W dżungli: Ta mała (nie)świnka poszła do lasu

Jaki jest sekret sukcesu dzika? Jest twardy, elastyczny i wcale nie jest wybredny w kwestii jedzenia ani siedliska.

Obserwowanie samców dzików

Kiedy jesteś w dżungli, patrząc na dziką przyrodę, różne zwierzęta wywołują różne reakcje: chitale są piękne, sambhary szczeciniaste, słonie budzą podziw, nosorożce mają ten uroczy chód, nilgai są naprawdę niezgrabne i muszą poprawić swoją postawę, blackbucks są nadęci jak członkowie rodziny królewskiej na torze wyścigowym w Ascot i oczywiście wielkie koty zapierają dech w piersiach i sprawiają, że chcesz iść do łazienki, właśnie teraz! Ale ze wszystkich mieszkańców (w tym małp) tylko jeden sprawia, że ​​za każdym razem się uśmiechasz: Sus scrofa, czyli dzik.

małe krzewy sosnowe do kształtowania krajobrazu

Są zbudowane i zachowują się jak przysadziste, zadziorne samochody pancerne, gdy przedzierają się przez zarośla, parskając, wąchając i orając ziemię w stylu JCB. Kontynuują swoją działalność polegającą na wciąganiu wszystkiego, co znajdą, i wydaje się, że nie ma nic lepszego niż drapanie po tyłkach w stylu rock bogey – coś, co nigdy nie zawodzi, że masz cię w szpagatach – lub błogo tarzają się w błocie. Przerażone ich dzieci, z plecami jak wiewiórki, uciekają tak szybko, jak ich małe nóżki je niosą, ogonkami jak czułki w samochodach VIP-ów.

Jako gatunek radziły sobie bardzo dobrze, rozprzestrzeniając się z wysp Azji Południowo-Wschodniej do Eurazji i Afryki Północnej, z odległymi sobowtórami w obu Amerykach. Dali nam świnię domową. Spośród około 16 podgatunków na świecie dwa występują w Indiach — indyjski dzik i rzadki świnia karłowaty, ograniczony do północnego Assam i do 1971 roku uważany za wymarły. Niestety, starszy brat jest uważany za utrapienie.

Sekret sukcesu gatunku na całym świecie jest prosty. Są twardzi, potrafią się przystosować i wcale nie są wybredni, jeśli chodzi o to, gdzie mieszkają i co jedzą. Wszystko i wszystko idzie – korzenie, bulwy, kłącza, warzywa, owoce, liście, gałązki, małe zwierzęta i ptaki, padlina, śmieci, plony, a nawet resztki zabitych dużych kotów (znano, że pozbawiają lampartów ich prawowitego zabija). Zapłacili też za swój sukces, wielki czas. Pojawiają się w mitologii wielu kultur — egipskiej, greckiej, anglosaskiej i naszej — i są równie entuzjastycznie ścigane (m.in. przez Obelixa). W Indiach maharadżowie i Brytyjczycy z upodobaniem zabrali się za trzymanie świń — jazdę za dzikami z włóczniami — sport, który uważano za sprawdzian odwagi, zwłaszcza dla tych, którzy chcieli wstąpić do wojska. Ojciec ruchu skautowego, Robert Baden-Powell, napisał nawet książkę na ten temat, upierając się (oczywiście bez bezpośredniego cytatu ze zwierzęcia), że nawet dziki polują.

Kiedy dzik zostanie osaczony, stał się zaciekłym przeciwnikiem i walczył bez strachu, a jeśli złapie cię na ziemi, twoje dolne regiony będą wyglądały naprawdę bardzo bałagan. Oprócz nas na dziki polują też wilki (w Europie) oraz lamparty i tygrysy (w naszej części świata) oraz niesławny smok Komodo na wyspie Komodo.

Nie są to jednak łatwe zdobycze i są dobrze uzbrojone do walki: samce (indyjski podgatunek) mierzą około trzech stóp w kłębie i mogą składać się z 500 funtów walczących mięśni i ochronnego tłuszczu. Zakrzywione kły na dolnej i górnej szczęce, potężny płaski pysk i masywna głowa używana jak łopata sprawią, że wrogowie zostaną dobrze pokrojeni. Może zbliżyć się do ciebie z prędkością 40 km/h i nie cofa się. Uderzy cię, cofnij się, sprawdź wyrządzone szkody i jeśli nadal się poruszasz, uderz ponownie, aż przestaniesz się poruszać.

małe krzewy do ogrodu przed domem

Są znani ze swojej odwagi, zawsze gotowi do walki do samego końca, bez względu na rozmiar. W okresie rykowiska, zwykle tuż przed i po monsunach w Indiach, samce tworzą rodzaj pancerza z tkanki podskórnej, który może mieć nieco ponad cal grubości, rozciągający się od tyłu ich masywnych barków do zadu, który chroni ich ważne części podczas ich walk o dziewczęta. Słynna relacja z jednej z takich bitew opisuje, jak dwa mistrzynie zmierzyły się ze sobą, podczas gdy zgromadzenie aż 170 widzów otoczyło ich, aby je obserwować. Knur może łączyć się w pary z czterema lub pięcioma maciorami, a pod koniec jest zwykle bardzo maltretowanym i wyczerpanym zwierzęciem.

Mimo całego swojego wizerunku macho, dziki żyją w społeczeństwie matriarchalnym. Sonda jest prowadzona przez starą matriarchę, a grupa składa się z macior i ich prosiąt, w tym samców baba, które są zmuszone do odnalezienia własnej drogi w świecie w wieku od 8 do 15 miesięcy. Średnio mioty od czterech do sześciu prosiąt, rywalizacja z rodzeństwem jest bezwzględna, a śmiertelność wysoka. Ich zmysł węchu jest wyostrzony, ale słuch i wzrok nie są tak dobre. Na wolności mogą żyć około 12 lat, a jeśli locha umrze przedwcześnie, inne samice w sondzie zajmą się jej osieroconymi prosiętami.

czy olejek neem zabija komary grzybowe

Pomimo swojej okrutnej reputacji rozśmieszają. Jest coś tak rześkiego i biznesowego w sposobie, w jaki radzą sobie z życiem i poruszają się – wciągają nosem, prychają, zawsze są tak zainteresowani tym, co robią lub odkrywają, a ich małe oczy błyszczą dobrym humorem i inteligencją. Ale myślę, że łatwo jest mieć miękki kącik dla tych przystojnych, charyzmatycznych brutali, o ile pole lub ogród, który niszczą, nie jest twoje.

Ranjit Lal jest autorem, ekologiem i obserwatorem ptaków