Fikcja Anjuma Hasana bada niepokój i niepewność nowego miejskiego Indianina

Fikcja Anjuma Hasana zamieszkuje te granice miasta. Jej bohaterami są ludzie niewygodnie pływający w wielkim mieście, często schwytani między nostalgią a samopoznaniem.

Autor Anjum Hasan

Każdego dnia tysiące odbywają podróż, która zdefiniowała współczesne Indie, od małego miasteczka do dużego miasta, od mofussilu do metropolii. Exodusy przyczyniają się do wzrostu gospodarczego i zmian społecznych, ale także rodzą nową nowoczesność. Fikcja Anjuma Hasana zamieszkuje te granice miasta. Jej bohaterami są ludzie niewygodnie pływający w wielkim mieście, często schwytani między nostalgią a samopoznaniem. Bycie nowoczesnym Indianinem to ciężka praca, mówi bohaterka swojej nowej powieści Kosmopolita. Bada fakturę tego miejskiego doświadczenia – teraz tak banalnego, że aż banalnego – i czyni je na nowo. Czy nie od tego zaczyna się współczesna fikcja – z skonfliktowaną jednostką na ciemnym, miejskim tle? I to nie tylko tło w sensie Dickensa, ale także coś, z czym bezpośrednio się angażujesz – co cię fascynuje i odpycha. Wielu amerykańskich powieściopisarzy, których podziwiam, takich jak Saul Bellow czy Scott Fitzgerald, ma to niesamowite uczucie do miasta, podobnie jak nowi Amerykanie lub po części Amerykanie, pisarze, których czytałem, tacy jak Junot Diaz czy HM Naqvi, mówi 43- roczna autorka z Bangalore w e-mailowym wywiadzie.

Podczas gdy jej pierwsza powieść, Lunatic in My Head, była lirycznym, wciągającym opisem życia w Shillong przez trzy postacie, jej druga Neti, Neti, opowiadała o Sophie, młodej kobiecie z Bangalore, która nie czuje się swobodnie w rodzinnym mieście, które opuściła. z tyłu, ani wielkiego miasta, w którym dryfuje. Cosmopolitans został zasiany, gdy zaczęła myśleć o tym, jak w dzisiejszych Indiach istnieją różne sposoby na bycie nowoczesnym. Niektóre są przestarzałe, ale nadal istnieją, nawet jeśli marginalnie, takie jak nehruwiański tryb budowania narodu lub pewien rodzaj zwykłej, modernistycznej architektury. Inne, takie jak eksperymentalna sztuka współczesna, mają większą popularność. Moja próba w powieści polegała na sprowadzeniu niektórych z tych różnych kosmopolityzmu do rozmowy ze sobą, mówi.

Ta rozmowa odbywa się za pośrednictwem Qayenaat, bohaterki The Cosmopolitans, córki ojca inżyniera, który pracował przy świątyniach Nehru we współczesnych Indiach. Qayenaat jest postacią rzadko spotykaną na kartach indiańskiej literatury angielskiej: ma 53 lata i jest kobietą, ale nie jest obciążona rodziną ani domem, jej małżeństwo już dawno się skończyło, ale prawie nie dręczy jej to. Stworzyła dla siebie niezwykłe życie, poza obowiązkami siatki 9-5. Jest rasiką, miłośniczką sztuki, z bogatym życiem wewnętrznym i dręczącym lękiem przed pozostawieniem w tyle w świecie opartym na pieniądzach.

Hasan zwraca uwagę, że jej bohaterowie zawsze byli niekonwencjonalni. Nie są szalenie radykalni. To ludzie z klasy średniej, którzy żyją dość skromnie. W tym samym czasie wszystkie mają swego rodzaju poprzedników. Są częściowo skonfliktowani, skąd pochodzą, a częściowo są szczęśliwi, że się od tego uwolnią. Ich energia nie jest tak bardzo poświęcana na walkę z zaaranżowanym małżeństwem czy opresyjnym mężem, który wydaje się definiować fikcję klasy średniej w języku angielskim. W tym sensie Qayenaat jest już wyzwolona, ​​zawsze decydowała, co chce zrobić ze swoim życiem. Dla niej pytanie brzmi: w jaki sposób wykorzystuje wolność, aby nadać sens swojemu życiu?

Jeśli trudno jest przyporządkować Qayenaat do kategorii, tak samo The Cosmopolitans opiera się podsumowaniu. Opowiada o tym, jak sztuka ociera się o większy świat — pieniądze, chciwość, przemoc, biedę, a także o wolność słowa, konsumpcjonizm, przemoc państwową i konflikty społeczne. Ale umiejętności Hasana polegają na tworzeniu czegoś intymnego, osobistego i zabawnego z pomysłami, które wydają się pasować do dźwięcznego pisania stron. Czasami te pytania stają się bardzo akademickie i chciałem sprowadzić je do poziomu osobistego i namacalnego. [Na przykład] Nehruvian jest z pewnością jednym z najciekawszych sposobów bycia nowoczesnym. Ale nie chodzi tylko o budowanie tam czy socjalizm, chodzi o dom, który zbudował ojciec Qayenaata, sposób, w jaki nawiązywał kontakty z sąsiadami, sposób, w jaki negocjował miasta za każdym razem, gdy był przenoszony, wszystko to jest częścią poglądów Nehruwiańskich. Dla mnie jest w tym poezja, w ten sposób życia i negocjowania życia – mówi.

Mimo całej swojej intelektualnej wagi, jest to również powieść śmiejąca się głośno, zwinna i bystra. Chociaż pisarstwo Hasana jest często znane z liryzmu, ma również oko do absurdu i sardoniczne spojrzenie, którym ostrzy sobie dramat i złudzenia życia. Najwięksi pisarze są zarówno zabawni, jak i fascynujący, a obaj są ze sobą ściśle powiązani: RK Narayan jest zawsze zabawny, podobnie jak Salman Rushdie, Kiran Nagarkar. Według mnie najlepsza powieść jest bardzo bystra i świadoma, że ​​jednym z najlepszych sposobów na opowiedzenie historii jest ujrzenie dowcipu i humoru – mówi. W The Cosmopolitans dowcip jest także sposobem na przebicie się przez bałagan. Jak pisać o współczesnym społeczeństwie, nie brzmiąc, jakbym przerabiał to, co czytelnik już wie? Ta nowość pochodzi częściowo z uczynienia z niej opowieści o ludziach, a częściowo z ujrzenia tej skrajnej ironii. Z tej ironicznej przestrzeni pochodzi humor – to dla mnie bardzo ważne, dlatego jest to powieść, mówi.

Hasan miała 26 lat, kiedy odbyła podróż z Shillong do Bangalore w poszukiwaniu pracy. To miasto, które z miłością stworzyła w swojej pierwszej powieści oraz w Ulicy na wzgórzu, zbiorze poezji opublikowanym w 2006 roku. Dorastałem w dość książkowym gospodarstwie domowym, więc chęć zostania pisarką była zawsze obecna, a nie coś, co kiedykolwiek wyartykułowałem. dla siebie jako konkretną ambicję, mówi.

Zaczęła pisać, gdy była bardzo młoda. Pamiętam, że kiedy miałam siedem lat pisałam wiersze i pokazywałam je moim rodzicom, którzy nie byli pod wrażeniem. Ani też nie trzymali tego w zgodzie z tym, czym powinien być wiersz. Mówi, że nie robili z tego zamieszania. Do fikcji trafiła znacznie później, publikując poezję przez kilkadziesiąt lat, aż Lunatic on My Head pojawił się na stronie, domagając się napisania. Chociaż Shillong powracała we wcześniejszych pracach, nie jest to coś, co chciałaby zdefiniować jej pracę. Na szczęście Cosmopolitans nie zbliża się do niego! Shillong to jednak ciągła obsesja. Miejsca, w których dorastaliśmy, mogą czasami nabrać mitycznego charakteru i po to wciąż do nich wracam, aby spróbować sięgnąć do tego źródła, mówi.

Jako pisarka pociąga ją wielorakość miast. To instynkt, który nie pozwala mi brać środowiska za pewnik, ale spróbować odtworzyć je na stronie. Może dlatego, że nie przynależę wygodnie do jednego miejsca, ale chciałbym myśleć, że to także pisarski impuls. Orhan Pamuk mieszkał w Stambule większość swojego życia, a mimo to potrafił zrobić z niego fantastyczny pomnik literacki, w jego przypadku być może dlatego, że był tak zakorzenionym tubylcem.
W centrum jej fikcji znajduje się jednak osoba, której historie i poszukiwania pozwalają jej umieścić swoją fikcję pod kątem konwencjonalnym i ugruntowanym, potężnym, falującym siłom, które kształtują społeczeństwo. Większość moich fikcyjnych książek dotyczyła tego, czy jednostka ma swobodę podejmowania własnych decyzji i własnych wyborów. Jeśli jest polityka, to w tym — w indywidualnym doświadczeniu i indywidualnym punkcie widzenia i potrzebie miejsca na to — z dala od rodziny, konwencji, moralności. To jest dla mnie najważniejsze, tego szukają moi bohaterowie. Wszyscy moi bohaterowie muszą stworzyć się poprzez powieść, mówi.

Jako krytyk i redaktor książek The Caravan, eseje Hasana na temat literatury indyjskiej są naznaczone beznamiętnym spojrzeniem i zawierają niesamowitą wiedzę na temat pisma i jego miejsca we współczesnej kulturze. Coraz bardziej interesuje mnie, czym jest pismo indyjskie, z czego powstało i o czym piszą teraz ludzie. Jestem pewien, że to kształtuje moje pisanie beletrystyki, ale nie wiem jak. Niekoniecznie kształtuję swoje pisanie po kimkolwiek, czuję, że próbuję wykuć własną ścieżkę. Dla mnie to wszystko jest częścią tego samego projektu: czytanie, pisanie, pisanie o czytaniu. Wszystkie wydają się połączone.