Popularne Wiadomości
Buk: rodzaje, liście, kora - przewodnik identyfikacyjny (zdjęcia)
Buk (nazwa botaniczna Fagus ) są wysokimi, liściastymi drzewami cieniującymi, z zielonymi, owalnymi liśćmi, tworzącymi gęstą, zaokrągloną koronę. Wszystkie odmiany buków wytwarzają małe skupiska żółtozielonych kwiatów, a następnie owoce buka lub orzecha bukowego. Jesienią liście buka zmieniają kolor z zielonego na piękne jesienne odcienie pomarańczy, żółci i złotobrązowego. W rozległych krajobrazach rosną buki. Wysokie drzewa zapewniają cień lub są sadzone w rzędach, aby stworzyć żywopłot lub ekrany zapewniające prywatność.
Istnieje tylko 13 gatunków buków, z których większość należy do rodzaju Fagus. Podrodzaj obejmuje kilka azjatyckich gatunków buków Engleriana . Najpopularniejszymi gatunkami buków są buk amerykański ( Fagus grandifolia ) i buk zwyczajny ( Fagus sylvatica ).
Buki to łatwe w pielęgnacji, wszechstronne drzewa, które dobrze się rozwijają w różnych warunkach. Pochodzące z klimatu umiarkowanego w Ameryce Północnej i Europie buki rosną na żyznej, żyznej glebie z doskonałym drenażem. Jako piękne drzewo krajobrazowe, odmiany buków są stosunkowo odporne na szkodniki, choroby i jelenie.
Ten artykuł jest przewodnikiem po identyfikacji różnych gatunków buków. Opisy liści, kwiatów, owoców i kory buka pomogą rozpoznać różne typy Fagus .
Liście Drzewa Bukowego
Liście buka i jesienne liście (po prawej)
Liście buka są rozpoznawane po błyszczącym, ciemnozielonym kolorze, jajowatym lub eliptycznym kształcie i drobno ząbkowanych brzegach. Młode liście buka mają kolor limonkowozielony z cienkimi włoskami na krawędziach. Jesienią gładkie ciemnozielone ostrza zmieniają kolor w oszałamiający brąz, miedź lub żółty kolor. Liście buków rosną od 2 ”do 6” (5 - 15 cm) długości i do 4 ”(10 cm) szerokości.
Jednym ze sposobów identyfikacji liści buka jest zbadanie żył ostrza. Buk ma równoległe żyłki liści od brzucha do krawędzi ostrza. Boczne żyłki kończą się charakterystycznym punktem, nadając liścowi buka lekko ząbkowanego wyglądu.
Godną uwagi cechą liści buka jest ich gęsty wzrost na drzewie. Zwarte liście buku, błyszczące zielone liście, które zmieniają się na złoto-brązowe, wraz z wysokim wzrostem drzewa sprawiają, że buki są idealnymi drzewami cieniującymi do krajobrazu.
Kora drzewa bukowego
Przykłady kory buka
Kora buka jest rozpoznawalna po gładkim, jasnoszarym wyglądzie. W miarę dojrzewania buków na korze pojawiają się stopniowo niewielkie pęknięcia. Na dojrzałych drzewach kora buka wygląda tak, jakby miała wypukłości lub płytkie pęknięcia biegnące poziomo na długim, prostym pniu drzewa. W zimowych krajobrazach buk jest rozpoznawalny dzięki pięknej, srebrzysto-szarej korze.
Kwiaty Drzewa Bukowego
Amerykańskie kwiaty bukowe
Buki wytwarzają małe, pajęcze kwiaty od połowy do późnej wiosny, po pojawieniu się nowych liści. Kwiaty na bukach są jednopienny , co oznacza, że na tym samym drzewie są kwiaty męskie i żeńskie.
Męskie kwiaty bukowe to bazie, które wyglądają jak skupiska kulistych głów z wrzecionowatymi nitkami. Te rozmyte kwiaty opadają na końcach krótkich ogonków (łodyg).
Kwiaty żeńskie buka rosną parami bez ogonków liściowych i stoją wyprostowane ponad zwisającymi skupiskami męskich kwiatów.
Ogólny wygląd kwiatów buka to żółtozielone nieznaczne, zwisające wrzecionowate bazie, które pojawiają się wiosną.
Owoce drzewa bukowego
Owoce buka (orzech bukowy) u góry po lewej i kolczaste łuski
Owoce buka, zwane także orzechami bukowymi, można rozpoznać po brązowym kolorze i wyjątkowym trójkatnym wyglądzie. Owoce (orzechy) z drzew bukowych mają trójkątny wygląd i są zawarte w kolczastych łuskach zwanych cupules. Charakterystyczny wygląd orzechów bukowych jest powszechnym sposobem identyfikacji buków.
Identyfikacja drzewa bukowego
Zidentyfikowanie buków jest możliwe, patrząc na liście, korę i niepowtarzalnie wyglądające owoce. Liście buka są błyszczące i ciemne, jajowate ze spiczastym końcem. Szukaj również prostych równoległych żył biegnących od przepony do ząbkowanych krawędzi ostrza. Buki mają charakterystyczną gładką srebrzystoszarą korę, dzięki czemu łatwo je rozpoznać zimą.
Rodzaje buków
Buk łatwo odróżnić od innych gatunków drzew liściastych. Istnieją również pewne różnice między najpopularniejszymi odmianami buka. Czytaj dalej, aby dowiedzieć się, jak rozpoznać różne gatunki buków.
Buk amerykański ( Fagus grandifolia )
Buk amerykański (Fagus grandifolia)
Buk amerykański to wysokie liściaste drzewo liściaste z dużymi, błyszczącymi zielonymi liśćmi, gładką jasnoszarą korą i zaokrągloną, rozłożystą koroną. Jako drzewo o pięknym cieniu, buk amerykański rośnie od 60 do 80 stóp (18 - 24 m) wysokości i do 80 stóp (24 m) szerokości.
Amerykańskie buki budzą zainteresowanie o każdej porze roku. Ich wspaniałe jesienne kolory wahają się od złotożółtego do miedzi i brązu. Gładka szara kora i zygzakowate gałęzie dodają zimowego uroku. Wiosną i latem duże błyszczące zielone liście zapewniają dużo cienia w dużych, otwartych krajobrazach.
Fagus grandifolia rozwija się w strefach USDA 3-9. Wysokie drzewo najlepiej rośnie w wilgotnej, dobrze przepuszczalnej glebie, w pełnym słońcu lub półcieniu.
Podobnie jak w przypadku wszystkich buków, buk amerykański wytwarza wiosną nieznaczne żółtawozielone kwiaty. Plik Fagus grandiflora ma owoce w postaci trójstronnych jadalnych orzechów bukowych znajdujących się w miękkich, kolczastych łuskach nasiennych.
Amerykański owoc buku
Jest tylko jeden gatunek buka amerykańskiego. Wiele odmian buku pochodzi głównie z buka europejskiego Fagus sylvatica .
Jeśli planujesz uprawiać buk amerykański w swoim krajobrazie, musisz pamiętać o kilku rzeczach. Po pierwsze, drzewo nie radzi sobie dobrze w ubitej glebie lub w środowisku miejskim. Dodatkowo, jej spora, rozłożysta korona oznacza, że potrzebuje dużo miejsca do wzrostu. Jednak niskie, poziome gałęzie i gęste liście sprawiają, że buk amerykański jest imponującym drzewem krajobrazowym, jeśli masz miejsce.
Amerykański liść bukowy
Liście buka amerykańskiego
Liście na bukach amerykańskich mają kształt eliptyczny do owalnego z błyszczącym połyskiem i spiczastym końcem. Szerokie liście mają 7,5 - 15 cm długości i 7,5 cm szerokości. Brzegi liści wyglądają na ząbkowane, a na liściu widoczne są proste równoległe żyłki. Plik proste liście drzew rosną naprzemiennie na jasnoszarych gałęziach.
Jesienią liście amerykańskich drzew zmieniają barwę z ciemnozielonej na miedziano-brązową.
Nazwa botaniczna drzewa, Fagus grandiflora odnosi się do dużych liści buka.
Kora amerykańskiego buka
Kora amerykańskiego buku
Kora buków amerykańskich pozostaje lekka, srebrzystoszara i gładka, gdy drzewo dojrzewa. Problem z Fagus grandiflora to choroba kory bukowej. Jest to choroba grzybicza wywoływana przez owada łuskowate Cryptococcus fagisuga.
Pielęgnacja buków amerykańskich
Hoduj buk amerykański na głębokiej, żyznej, dobrze przepuszczalnej glebie i pełnym słońcu do półcienia. Zapobiega to wysyłaniu przez płytkie korzenie odrostów i pomaga zapobiegać grzybom. Dobrym pomysłem jest usuwanie odrostów i coroczne przycinanie drzewa późną zimą lub wczesną wiosną.
Buk Europejski ( Fagus sylvatica )
Buk zwyczajny (Fagus sylvatica)
Europejski buk to gatunek piękne drzewo liściaste krajobraz z gęstym ulistnieniem dużych zielonych liści tworzących piramidalną lub zaokrągloną koronę. Szeroko eliptyczne, błyszczące liście na wiosnę stają się bladozielone, latem stają się ciemnozielone, a jesienią stają się intensywnie złotobrązowe. Europejskie buki rosną na wysokości od 40 do 60 stóp (12 - 18 m).
rodzaje wiśni japońskich
Buk europejski najlepiej rośnie w strefach USDA 4-9. Podobnie jak w przypadku wszystkich buków, europejski okaz najlepiej radzi sobie w pełnym słońcu lub w półcieniu. Jednak ta odmiana dobrze rośnie na ubitym podłożu. Dzięki temu jest bardziej odpowiednia do uprawy w aktywnych krajobrazach, gdzie panuje większy ruch pieszy.
W porównaniu do amerykańskiego buka, rodzimy gatunek europejski jest nieco mniejszy. Pomimo tego, że jest dużym drzewem krajobrazowym, nie potrzebuje tyle miejsca, co buk amerykański. Rosnący w głębokiej, żyznej glebie buk europejski rośnie jako drzewo okazowe lub jako żywopłot.
Łatwo odróżnić buk europejski od buka amerykańskiego. Buk europejski jest uznawany za mniejszy gatunek drzewa. Ma ciemnoszarą, nie jasnoszarą korę, krótsze liście z falistymi, nieząbkowanymi brzegami.
W lasach liściastych i parkach buk zwyczajny można rozpoznać po szczeciniastych łuskach nasiennych, które zawierają twarde, trójkątne jadalne ziarna.
Europejski liść bukowy
Liście buka zwyczajnego
Liście na europejskich bukach można rozpoznać po owalnym kształcie, gładkich, bezwłosych ostrzach i błyszczącym wyglądzie. Liście buka są latem ciemnozielone, a jesienią przebarwiają się w odcienie czerwieni, bordo, miedzi i żółci.
Proste, jajowato-eliptyczne liście mają 6 ”(15 cm) długości i szerokości. Liście ułożone są naprzemiennie na ciemnoszarych gałęziach. Nie ma ząbków wzdłuż falistych krawędzi liścia.
Kora buka zwyczajnego
Europejska kora bukowa
Kora buka europejskiego jest gładka i ciemnoszara. Mimo że jego kora staje się nieco bardziej szorstka w miarę dojrzewania drzewa, kora europejskiego buka nie łuszczą się ani nie popęka.
Pielęgnacja buku europejskiego
Wolno rosnący buk europejski należy hodować w pełnym słońcu do półcienia. Najlepszą lokalizacją są gleby lekko zasadowe, luźne i gliniaste z doskonałym drenażem. Podlewaj glebę na tyle, aby była wilgotna, zwłaszcza w suchych warunkach, ponieważ buki nie tolerują suszy.
Buk miedziany ( Fagus sylvatica „Purpurea”)
Buk miedziany (Fagus sylvatica „Purpurea”)
Buk miedziany, zwany także bukiem purpurowym, ma rozłożystą koronę złożoną z liści w kolorze fioletowym lub miedzianym. Spektakularne drzewo liściaste rośnie od 15 do 18 m wysokości. Zimą zainteresowanie budzi szara kora. Latem gęste liście sprawiają, że jest to doskonałe drzewo cieniujące.
Kora bukowa miedziana
Plik Fagus sylvatica „Purpurea” rozwija się w pełnym lub częściowym słońcu w strefach USDA 5–9.
Dają piękne miedziane liście miedzianego drzewa bukowego Fagus sylvatica jego nazwa zwyczajowa. Szeroko jajowate, ząbkowane liście mają spektakularny ciemnofioletowy kolor wczesną wiosną i latem. Jesienią liście miedzianego drzewa bukowego stają się ciemnozielone, a następnie złocistożółte. Jak wszystkie gatunki Fagus sylvatica gładkie, błyszczące liście mają falisty brzeg bez ząbków.
Liście buku miedzianego
Jeśli masz zwarty ogród, możesz uprawiać Fagus sylvatica „Purpurea Nana”. Ten buk karłowaty ma wszystkie atrakcyjne cechy wyższego buka miedzianego. Intensywne fioletowe liście wiosenno-letnie przebarwiają się jesienią w ciepłe odcienie miedzi. To mały buk krajobrazowy dojrzewa na około 3,5 m wysokości i 2,4 m szerokości.
Płaczący Buk ( Fagus sylvatica 'Wahadło')
Płaczące buki (Fagus sylvatica „Pendula”)
Płaczący buk to piękne drzewo liściaste, które można rozpoznać po opadających szarych gałęziach, ciemnozielonych, szeroko eliptycznych liściach i szerokiej koronie. Podobnie jak wszystkie buki, płaczący buk wytwarza małe, wrzecionowate, żółtawe kwiaty. Płaczące buki rosną od 35 do 50 stóp (11-15 m) wysokości i do 40 stóp (12 m) szerokości.
Płaczący buk ma prosty eliptyczny wygląd liści. Gładkie, błyszczące liście przebarwiają się jesienią na miedziano-brązowy kolor. Po opadnięciu liści szara kora zapewnia oszałamiający wygląd w zimowych krajobrazach.
Płaczące liście bukowe
Płaczące buki najlepiej rosną w strefach USDA 4–7. Uprawiaj to płaczące drzewo krajobrazowe w pełnym słońcu i na głębokiej, luźnej glebie, która jest wilgotna, ale nigdy nie przemoczona.
Wiele osób uważa, że płaczący buk jest jednym z najlepszych drzew ozdobnych na duże krajobrazy.
Płacząca kora buku
Buk Tricolor ( Fagus sylvatica „Purpurea Tricolor”)
Buk trójbarwny (Fagus sylvatica „Purpurea Tricolor”)
Trójkolorowy buk europejski ma wspaniałe ciemnofioletowe i różowe pstrokate liście, gładką szarą korę i małe skupiska pajęczych kwiatów. Buk trójkolorowy jest jednym z niewielkich gatunków buku, dorastającym między 6 a 9 m wysokości. Buk trójkolorowy jest odpowiednim drzewem trawnikowym lub rośliną żywopłotową w strefach USDA 4-7.
Cechą wyróżniającą jest trójkolorowe liście Fagus gatunki. Fioletowe liście z różowymi krawędziami, które stają się ciemnozielone z białymi marginesami, pomagają zidentyfikować ten buk. Jesienią 4-calowe (10 cm), jajowate liście przybierają lśniący złoty kolor.
Liście bukowe trójkolorowe
Różowe liście trójkolorowego buka mogą ulec przypaleniu w gorącym słońcu. Dlatego najlepiej jest uprawiać ten łatwy w pielęgnacji buk w miejscach nasłonecznionych i dbać o to, aby dobrze przepuszczalna gleba była stale wilgotna.
Buk pospolity „Dawyck Purple” ( Fagus sylvatica „Dawyck Purple”)
Młody buk pospolity „Dawyck Purple” (Fagus sylvatica „Dawyck Purple”)
Buk pospolity „Dawyck Purple” jest średniej wielkości drzewo kolumnowe z ciemnofioletowymi liśćmi, jasnoszarą korą i małymi żółtawozielonymi kwiatami. To liściaste drzewo krajobrazowe nadaje się do uprawy jako drzewo okazowe lub ekran o ciemnych liściach. Pionowy buk rośnie od 25 do 50 stóp (7-15 m) wysokości i do 15 stóp szerokości.
Cechą charakterystyczną buka „Dawyck Purple” są ciemne, błyszczące, szeroko eliptyczne liście. Liście buka pojawiają się jako czerwono-fioletowe ostrza i latem stają się ciemnofioletowe. Jesienią liście buka przybierają przyciągający wzrok złotobrązowy kolor.
Buk „Dawyck Purple” nadaje się do uprawy w średnich i dużych krajobrazach ogrodowych w strefach USDA 4–7. Buk kolumnowy najlepiej rośnie w pełnym słońcu lub półcieniu oraz na głębokiej, żyznej, wilgotnej glebie.
Jeśli szukasz spektakularnego drzewa ogrodowego o fioletowych liściach, buk europejski „Dawyck Purple” jest doskonałym wyborem.
Buk liściasty ( Fagus sylvatica „Asplenifolia”)
Buk liściasty (Fagus sylvatica „Asplenifolia”)
Odpowiednio nazwany buk o liściach paproci ma miękkie, pierzaste liście paproci, które tworzą gęstą piramidalną lub zaokrągloną koronę. Jako wysokie drzewo krajobrazowe, buk o liściach paproci rośnie od 60 do 80 stóp (18 - 24 m) wysokości i do 50 stóp (15 m) szerokości. W strefach USDA 4–7 buk „Asplenifolia” kwitnie w pełnym słońcu lub półcieniu.
Buk o liściach paproci jest łatwo rozpoznawalny dzięki unikalnym liściom. W przeciwieństwie do innych gatunków buka liście są długie i wąskie, ze spiczastymi płatami na krawędziach. Każdy ze smukłych trójkątnych liści ma zwężający się czubek. Liście buka są ciemnozielone przez całe lato, a jesienią zmieniają kolor na złocistożółty.
Liście buka liściastego
Inne cechy charakterystyczne buka liściastego to małe, żółtawe skupiska kwiatów, które pojawiają się wiosną, oraz trójkątne orzechy bukowe otoczone kolczastymi łuskami opadającymi jesienią.
Kora starego buka liściastego
Buk japoński ( Fagus crenata )
Buk japoński (Fagus crenata)
Japoński buk pochodzi z Azji i jest jednym z najczęściej występujących drzew lasy liściaste . Nazywany również bukiem siebolda lub buna, japoński buk ma gładką szarą korę, ciemnozielone jajowate, spiczaste liście z ząbkowanymi krawędziami i drobne wiosenne kwiaty. Buk japoński można rozpoznać po słabo rozgałęzionym wzroście i dużej, rozłożystej zaokrąglonej koronie.
Buk japoński z przodu (po lewej) iz tyłu (po prawej)
Buk japoński rozwija się w strefach USDA 4–7. Rośnie w pełnym słońcu do półcienia. Buk najlepiej radzi sobie na luźnej, gliniastej glebie z dobrym drenażem.
jaką mam paproć
Japońska kora bukowa
Powiązane artykuły: