W burdelach Sonagachi i Matiya pod makijażem kryje się prawdziwe życie i ból

Przemycane lub porzucane kobiety pogodziły się ze swoim życiem w rejonach czerwonych latarni Kalkuty, a ich historie są tak prawdziwe, jak to tylko możliwe.

W Sonagachi w Kalkucie około 15 000 prostytutek zarabia na codzienny chleb, równoważąc swoje życie między prowadzeniem domu a płaceniem czynszu i negocjacjami z naganiaczami. (Ekspresowe zdjęcie: Shashi Ghosh)

Funkcja zdjęcia Shashi Ghosh

Monsun przyniósł wiatry i pewną ulgę od wilgoci. Gdy zasłony łopoczą na wietrze, 40-latka siedzi przy oknie i nakłada głębokie pociągnięcia kajalem na oczy. Ma nadzieję, że wraz z opadaniem upałów w zaułkach pojawi się dziś więcej klientów, a biznes będzie lepszy niż w ostatnich tygodniach. Patrząc przez żelazne pręty okna, dostrzega idącego w jej stronę starego klienta. Pospiesznie nakłada ciemnobrązową szminkę i nakłada trochę pudru, aby dopełnić swój wygląd. W ciągu kilku sekund jest przy drzwiach, witając klienta.

Od dwudziestu lat przygotowuje się codziennie w małym pokoju w Sonagachi na powitanie klientów. To, co teraz wydaje się być normalną pracą, nie było wtedy łatwe, kiedy nieświadomie przybyła do największego obszaru czerwonych latarni w Azji. Od pierwszych dni w szkole zawsze marzyła o byciu nauczycielką w szkole. Ale to był zakazany sen w konserwatywnej rodzinie na wsi. Dziewczyny mające profesjonalny świat były niezgłębione. Tak więc podzieliła się swoim marzeniem z przyjacielem, który pokazując jej promyk nadziei, odprowadził ją do niesławnej okolicy Sovabazar, gdzie została przedstawiona mężczyźnie. Wtedy jej życie przybrało zły obrót. Teraz, dwie dekady później, wie, że nie ma sposobu, aby wyjść z tego świata.

Często przemycane przez członków rodziny, wiele dziewcząt wchodzi na ten świat, nie mając pojęcia, że ​​zostały sprzedane za wysoką cenę. (Ekspresowe zdjęcie: Shashi Ghosh)

Podobnie jak ona, przez dziesięciolecia w tych ciemnych zaułkach oszukano i sprzedano setki dziewczyn. Dzięki interwencji organizacji pozarządowych, takich jak Durbar Mahila Samanwaya Committee (DMSC), który aktywnie współpracuje z prostytutkami w okolicy i innych częściach stanu, handel ludźmi spada.

Błyszczący makijaż, kolorowe światła i pachnące odświeżacze do pokoju mogą utrzymać to w tajemnicy, ale muzyka nadal musi być podkręcona, aby zagłuszyć zawodzenie dzieci. (Ekspresowe zdjęcie: Shashi Ghosh)

Jeden z wielu „Babus” codzienne przychodzenie do jej drzwi szczególnie ją interesowało. Obiecując jej inną przyszłość i nowy początek, obiecał ją poślubić. Biorąc od niej pozwolenie Maszi żeby zabrać ją do kina, uciekli do Bihar. Zawiązując z nią węzeł Babu , miała nadzieję, że zmieni nowy liść. Wkrótce poczęła dziecko i była szczęśliwa. Jednak to szczęście nie trwało długo. Dowiedziała się, że jej mężczyzna był już dwukrotnie żonaty i był związany z kilkoma innymi kobietami. Potem nastąpiły tortury i zaczęła obawiać się o życie swojego nienarodzonego dziecka. Nie wiedząc, dokąd się udać, wróciła ponownie do Sonagachi.

Sonagachi nie jest jedyną dzielnicą stanu, w której mieszkają prostytutki. W pobliskim Bow Bazar około 400 do 500 kobiet zajmuje się tym zawodem, a około 900 więcej znajduje się w rejonie Matiya Bashirhat. (Ekspresowe zdjęcie: Shashi Ghosh)

Takie są opowieści większości kobiet mieszkających w najstarszej części 300-letniego miasta nad brzegiem Hooghly. Tutaj około 15 000 prostytutek zarabia na co dzień chleb, równoważąc swoje życie między prowadzeniem domu a płaceniem czynszu i negocjacjami z naganiaczami. Tutaj życie osobiste i zawodowe przepycha się o miejsce w pokoju 10 na 10 z łóżkiem, ułożonym z prezerwatywami pod materacem i niezbędnymi przedmiotami gospodarstwa domowego pod łóżkiem.

Dzięki interwencji organizacji pozarządowych, takich jak Durbar Mahila Samanwaya Committee (DMSC), który aktywnie współpracuje z prostytutkami w okolicy i innych częściach stanu, handel ludźmi spada. (Ekspresowe zdjęcie: Shashi Ghosh)

Dzieciom prostytutek, które dorastają w okolicy i gdzie indziej, nigdy nie jest łatwo pogodzić się z zawodem ich matek. Podczas gdy większość popada w depresję i potępia swoje matki, inni odmawiają pozostawania w kontakcie, gdy są już na tyle uprawnieni, by stanąć na własnych nogach. Jest jednak kilka osób, które rozumieją niezliczone ofiary, przez które te kobiety codziennie ponoszą, a wszystko po to, by wspierać i wychowywać swoje dzieci.

Dla większości kobiet po 50. roku życia walka o utrzymanie się. (Ekspresowe zdjęcie: Shashi Ghosh)

Sonagachi nie jest jedyną dzielnicą stanu, w której mieszkają prostytutki. W pobliskim Bow Bazar około 400 do 500 kobiet zajmuje się tym zawodem, a około 900 więcej znajduje się w rejonie Matiya Bashirhat.

Dla 29-latki mieszkającej w Bow Bazar prośba do jej świeżo poślubionego męża przerodziła się w koszmar. Pochodząca z małej wioski w Medinipur nigdy nie widziała Kalkuty. Po ślubie miała tylko jedną prośbę: zobaczyć most Howrah, pomnik Wiktorii i olśniewające światła podczas słynnej miejskiej Durga Puja.

Życie tych kobiet, uwięzionych między apatią, piętnem i macierzyństwem, uwięzionych w obskurnych pokojach i zagubionych w wąskich uliczkach Kalkuty, jest tak realne, jak tylko może być. (Ekspresowe zdjęcie: Shashi Ghosh)

Pewnego pamiętnego dnia Vijay Dashami, kiedy opuściła dom z mężem, nie miała pojęcia, jak bogini, to był dla niej dzień „vishardżan” ”. Po wycieczce po migoczących światłach i poczęstunku bułkami z jajek jej mąż zabrał ją do domu przyjaciela. Następnego dnia wyjechał do jakiejś „ważnej pracy” i nigdy nie wrócił.

Tutejsze kobiety, oszukane przez własnych mężów i kochanków, boją się, gdy ktoś ponownie wyznaje miłość. (Ekspresowe zdjęcie: Shashi Ghosh)

Po dwóch dniach w domu nieznajomego wylądowała w Sonagachi. Teraz, po siedmiu latach życia tutaj, jej jedynym towarzyszem jest wielki pluszowy miś, podarowany przez jednego z jej klientów. Wiele osób „zachwyconych” jej urodą przynosi prezenty i kwiaty, a także obietnicę małżeństwa i życia poza burdelem. Ale raz nauczyła się swojej lekcji, teraz nie daje się nęcić tak fałszywymi obietnicami.

Tutaj życie osobiste i zawodowe przepycha się o miejsce w pokoju 10 na 10 z łóżkiem, ułożonym z prezerwatywami pod materacem i niezbędnymi przedmiotami gospodarstwa domowego pod łóżkiem. (Ekspresowe zdjęcie: Shashi Ghosh)

Dla innej kobiety mieszkającej w rejonie Matiya w Bashirhat, najsmutniejszym dniem nie był ten, kiedy wylądowała w tym zawodzie, aby utrzymać swoje dzieci po śmierci męża. Po wyrzuceniu z domu męża, kiedy wróciła do domu ojca, on również nie był gotowy, by dać jej schronienie. Wychowując dwoje dzieci bez wykształcenia, bez wsparcia ze strony obu rodzin, była gotowa skorzystać z każdej okazji, jaką miała jako 20-latka w tamtych czasach. Nie wiedziała, że ​​przyjaciel jej ojca nie był zbawcą, ale Dalal , któremu została sprzedana za wysoką cenę.

Położone w najstarszej części 300-letniego miasta nad brzegiem Hooghly, kobiety przybyły tu z różnych części stanów, a nawet z zewnątrz. (Ekspresowe zdjęcie: Shashi Ghosh)

Po ukończeniu edukacji syna i córki, kiedy w końcu nadszedł czas na ślub córki, musiała zgodzić się na ustne porozumienie. Nigdy więcej kontaktu z moim dzieckiem. Taki był stan jej teściów. Zgodziłem się, mając nadzieję, że będzie miała lepszą przyszłość niż ja, ubolewa 42-latek. Ocierając łzy, z półuśmiechem mówi: Mam teraz wnuczkę, ma cztery lata. Ale nie widziałem jej, nie spotkałem mojej córki od sześciu lat. Głaszcząc wnuczkę sąsiadki, mówi: mam tylko jedno życzenie przed śmiercią, chcę tylko przytulić moje dziecko i jej dziecko.

Dzieciom prostytutek, które dorastają w okolicy i gdzie indziej, nigdy nie jest łatwo pogodzić się z zawodem ich matek. (Ekspresowe zdjęcie: Shashi Ghosh)

Życie tych kobiet, uwięzionych między apatią, piętnem i macierzyństwem, uwięzionych w obskurnych pokojach i zagubionych w wąskich uliczkach Kalkuty, jest tak realne, jak tylko może być. Błyszczący makijaż, kolorowe światła i pachnące odświeżacze do pokoju mogą utrzymać to w tajemnicy, ale muzyka nadal musi być podkręcona, aby zagłuszyć zawodzenie dzieci.