Durga Puja 2021: W pandemii trochę nostalgii z dzieciństwa i dziwnego rozczarowania

Bengalczycy tak bardzo chronią swoją kulturę, że jest nie do pojęcia, że ​​Durga Puja może kiedykolwiek zostać pomniejszona. Jesteśmy tak pewni, że obchodzimy festiwal rok po roku, że mamy nawet powiedzenie „Aashche bochhor aabar hobey” (przyjdź w przyszłym roku, będziemy świętować ponownie)

To melancholijne uczucie, że możemy już nigdy nie być w stanie zwiększyć skali obchodów Durga Puja. (Zdjęcie: Getty/Thinkstock)

Pamiętam czas, kiedy jako dziecko przechodziłem przez abey-yaar „,” sunn-na Faza ‘, ku rozgoryczeniu moich rodziców, głównie matki. Czasami po prostu wymykało mi się z ust podczas obiadu, a ona rzucała mi śmierdzące oko lub konfrontowała mnie mówiąc: Twoi rodzice nie są twoimi yaar „.

rodzaje drzew japońskiej wiśni

To było coś, co ja, jak wiele innych dzieciaków, nauczyłem się w szkole. Na początku XXI wieku słowa te były w dużym stopniu podkreślane i zapisywane jako „slang”, a w moim domu, w którym mówi się po Bangla, po prostu nie było to zabawne. Nawet dzisiaj zatrzymuję się, zanim pozwalam językowi wystrzelić z woleja yaar ‘ lub ‘ powstrzymywać się „, ze strachu, że moja matka znów mnie skarci.

Ale jedno, co mnie z perspektywy czasu wydaje się być zdziwione, to jak szybko mój mały rozum robił znikający akt i czyścił tablicę słownictwa z takich zwrotów w obecności dorosłych, podczas rodzinnych spotkań, festiwali itd. To było jak niewypowiedziana zasada. Nawet gdyby się martwiła, moja matka nigdy nie musiała stawiać czoła żadnemu zakłopotaniu związanemu z patrzeniem, jak „nie szanuję” mashis i piszi nazywając je moimi yaar „.

I Durga Puja, bardziej niż cokolwiek innego, odegrała w tym ogromną rolę. Choć festiwal, to właśnie lina przywiązała mnie do mojej kultury i korzeni. Wydawało się prawie niesamowite, jak coroczny czterodniowy festiwal pomógł mi lepiej zrozumieć, co to znaczy być Bengalczykiem i „należeć” gdzieś i wszędzie.

Gdy patrzę na idola bogini Durgi, na jej twarzy pojawia się pogodny uśmiech. Wydaje się, że rozumie moje położenie. (Zdjęcie: Getty/Thinkstock)

Dla nas, Indian z północy, którzy dorastaliśmy w mieszanej kulturze z wieloma językami (w moim przypadku angielski w szkole, hindi z przyjaciółmi i Bangla w domu), pełna czci Durga Puja była okazją, która pozwoliła nam bezwstydnie nosić nasza „Bong-ness”. Chociaż daleko od chaotycznego szaleństwa zatłoczonych pasów Kalkuty licytacja , wciąż było to pełne nadziei szaleństwo spotykania się i znajdowania powodu do celebrowania tradycji.

Wyglądało to prawie tak, jakbym zanurzył słowa „slangowe” w wzburzonym morzu uwielbienia. W zielonym pokoju, w którym pilnie zmieniłbym kostiumy — z Sari do ghagra , do dhoti i Sari znowu — przed występem tanecznym lub trzecim aktem sztuki, zapomniałbym na chwilę o świecie i skupił się na uwielbieniu, świetle reflektorów i uspokojeniu publiczności.

Mimo że burczałby w brzuchu, pościłbym – stawiając zdecydowane kroki w kierunku bogini przez tłum dorosłych dwa razy większy ode mnie podczas pyspanjali / aarti , trzymając więcej kwiatów niż moje pięści mogły pomieścić i rzucając nimi na zawołanie.

Inne korzyści, oczywiście, obejmowały możliwość noszenia nowych ubrań, decydowanie, w którym się założyć — Navami zawsze była zarezerwowana dla najbardziej oszałamiającego stroju na bis — objadanie się kotletami, bułkami, lodami i pakoras i po prostu czuję się dobrze ze sobą przez kilka dni.

Pamiętam, że kilka lat temu, podczas moich studiów podyplomowych, wdałem się w kłótnię z kolegą z grupy, który rzucił mi wyzwanie mówiąc, że Durga Puja już się nie zdarza w jego mieście.

Zdarza się to w każdym indyjskim mieście, skontrowałem jak strażnik kultury, czując się wściekły, że nie-Bong myśli tak mało o nas, Bengalczykach. Jesteśmy jak bakterie rosnące wszędzie; znajdziesz Durga Puja, nawet jeśli jest to tylko jedna rodzina wykonująca ją w jakimś odległym zakątku świata – warknąłem.

Z czasem, kiedy rozwinąłem jasność myślenia na temat tego, gdzie stoję w stosunku do religii i mojego związku z Bogiem, zdałem sobie sprawę, że Durga Puja była bardziej wątkiem kulturowym niż religijnym. To była jedyna inwestycja mojego czasu i energii, którą dokonałem przez lata. Miałem nadzieję, że będzie to kontynuowane dla potomnych.

Pandemia była niegrzecznym szokiem. Bengalczycy tak bardzo chronią swoją kulturę, że jest nie do pojęcia, że ​​Durga Puja może kiedykolwiek zostać pomniejszona. Tak pewni, że świętujemy festiwal rok po roku i tak silna jest żałoba z powodu konieczności oglądania Ziemia Durga „odchodzi” po czterech dniach, że mamy nawet powiedzenie „ Aashche bochhor aabar hobey ‘ (przyjdź w przyszłym roku, znowu będziemy świętować). To pocieszające powiedzenie; coś, co daje nam nadzieję na nowy rok, nowe, ale zwyczajne świętowanie.

Jestem melancholijny, że być może już nigdy nie będziemy w stanie zwiększyć skali uroczystości. Kiedy piszę to w 2021 roku, nostalgia mocno uderza. Nagle jestem pudrowanym dzieckiem, wyglądającym przez skrzydła, by ocenić nastrój publiczności przed moim występem tanecznym. Jestem nastolatką z szalejącymi hormonami siedzącymi z grupą przyjaciół i drażniącą się i śmiającą mocno. Jestem dzieckiem czającym się po scenie, gorączkowo kolorującym błękit nieba w konkursie plastycznym, a także desperacko próbuję przypomnieć sobie ostatnie cztery linijki wiersza Tagore przed konkursem recytatorskim.

Pisząc to w 2021 r., jestem kobietą zdystansowaną w wieku około 20 lat, martwiącą się, czy tegoroczne święto stanie się super-spreaderem. Denerwuje mnie zuchwałość ludzi, którzy zdejmują maskę. Zastanawiam się, czy pandemia zabiła mój entuzjazm, zastanawiam się, czy skradła esencję mojego ulubionego festiwalu i nie wzbudziła we mnie niepokoju – nawet paranoi.

Ale kiedy patrzę na idola bogini Durgi, na jej twarzy pojawia się pogodny uśmiech. Wydaje się, że rozumie moje położenie. Wydaje się, że coś mówi bezgłośnie… czekaj… mówi: Nie martw się, yaar . I – Dźwięki ululacyjne zagłuszają resztę zdania.

Aby uzyskać więcej informacji o stylu życia, śledź nas na Instagram | Świergot | Facebook i nie przegap najnowszych aktualizacji!