Recenzja książki: Honor i wierność – indyjski wkład militarny w wielką wojnę 1914-1918

Od Flandrii po Gallipoli ponad milion Indian pomogło Imperium Brytyjskiemu utrzymać linię w I wojnie światowej.

20. koń dekański po bitwie pod Bazentin Ridge.

Książka: Honor i wierność: wkład militarny Indii w wielką wojnę 1914-1918

Autor: Amarinder Singh

Wydawcy: Książki Roli

Strony: 432

Cena: 595 zł

W okresie poprzedzającym stulecie pierwszej wojny światowej książki wylewały się z prasy w Wielkiej Brytanii, Ameryce i gdzie indziej. Można śmiało założyć, że powódź będzie się utrzymywać przez najbliższe cztery lata. W Indiach jednak nie było prawie żadnej fali. Nasz wkład w pisanie o wojnie w stulecie jej powstania wydaje się odwrotnie proporcjonalny do roli, jaką Indie odegrały w samej wojnie. Dużą częścią problemu jest brak zainteresowania zawodowych historyków Indii. Fakt, że ponad milion Indian walczyło po stronie imperium brytyjskiego, czyni z niego nieprzyjemny podmiot; Historycy z Azji Południowej wszelkiego rodzaju są bardziej zainteresowani ludźmi, którzy stawiali opór imperialnej władzy niż tymi, którzy z nią współpracowali.

W tej historycznej dziedzinie odłogiem tom Amarindera Singha jest aktualnym i mile widzianym wkładem. Singh jest nie tylko aktywnym politykiem, ale także byłym wojskowym z pułku, który brał udział w wojnie, a także autorem innych książek o historii wojskowości. Książka jest w dużej mierze tradycyjną historią wojskową — obejmującą różne kampanie, w których walczyła armia indyjska. Niemniej jednak dostarcza użyteczny opis armii indyjskiej podczas wojny.

Książka zaczyna się od zwięzłego opisu mobilizacji armii do wojny. Chociaż dwie dywizje piechoty zostały dość szybko wysłane na front zachodni, armia indyjska nie była przygotowana do walki w Europie. Karabiny używane przez jednostki indyjskie były tak stare, że nie można było znaleźć odpowiedniej amunicji. W rezultacie bataliony otrzymały nowe karabiny po przybyciu do Marsylii. Co więcej, nie było haubic, transportu mechanicznego, brakowało sprzętu medycznego i aparatury sygnalizacyjnej oraz niezliczonych innych braków. Taki był stan indyjskich sił ekspedycyjnych, które dotarły na front zachodni, aby ustabilizować zapadającą się linię brytyjską. Jak później zauważył Curzon, Indyjskie Siły Ekspedycyjne przybyły w samą porę… pomogły uratować sprawę zarówno aliantów, jak i cywilizacji.

Jednak faktem jest, że siły indyjskie nie były przygotowane do prowadzenia wojny przemysłowej przeciwko potężnemu przeciwnikowi. W latach poprzedzających wojnę armia indyjska została podzielona na trzy części. Od buntu w 1857 r. utrzymywano duże Siły Bezpieczeństwa Wewnętrznego, aby chronić Raj. Oddziały osłaniające zostały rozmieszczone w celu utrzymania porządku wśród niespokojnych plemion na granicy północno-zachodniej. A siły polowe były gotowe do walki poza granicami Indii, głównie w Afganistanie. Był to ostatni, który dostarczył Siły Ekspedycyjne, które popłynęły do ​​Francji. Nic w ich wyszkoleniu i wyposażeniu, gotowości i planach nie przygotowało dywizji na front zachodni. Jednostki indyjskie walczyły dzielnie, ale ciężko ucierpiały. Dwie dywizje indyjskie, które walczyły we Francji niecały rok, liczyły prawie 24 000 ludzi. W tym samym roku dywizje te otrzymały około 30 000 zastępców z Indii. Innymi słowy, ofiary poniosły znacznie ponad 100 procent.

Książka opowiada również o roli armii indyjskiej w innych teatrach wojny: Afryce Wschodniej, Mezopotamii (Irak), Gallipoli, Egipcie, Palestynie i Syrii. Również w każdym z tych miejsc armia indyjska walczyła w nieznanych warunkach i przy znacznych ograniczeniach logistycznych.

Kapitulacja w Kut al Amara — jednym z najniższych punktów wojny dla armii indyjskiej — była spowodowana w równym stopniu tymi problemami, co słabe przywództwo lub wydajność operacyjna. Ciekawym pytaniem, które wyłania się z książki, jest to, w jaki sposób armia indyjska zdołała nauczyć się w pracy i przekształcić się w skuteczną siłę bojową. Niestety, nieustająca koncentracja książki na bitwach i kampaniach odwraca uwagę od rozważania takich kwestii.

Bardziej problematyczny jest brak jakiejkolwiek trwałej dyskusji o tym, jak armia indyjska rozwinęła się podczas wojny i co to oznaczało dla jej wydajności operacyjnej. Z około 1,55,000 na początku wojny armia powiększyła się w pewnym momencie do 573.000 bojowników. W sumie Indie dostarczyły ponad 1,27 miliona ludzi, w tym 827 000 bojowników. Taka niezwykła ekspansja odbyła się kosztem osłabienia jakości ludzi wchodzących do wojska. Jak ci ludzie zostali przeszkoleni i zamienieni w sprawnych żołnierzy? Następnie pojawia się pytanie, co sprawiło, że ci mężczyźni walczyli. Z pewnością ważne były zachęty pieniężne. Ale pojęcie izzat – które funkcjonowało zarówno jako dążenie do utrzymania honoru, jak i unikania wstydu – również odegrało kluczową rolę w motywowaniu żołnierzy. Jak sugeruje tytuł książki, było to kluczowe dla ich doświadczenia. Ale potrzebujemy bardziej systematycznego opisu tych wymiarów wojny. Miejmy nadzieję, że zanim skończy się stulecie, jakiś historyk złoży nam dług.

Srinath Raghavan jest starszym pracownikiem Centrum Badań nad Polityką, New Delhi