielają swoich przekonań religijnych. Kelkar, która jest prezydentem jednostki państwowej BJP z Satary, przyznaje, że w jej partii wiele się zmieniło. W partii jest teraz więcej kobiet, które działają na rzecz praw kobiet. Zmiana nastawienia ludzi do tradycji wymaga czasu, mówi Kelkar, który uważa, że ​​nadeszła kolej na świątynie Trimbakeshwar i Sabarimala, by pozbyć się podejrzeń co do kobiet i ich ciał. Problem ten jest zakorzeniony w postrzeganej nieczystości kobiet z powodu ich cyklu menstruacyjnego. Ale mocno wierzymy, że funkcje cielesne kobiety są również dane przez Boga i powinniśmy je przyjąć i przyjąć jako dar, mówi.

Na kultowym placu protestacyjnym w Bombaju Azad Majdan odbywa się wiec robotników KPK, a także obchody Ambedkar Jayanti. Jednak członkinie Ranragini Shakha, kobiecego skrzydła hinduskiego Janjagruti Samiti, są w stanie przeciwstawić się poziomowi decybeli własnym sloganem. W styczniu tego roku kobiety rozpoczęły kampanię mającą na celu ochronę tradycji religijnych Hindusów, w ramach której zamierzają legalnie przeciwdziałać niedawnemu rozwojowi wydarzeń w Shani Shingnapur. Jedna z kluczowych wolontariuszek, 56-letnia Sunita Patil, mówi: Nasz protest jest zarówno duchowy, jak i naukowy. Shani, czyli Saturn, to planeta, która emituje silne fale. Kobiety są stworzone inaczej niż mężczyźni i są słabsze podczas cyklu menstruacyjnego. Zbliżanie się do sanktuarium Shani może na dłuższą metę zaszkodzić ich systemowi rozrodczemu, mówi. Czy pozwoliliby kobietom w okresie menopauzy lub tym, które nie miałyby nic przeciwko ryzykowaniu swojego zdrowia? Patil wraca do odwiecznego argumentu: od 400 lat utrzymujemy czystość sanktuarium, nie dopuszczając kobiet. Nie chcemy tego cofać.

Na proteście tłum jest mieszany. Podczas gdy Asha Ghore był nauczycielem Marathi, który wcześniej przeszedł na emeryturę, aby służyć Sanathan Sanstha, Ashwini Yadav ukończył handel dwa lata temu. Pracuje jako wolontariuszka z Ranragini od pięciu lat i uważa, że ​​kobiety nie powinny chodzić do świątyni ani zbliżać się do bóstwa, gdy ma okres.

Podczas gdy Bhave lub Bal walczyliby z przekonaniami Yadava z rozsądkiem, Desai, podobnie jak Kelkar, przedstawia argumenty z kręgu religii. Wskazując, że biuro, przestrzeń handlowa, w tradycji hinduskiej jest również uważane za miejsce, w którym rezyduje bogini Lakszmi, pyta: Po co więc wysyłać kobiety do pracy podczas ich cyklu menstruacyjnego? Czy pieniądze zarobione z pracy w takie dni nie będą równie nieczyste? Są to wymówki używane przez patriarchat, aby powstrzymać kobiety przed wzmocnieniem się. Ale kiedy im to odpowiada, chętnie przekręcają te same tradycje.

rodzaje roślin domowych draceny

Kelkar również przyznaje, że jeszcze dwie dekady temu nie różniła się niczym od kobiet, którym się dziś sprzeciwia. Wszyscy jesteśmy produktem naszego wychowania. Śledziłam to, co robiła moja matka, dopóki ciotka mojego męża, lekarka, nie zachęciła mnie, bym tego unikać i zasiadać w rodzinie do pudży Satyanarayan. Kilka dni później zostałam zaproszona na pudżę jako korporator, ale stałam z daleka, ponieważ miałam cykl menstruacyjny. Kiedy ksiądz poprosił mnie, żebym się dołączyła, wzięłam to jako znak od boga, że ​​to jego wola – mówi. Kelkar przyznaje jednak, że choć wiele kobiet z jej grupy wsparcia nie stosuje takich praktyk na zewnątrz, w domu, muszą one udawać, aby zachować spokój. Musimy wybrać nasze bitwy. Ale zmiana będzie widoczna w następnym pokoleniu, kiedy te kobiety nauczą swoje dzieci nie dyskryminowania, mówi.

Problem, mówi Bal, jest głęboko zakorzeniony, podobnie jak sprawa kastowa. Oboje są zakorzenieni w Manusmriti, zgodnie z którym kobieta rodzi się kobietą z powodu grzechów popełnionych przez wiele urodzeń, mówi.

Powołuje się na własne doświadczenie, aby argumentować, że kobietom z klasy średniej trudno jest przeciwstawić się dyskryminacji ze względu na płeć. Pochodząc z tradycyjnej rodziny, podążała za wszystkimi praktykami religijnymi, dopóki nie zaczęła pracować jako dziennikarka w postępowym kobiecym magazynie zatytułowanym Stree. Zaczęłam się zmieniać dopiero w dojrzałym wieku 34 lat, śmieje się, opowiadając, że praca jako feministka była wyzwaniem, kiedy jej mąż, nauczyciel, nie aprobował. Jako matka trójki dzieci, w wieku 50 lat wyrzekła się życia rodzinnego, aby żyć według swoich przekonań.

Chociaż w Maharashtrze byli święci, którzy propagowali i przemawiali w obronie praw kobiet, tacy jak Chakradhar Swami, indyjski feminizm wiele zyskał na ruchu Dalitów, czy to reformy Mahatmy Phule, czy też przekonanie Ambedkarite, że upodmiotowienie kobiet jest kluczem do ruchu antykastowego . Bal postrzega obecną debatę – chociaż może być w sprzeczności z ruchem Dalitów – jako pozytywny znak. Dla nas wierzący nie jest problemem, ale ci, którzy wykorzystują religię dla korzyści politycznych lub handlowych, już. Jeśli kobiety zaczynają zdawać sobie sprawę, że te praktyki wywodzą się z patriarchatu, jest to mile widziana zmiana, mówi.

Ale droga do rewolucji usiana jest kompromisami. Ani Desai, ani Kelkar nie są radykalnymi żołnierzami świątynnymi. Desai na przykład opowiada się za kapłanami kobiet w świątyniach poświęconych boginiom, aby to kobieta przebierała bóstwo, a nie mężczyznę. Podczas gdy Kelkar odważyła się naruszyć wewnętrzne sanktuarium świątyni Mahalaxmi pięć lat temu, obecnie uważa, że ​​dostęp odmówiony kobietom i mężczyznom przez te świątynie wynika z przyczyn logistycznych. Naruszenie pokazało, że kobiety są równe, ale nie mamy prawa dodawać do problemów logistycznych, z którymi codziennie boryka się kierownictwo świątyni, mówi.

W samym sercu starego miasta Pune, w tętniącej życiem dzielnicy Tulsibagh, znajduje się mała świątynia, znana jako mandir Shani Paar. Kolejka wielbicieli, spieszących z modlitwą nawet w dzień powszedni, kontrastuje ze swoją wielkością. Brzęczenie dzwonów jest tak samo nieustanne jak trąbienie ruchu ulicznego w godzinach szczytu. Uważa się, że ta świątynia o wymiarach 8 × 8 stóp kwadratowych jest tak stara jak świątynia Shani Shingnapur oddalona o 180 km.

Jednak tym, co ją wyróżnia, jest fakt, że świątynia nie tylko pozwala kobietom wejść do wewnętrznego sanktuarium, ale także widziała przypadki, w których kobiety kapłanki ofiarowały modlitwy. Kto powiedział, że Shani skrzywdzi kobiety? Gdyby tak było, czy kobiety wróciłyby tutaj, aby się modlić? ripostuje Dhaneshwar Lave, 46-letni opiekun świątyni, którego przodkowie również tu służyli.

Uspokojona Lave, która również rozstawia w pobliżu stragan, by sprzedawać w soboty pooja samagri, i ma dwie nastoletnie córki, mówi: Od pokoleń kobiety prowadziły gospodarstwa domowe i dobrze wykonywały swoją pracę. Chcę, żeby teraz kobiety przejęły kontrolę nad krajem.